Karnawałowe szaleństwo

Karnawał zbliża się ku końcowi. To raczej dobrze, bo możemy już oficjalnie zacząć wyglądać pierwszych oznak wiosny. Pogoda u nas też już wczesnowiosenna, więc wszystko się zgadza. 

Od kiedy Łucja zaczęła chodzić do przedszkola, a wcześniej do żłobka, przełom stycznia i lutego oznacza dla mnie jedno - karnawałowy bal i związaną z nim kreację. W tym roku musiałyśmy iść na kompromis. Łucja od kilku miesięcy bardzo prosiła mnie o to, by przebrać ją za Elsę z Krainy lodu. Wiedziałam, że blond księżniczek w błękicie będzie przynajmniej z dziesięć. Zaproponowałam więc córeczce kreację z koronacji - turkusową, z czarnym golfem i peleryną. Łucja ochoczo przystała na moje warunki. Z miękkiej dresowej tkaniny powstała zatem sukienka (w końcu liczy się wygoda!). Wzory narysowałam pastelami do tkanin, doszyłam różowe kwiatki i złotą lamówkę. Nie korzystałam z żadnego wykroju. Rozrysowałam sobie wszystko, wymierzyłam i trochę na chłopski rozum, a trochę korzystając z obserwacji mojej Mamy w dzieciństwie, wykroiłam i uszyłam balowe przebranie dla Łucji. 

Sukienka jest dodatkowo na grubych czarnych ramiączkach. Zrobiłam też naszyjnik, ponieważ nie chciałam naszywać nic bezpośrednio na golf, który służy nam, że tak powiem, w codziennych stylizacjach. Do tego kupiona w Pepco korona i berło sprezentowane przez Ciocię Gosię. Wyszła Elsa jak malowana! Szczerze Wam powiem, że jestem z siebie dumna! Poważnie myślę o tym, by nauczyć się kroju, bo z przyjemnością szyłabym dużo więcej.

Kolejna sukienka powstała na Dzień Rosji w przedszkolu. Dzieci oglądały m.in. bajeczki o wesołej Maszy. Na bal zarezerwowana była Elsa, więc sukienkę małej łobuziary uszyłam dodatkowo, bo akurat miałam spory nadmiar różowej tkaniny. Na samym końcu doszyłam tasiemkę. Nie mogłam znaleźć odpowiedniej, więc w ostatniej chwili brałam, co było. 

A tak zupełnie na koniec, dla przypomnienia, sukienki Indianki i Meridy Walecznej z poprzednich lat: 

I tylko nie wiem, czy tymi wszystkimi przebraniami spełniam bardziej Łucji, czy bardziej swoje własne marzenia... 

Nie jestem chamska... :D

Wiecie, że lubię sobie czasem machnąć jakąś fajną koszulkę. Mniej lub bardziej nadają się one do noszenia publicznie, ale radochę mam z nich ogromną. Na zszywka.pl znalazłam już jakiś czas temu super pomysł - Mała Mi z genialnym tekstem. Kupiłam więc papier, kupiłam t-shirt, no i poszłam wydrukować. W trakcie koleś się skapnął, że powinien to zrobić w odbiciu lustrzanym... Ja też zapomniałam mu powiedzieć. Niestety miałam tylko jedną kartkę, bo to dość drogi interes. Nic, mówię, wrócę do domu, wpasuję napis tak, żeby się zmieścił i wydrukuję u siebie, bo to juz bez kolorów. Wracam, siadam, robię. Wyszło super. Chcę drukować, Wciskam - coś nie tak. Plik mi wcięło! Nie wiem, jak to zrobiłam! Szukam ze łzami w oczach, pod stołem Łucja się plącze, Michał wściekły na sam fakt, że ja się wściekam... No nic, skanuję to, co mi koleś wydrukował. W międzyczasie Michał mi mówi, że przecież mamy kolorowy tusz (no świetnie!) i mogłam drukować w domu. Oczywiście skala skanu nie ta... No to nic, robię na oko. Zrobiłam. Patrzymy, oglądamy. Będzie ok. Drukuję. Nie patrzę (oby było ok, oby było ok, oby było ok). K...! Nie jest! Papier do góry nogami wsadziłam. Normalnie szlag mnie zaraz trafi na miejscu! Nadrukowało się częściowo na tych "złych" napisach. A że jestem uparta i nie zrażam się niepowodzeniami, to wzięłam nożyczki i delikatnie zaczęłam wycinać literki. Dobrze, że obrazek nie musiał być w lustrzanym odbiciu... Myślę sobie, naprasuję na piżamę jakąś... Ale komisyjnie stwierdziliśmy z Michałem, że nie jest źle i mogę spróbować na normalnej koszulce. Pracuję, modlę się, zdejmuję papierek... Mega! Super! Prawie nie widać, że coś jest nie tak :) A radość jaka, że po takich ekscesach wszystko się udało! Eh... ile to się człowiek namęczy, zanim umrze... No dobra, oto koszulka:

Ciuszek powstał jakiś czas temu, a w minioną niedzielę zrobiłam sobie jeszcze bluzę. Dostałam kiedyś od Teściowej (a jej szafy są przepastne i pełne dziwów) starą bluzę po jej synach. Chciałam koszulki na jakieś plecionki, wpadło i to żółte, bezkształtne coś:

Wycięłam co się dało, naszyłam łaty na łokcie, podwinęłam rękawy i gotowe. Cieplutka bluza jak znalazł. Ostatnio ubrania z dresowych tkanin są bardzo modne, więc chyba jestem modna :D Bliza idealnie nadaje się do noszenia ze skinny jeans lub jest po prostu świetnym ocieplaczem wieczorową porą.

To by było na tyle dziś wieczorem. Mam nadzieję, że moje nowe-stare ciuszki spodobają się Wam i może będą dla kogoś inspiracją… Marzy mi się, co? 

Dobrej nocy!

Upolowane

Święta dawno za nami. Większość z nas marzy już o wiośnie mimo tego, że nawet nie było większych mrozów i śniegu… Tymczasem w sklepach wyprzedażowe szaleństwo zbliża się ku końcowi. W tym roku miałam postanowienie, by nie przesadzać z zakupami na przecenie. Kilku rzeczom nie mogłam się jednak oprzeć.

Na pierwszy ogień poszedł sweter zakupiony tuż po świętach w… Pepco.

I to za całe 29,90 zł. Zauważyłam go tydzień wcześniej, ale wtedy kosztował niecałe 5 dych i było mi po prostu szkoda pieniędzy, bo szafa pęka w szwach. Sweter niestety nie dał o sobie zapomnieć. Śnił mi się przez całą noc! Nigdy jeszcze mi się to nie przytrafiło… Kiedy więc zobaczyłam na metce promocyjną cenę, nie mogłam sobie odmówić, dodatkowo przekonywana przez Męża, że to taki milutki ciuszek, w dodatku całkiem w moim stylu. Idealnie pasuje do skórzanych spodni. Uwielbiam się w niego wtulać. Jest taki mięciutki i puchaty! Na dodatek ta gwiazda… jakże miła odmiana po wszechobecnych na ubraniach sercach. A o tym, ile razy koledzy zwracali się do mnie „gwiazdeczko”, to już nie wspomnę :D

Kolejny zakup, to srebrny jelonek. Trafiłam na niego w Kauflandzie.

Nie uwierzycie, dałam za niego całe 3,24 zł! Serio! Uwielbiam wszelkie rogacze, więc musiałam go mieć. Razem z nim przywędrowały cudne, brązowe gwiazdki  (po 0,49 zł każda) i kilka innych, świątecznych drobiazgów, ale one leżą już w pudle z ozdobami. Jelonek zostanie z nami na stałe. 

Ostatni upolowany przedmiot, to ptaszek z Home & You (4,50 zł).

Już od dawna o takim marzyłam, więc kiedy poszłam kupić prezent na parapetówkę dla bratowej, to ptaszek był dopisany do listy. Teraz siedzi sobie w stroiku i również będzie naszym stałym współlokatorem. 

Czy Wy też dałyście się w tym roku ponieść wyprzedażowemu szaleństwu?

