Wymarzona kuchnia

Ciężko mi było zabrać się do tego wpisu. Już miesiąc temu zakończyliśmy odbywający się etapowo remont kuchni. Choć może remont to za duże słowo. Nie skuwaliśmy płytek, nie wymienialiśmy instalacji... Od dawna marzyłam o tym, by pozbyć się z tego pomieszczenia wszechobecnych brązów. I choć przyjaciółka mówiła mi, żebym nic nie zmieniała, bo kuchnia jest taka przytulna i sielska, to ja musiałam posłuchać głosu serca. Mając jednak w pamięci słowa Marity postanowiłam, że zmienię kolorystykę ścian, mebli i blatów, ale dodatki zostawię nie zmienione. Może nie wyszła nam kuchnia z katalogu, może pozostał tu element chaosu, ale w końcu nie jesteśmy modelami z gazety, tylko prawdziwymi lokatorami. W sercu naszego mieszkania, którym bez wątpienia jest kuchnia chcemy czuć się dobrze. Są tu więc drobiazgi i prezenty od bliskich nam osób, w dużej mierze od Was, są graty pamiętające nasze dzieciństwo, są też magnesy przywożone od jakiegoś czasu z naszych podróży. Może to kicz, a może i nie. Dla nas to garść wspaniałych wspomnień. Przez te wszystkie rzeczy czuję się, jakby nasza kuchnia była przechowalnią cząsteczek osób, miejsc i wspomnień. Niczym zawodowy archiwista, którym w końcu jestem, ułożyłam wszystkie ważne dla nas elementy na półkach i w szafkach. Jest tu kropeczkowy komplecik od Siostry, są pojemniki od Cioci Eli, jest koszyczek upleciony jeszcze przez Tatę, od Mamy mam za to nie tylko dzbanek, czy inne drobiazgi, ale też wiele kulinarnych umiejętności (w życiu mój bigos nie byłby taki dobry, gdyby nie nauki z dzieciństwa!). Są garnki i wiele innych przydasiów od zawsze praktycznej Teściowej Jadzi (przecież Jadzia Ci zawsze doradzi!). Są wreszcie prezenty od Was, w większości od Ani i Ilonki. Dziewczyny, czasami mam wrażenie, że Wyście tą kuchnię mi urządziły! 

Widzicie zatem, że nasza kuchnia nie mogłaby być sterylna i elegancka. Chciałam Wam ją pokazać taką, jaka jest w rzeczywistości. Dlatego zostawiłam magnesy na lodówce i naczynia na suszarce. To pomieszczenie odzwierciedla nas, naszą rodzinę. Wiele osób, szczególnie tych, które nie znają mnie dość dobrze, mówią, że jestem zdystansowana i chłodna. Może to prawda, nie mnie to oceniać. Ale mogłabym wtedy porównać się do tej kuchni. Ktoś, kto mówi, że jestem niedostępna widzi tylko szaro-białe ściany. Ale ja, to tak na prawdę te wszystkie dodatki, czerwone, czasami w naiwne kropeczki, z nutką retro, z zabranymi z domu książkami kucharskimi, ze słoikami pełnymi suszonych ziół. A w szafkach pełno kruchych szklanek. Za dużo, ale przecież półki wytrzymają. 

Rzut oka na to, jak było:

A teraz garść praktycznych rzeczy. Ściany malowane, po jednej stronie odporną na szorowanie farbą (położona na wcześniejszą "kamienną" tapetę, dzięki czemu zachowała się faktura). Płytki malowane na szaro farbą V33. Fronty mebli oddaliśmy do lakierowania, konieczne było zdjęcie starej powłoki. Reszta mebli malowana, także farbą V33. Blaty wymienione na nowe. I na koniec taka mała refleksja - nigdy więcej malowania takich mebli. Zdecydowanie wolę okleinę! 

Fashion weekend i przepis na gęś

Panie i Panowie!  Na początek dzisiejszego spotkania pokaz szalonej kolekcji zimowej stworzonej specjalnie z myślą o triceratopsach*. Nasza modelka - witaj Kropko! - ma na sobie komplet, który sprawdzi się na każdym zimowym spacerze. Wykonane z szarej włóczki komin oraz czapka wykończone są skórzano-metalowym detalem. Na ocieplaczach na nóżki znajdują się za to drewniane gwiazdki. Czyż to nie szczyt zimowej elegancji? Bazą stylizacji jest brązowy sweterek, także wykonany przy pomocy szydełka. Kopertowe zapięcie wieńczy drewniany guzik - serduszko. 

Druga kolekcja stworzona została dla małej księżniczki. Dwie spódniczki nadają się do noszenia zarówno do przedszkola, jak i na zakupy, czy na spacer. Pierwsza nawiązuje do słowiańskiego stylu lansowanego swojego czasu przez jedną z polskich wokalistek. Na zdjęciu modelka ma także czerwoną koszulkę z patriotycznym nadrukiem. 

Druga spódniczka powstała z bardzo modnego dresowego materiału, ozdobiona bawełnianą tasiemką o kilka odcieni ciemniejszą od ubrania. Idealna do eleganckich stylizacji i niezastąpiona do tych sportowych.

Na koniec coś dla małych fashionistek - worek na strój do ćwiczeń. Będący na topie materiał w biało - niebieskie zygzaki jest tylko tłem do narysowanego kucyka pony z tak lubianej przez większość małych dziewczynek bajki. Obrazek wykonano przy pomocy pasteli stworzonych z myślą o rysowaniu na materiale. Worek został spersonalizowany - dodano imię właścicielki. 

To wszystko na dziś! W przygotowaniu następne kolekcje, tak dla dziewczynek, jak i ich zabawek. 

*triceratops o imieniu kropka pochodzi ze sklepu Built a Bear. Można tam wybrać ulubioną maskotkę, włożyć do środka serduszko, a potem, na oczach dziecka, maskotka wypełniana jest watoliną. Oczywiście do dyspozycji jest cała masa ślicznych ubranek. Oto jak w cudowny sposób można połączyć miłość do dinozaurów i księżniczek! Kropka w swojej szafie posiada bowiem wspaniałe różowe sukienki, wrotki, okulary, czy też stylowe szpileczki. 

 *********

Tymczasem w kuchni dziś ekstrawagancja - filet z gęsi zapiekany w jabłkach i rozmarynie, podany na opieńkach duszonych z cebulką. 

Filet moczymy przez noc w solance. Następnie odlewamy wodę i nacieramy pieprzem i rozmarynem. Odkładamy na kolejną godzinę. Jabłka obieramy i kroimy w ćwiartki, wykładamy nimi dno naczynia żaroodpornego. Wykładamy nań zamarynowane filety. Pieczemy jakieś półtorej godziny. 

Opieńki obgotowujemy dwa razy (drugi raz w wodzie z solą). Na patelni podsmażamy cebulkę, dodajemy ugotowane grzyby, dolewamy odrobinę wody, sól i pieprz. Dusimy pod przykryciem 15 minut. Myślę, że zamiast opieniek można wykorzystać inne grzyby. My nasze zebraliśmy przez południem tuż przy rodzinnym domu, że tak powiem, w ogródku. Oczywiście gatunek znany i sprawdzony przez teścia - zapalonego grzybiarza. Absolutnie nie polecam Wam zbierania grzybów, których nie znacie! 

4 urodziny Jagody

Na początku października nasza kochana Jagódka obchodziła czwarte urodziny. Z tej okazji dostała wymarzony prezent - zestaw ciastoliny - dentysta. Nie byłabym sobą, gdybym nie dołączyła czegoś od siebie. Oczywiście zrobiłam dla niej kartkę. Nie widać tego dobrze, ale dziewczynka jest w 3D.