Pozdrawiam cieplutko i życzę Wszystkim słonecznej niedzieli!

Między imprezą i... imprezą :)

Miało być wczoraj, na szybko, w przelocie wręcz między kuchnią i... kuchnią. Pichciłam i sprzątałam od samego rana, bo mój Michał miał 30 urodziny i szykowała się dwudniowa impreza. Niestety nie zdążyłam i dziś jest na spokojnie. Jeszcze, bo niedługo muszę zacząć przygotowywać drugą część imprezy. Właśnie z okazji przyjęcia post będzie dziś kulinarny. Przepisy znalazłam buszując w Internecie. Pierwszy jest na zapiekankę (znaleziony dość dawno temu na Interii).

Potrzebne są: makaron, jaki kto lubi, brokuł, pomidory, mleko, dwa żółtka, żółty ser i przyprawy (w tym dużo czosnku). Makaron i brokuł gotujemy, pomidora parzymy i obieramy ze skórki. Wszystko buch! do naczynia  żaroodpornego, mieszu-mieszu, zalewamy mlekiem rozrobionym z żółtkami i przyprawami i posypujemy startym serem. Zapiekamy jakieś 20-30 min. Gotowe!

Następną potrawę przygotowałam w oparciu o przepis, jaki znalazłam na portalu zszywka.pl. Jeśli jeszcze tam nie byłyście, to zajrzyjcie koniecznie. Ja aż musiałam sobie w zeszyciku pozapisywać, tyle tam inspiracji! 

Ale wracając do przepisu, to potrzebne będą: chlebek (nie za duży), masełko czosnkowe (to mój dodatek), pomidor, szczypiorek, kabanos (to też mój wymysł) i żółty ser. Chlebek kroimy w kostkę, ale nie do końca, żeby wszystko sie trzymało razem. Powstałe... hm... "szczeliny" smarujemy masełkiem czosnkowym, upychamy w nich pomidory i kabanosa, posypujemy szczypiorkiem i żółtym serem. Zapiekamy. Rewelacyjny pomysł na kolację!

A tymczasem dziś w menu schab ze śliwką, karkówka w marynacie z coca-coli, sałatki, zapiekanka z serem feta, deski serów i wędlin... Dobrze, że większość czeka w lodówce od wczoraj :D Tymczasem pochwalę się Wam dekoracją stołu:

 A jako, że menu takie obfite, to na deser zaserwuję Wam moją ostatnią, niegrzeczną koszulkę.

Powstała w podobny sposób, jak ta tutaj. Tym razem pocięte paseczki zaplotłam, a napis z przodu, no same widzicie... Taki sam miała na t-shircie Lisabeth Salander w Dziewczynie z tatuażem. Co prawda nie wiem, czy wyjdę gdziekolwiek w tym ciuszku (ha, pewnie na spacer z Luckiem :D), ale bardzo, bardzo chciałam taką właśnie koszulkę mieć.

Dobra, uciekam już poratować się kolejną kawą, a potem na spacer z Łucją łapać promienie słońca. Trzymajcie się cieplutko! Do zobaczenia wkrótce!

Projektant z przypadku

Rzecz będzie znowu o tym, że potrzeba jest matką wynalazku. Działo się to tuż przed wyjazdem na urlop. Potrzebowałam krótkich spodenek. Ceny zawrotne, fasony nie takie, rozmiary… za małe :D No więc poszłam do sh z nadzieją, że tam znajdę coś odpowiedniego. Jakaż byłam naiwna! Ale przecież mnie takie małe drobiazgi nie zniechęcają. Kupiłam więc dwie pary dżinsów. A że miałam dobry dzień i pomysł na bluzkę w zanadrzu, to do koszyka wpakowałam jeszcze t-shirt i zupełnie przypadkiem lniany woreczek (a nuż się przyda).

Spodenki – nic prostszego – powstały poprzez ciachnięcie nożyczkami.

Koszulka to już rzecz bardziej skomplikowana. O ile machanie nożyczkami i malowanie wybielaczem można za takowe uznać. Najpierw obcięłam rękawy i ściągacz przy dekolcie. Potem zrobiłam nacięcia na jednym boku, które mocno rozciągnęłam.

Krok następny poczyniłam w kierunku łazienki, gdzie w środek koszulki włożyłam szklaną płytę (co by nic nie przesiąknęło). Do nakrętki wlałam odrobinę domestosa. Z istną wirtuozerią chwyciłam za patyczek do uszu i maczając w wybielaczu, niczym w inkauście, zaczęłam pisać: BORN TO BE WILD (natchnęła mnie naklejka ze sklepu Wally, o której pisałam TU). 

Efekt wygląda następująco:

W taki oto sposób zostałam posiadaczką dwóch par szortów i unikatowej koszulki. I to za całe 15 zł!

Tymczasem zapisy na moje candy osiągnęły magiczną liczbę 100. Zapraszam do dalszych zgłoszeń. Został jeszcze tydzień!

Pozdrawiam Was cieplutko i słonecznie!

Wymarzony dzień

Wiem, że obiecałam Wam pokazać tym razem efekty moich szydełkowych poczynań, ale po prostu nie mogłam. Muszę Wam za to powiedzieć, że dwa dni temu skończyłam… no dobra, w każdym razie miałam urodziny – jeszcze nie trzydzieste. I nie było by w tym nic nadzwyczajnego, gdyby nie fakt, że to były najpiękniejsze urodziny od kilku lat. Mój Michał zawsze się stara, żeby było wyjątkowo, ale tym razem postarali się chyba wszyscy! Czułam się naprawdę cudownie! A do tego to moje pierwsze urodziny z Łucją :D

Jeszcze w niedzielę od mojej Siostry dostałam dwa fantastyczne prezenty – pędzel do makijażu oraz genialne nożyczki z wymiennymi ostrzami do wycinania wzorków! Karola, wiem, że tu zaglądasz, więc jeszcze raz bardzo Ci dziękuję!

W sądny dzień zaczęło się z samiuśkiego rana, kiedy Łucja obudziła się na karmienie. Michał też wstał i dał mi prezent – tomik wierszy Szymborskiej, którą uwielbiam (jako poetkę, bo jakim była człowiekiem, to nie nam oceniać).

Do książki dołączona jest płyta, na której Noblistka czyta swoje utwory. Cudo! Michu wie, co mi w duszy gra i jak sprawić, żebym poczuła się wyjątkowo!

Około południa umówiłam się z żoną kuzyna i bratową (obie ze strony Michała w sensie, ale nie lubię określeń typu „szwagierka”, nie wiem dlaczego) i razem z dzieciaczkami poszłyśmy na kawę do nowo otwartej restauracyjki na naszym osiedlu. Nie sądziłam, że dziewczyny będą pamiętały, a jednak! Marta sprezentowała mi przepiękne kolczyki i kosmetyki!

Naprawdę było mi nieziemsko miło! Na dodatek była tak cudowna pogoda! To właśnie słoneczko sprawiło, że ubrałam się w przepiękną sukienkę w kolorze butelkowej zieleni, sprezentowaną mi przez Mamę (na mnie wygląda, co cóż, po prostu jeszcze lepiej)…

…zabrałam Łucję i poszłyśmy po Michała do pracy, a potem na obiadek do restauracji przy Rynku. Wróciliśmy spacerkiem do domu, a humoru nie popsuły mi nawet pęcherze na stopach, których się nabawiłam po drodze (no bo przecież skoro była sukienka, to i musiał być bucik!)

Ale to nie wszystkie niespodzianki tego dnia! W skrzynce znalazłam bowiem awizo. Pobiegłam na pocztę, a tam czekała na mnie cudowna paczuszka od Ani (Ania ma urodziny tego samego dnia, co ja).  Prosto z poczty jechałyśmy do mojego Męża, ale ja nie mogłam czekać z rozpakowaniem prezentu do powrotu. Mimo dziwnych spojrzeń ludzi na przystanku autobusowym, rozpakowałam przesyłkę jeszcze przed przyjazdem autobusu. A tam same cudowności! Kropkowa puszeczka i serduszko (Ania wie, co lubię), najfantastyczniejszy zeszyt pod słońcem, aniołek dla Łucji, nasionka lawendy, bukszpanowe serduszko i piękna serwetka! Aniu, dziękuję Ci z całego serca! Wszystko jest takie piękne i takie… moje! Jesteś cudowna! Ślę Ci moc buziaków!

Serduszko zawisło w kuchni (a jakże!), puszka w połączeniu z bukszpanowym serduszkiem stała się osłonką na młynek do pieprzu (czyż nie wygląda teraz ślicznie?), a serwetka w połączeniu z prezentem od Teściowej zainspirowała mnie do stworzenia nowego stroika na stół w salonie.

Heh, Teściowa – mimo, że sądziła, że urodziny mam dzień później – też wie, co lubię i co mi się podoba (choć jej już niekoniecznie). W każdym razie świecznik-latarenka jest po prostu uroczy!

Do tego wszystkiego dostałam wiele sms-ów z życzeniami i wiadomości na fb. Po prostu nie mogłam uwierzyć, że wszystko tak się cudownie złożyło i że tak dużo osób pamiętało… Bo to właśnie ta pamięć jest dla mnie najważniejsza i najcenniejsza. I aż się łezka w oku kręci od nadmiaru szczęścia…

W tym cudownym nastroju żegnam się z Wami i tym razem już  nie obiecuję, co pokażę następnym, razem :D

Miłego weekendu!

A może by tak blog modowy…

…a w roli małej fashionistki Łucja? Patrząc na powiększający się ciągle zasób jej szafy myślę – czemu nie :D Zasób oczywiście powiększa się za sprawą cioć i babć oraz maminych wypraw do różnych sklepów, w tym sh. Ale jako, że to blog rękodzielniczy, to oczywiście nie będę tu pokazywać szafy mojej Córeczki. Pokażę za to coś, co jej ostatnio wyczarowałam, a ściślej – używając terminologii z Harrego Pottera – transmutowałam. To pajacyk w kolorze żywej zieleni. Właśnie kolor zwrócił moją uwagę. Wiecie, różowy jest ok, ale bez przesady. No więc wzięłam ten pajacyk za całe 3 zł, ucięłam stópki, doszyłam brązową koronkę i aksamitkę w tym samym kolorze i oto Łucja zyskała piękną (haha, ta moja skromność) sukienkę. 

Nie wiem, jak Wam, ale mnie się ona bardzo podoba. A jeszcze bardziej podoba mi się w niej Łucja. Do twarzy jej też w kolejnej sukience. Tą zrobiła dla niej Ciocia Irena, chrzestna mojego Męża. Poprosiłam ją, żeby wydziergała sukienkę na drutach, koniecznie z warkoczami. Bardzo bowiem spodobały mi się sukienki prezentowane kiedyś przez Grodzię. Prawda, że Ciocia się pięknie postarała?

Na koniec chciałam się Wam pochwalić jeszcze Króliczkiem-zasypiaczkiem, którego Łucja dostała od Beatki z Magicznego Zakątka. Była jeszcze czekolada. No właśnie, była... :D 

Beatko! Strasznie i ogromnie Ci razem z Łucją dziękujemy! Króliczek już siedzi obok łóżeczka i pilnuje kolorowych snów mojego Maleństwa!

A teraz jeszcze mała informacja. Ostatnio przy okazji jednego z wyróżnień pochwaliłam się, że pisałam kiedyś opowiadania. Wiele z Was zachęcało mnie do podzielenia się nimi na blogu. Nie jest to jednak blog literacki i nie chciałam zagracać jego przestrzeni moimi pisarskimi, średniej jakości z resztą, poczynaniami. Dlatego postanowiłam zamieszczać je na stronie pt. „grafomania”. Znajduje się ona w pasku pod tytułem bloga (Grodziu, dziękuję Ci za radę odnośnie zamieszczania stron!). Można też kliknąć TUTAJ. Chętnych zapraszam do lektury i proszę o wyrozumiałość – pamiętajcie, że opowiadania te pisałam będąc jeszcze w liceum (a było to dość dawno temu).

Pozdrawiam cieplutko i wszelkie Zbłąkane Dusze zapraszam jeszcze na moje candy. Zapisy już tylko do soboty!