Już dawno obiecałam naszej śmieszce, że uszyję jej fartuszek i czapkę kucharską. Jagoda uwielbia pomagać swojej mamie w kuchni (mnie z resztą też). Za wzór posłużył mi komplecik, jaki na święta w ubiegłym roku dostała od mojej siostry Łucja. Z delikatnego materiału w piękny kwiatowy wzór powstał zestaw dla małej kucharki. Napis zrobiony przeznaczonym do pisania na tkaninach cienkopisem. Widać pod spodem jeszcze ślady ołówka, które później oczywiście usunęłam. 

Na koniec muszę się Wam pochwalić jeszcze tortem. Został on wykonany w Pracowni Tortów Artystycznych Czar Słodyczy. Jagódka jest wielką fanką bajki Supa Strikes (co ciągle mnie zdumiewa, bo to taka poważniejsza już bajka, no i raczej chłopięca). Motywem przewodnim tortu byli więc piłkarze z kreskówki. W dodatku tort był ze składników, które może jeść Łucja. Wyobraźcie sobie jej radość, kiedy się dowiedziała, że może zjeść ten tort. Znowu pytała mnie kilka razy, czy on na prawdę nie jest uczulony. 

Pozdrawiam Was cieplutko i do zobaczenia niebawem!

Lato z dobrodziejstwem inwentarza

No i przyszło. Już puka do drzwi upałami, już wbija szpilę natrętnym komarem. Lato. Najlepsze w tej porze roku jest to, że zaraz po niej przychodzi jesień. Dostrzegam też jednak pozytywne strony, jak przede wszystkim mnogość wszystkiego - owoców, ziół... Podejrzewam, że zarówno moja, jak i wielu z Was nieobecność blogowa, wywołana jest przetwarzaniem skarbów natury i robieniem zapasów na zimę. 

Zaciekawiły mnie opisy syropu z kwiatów czarnego bzu. Pojechaliśmy na wieś, zebrałam kilkadziesiąt baldachów i mam swój własny, przepyszny syrop. Nie chciałam zbierać zbyt dużo kwiatów, musiałam zostawić ich trochę, by za kilka tygodni móc zebrać owoce (to już receptura sprawdzona - na sok). Muszę przyznać, że syrop smak ma bardzo specyficzny, ale niesamowity! Super orzeźwia! Pochwalę się Wam także, że miesiąc temu zrobiłam syrop z pędów sosny. W miniony weekend zrobiłam też kilkanaście słoików truskawek, a wcześniej jeszcze trochę zmiksowałam i zamroziłam. A jako, że interesuje mnie zielarstwo, to szperam sobie w internecie, wyszukuję zastosowanie różnych roślin i spisuję w zeszyciku. Zebrałam już liście poziomek, a dziś, dosłownie trzy godziny temu złożyłam daninę krwi komarom w zamian za liście jeżyny i naręcze pokrzyw. Do tego kwiaty chabra bławatka. Wszystko już się suszy. Znalazłam też ciekawy artykuł o zastosowaniu ziół jako kadzideł. Wydrukowałam sobie ten tekst, ładnie zbindowałam i posklejałam pierwszą stronę. Posłużyły mi do tego: papier z motywem desek (mało widoczny), gaza, wydruk ze starego zielnika z kwiatem czarnego bzu, mały drewniany domek oraz biało-żółty sznurek. Ale nie jest to sznurek zwykły. Dostałam na urodziny prezent, który był nim obwiązany. Pamiętacie urocze notatniki od Holly? To właśnie one były ozdobione tym sznurkiem. Zostawiłam go z myślą o czymś wyjątkowym, no i wreszcie wykorzystałam. 

Od Holly dostałam coś jeszcze. Na początku czerwca uczestniczyłam w szkoleniu w Szczecinie. Zgadałyśmy się z Holly wcześniej i umówiłyśmy na spotkanie. Jeśli odwiedzacie jej bloga, to wiecie, że w pięknych słowach opisała te kilka wspólnie spędzonych godzin. Muszę Wam powiedzieć, że to wspaniała kobieta, dokładnie taka sama, jak na blogu, jak w mailach. Często jest tak, że jednak w internecie nie wszyscy pozostajemy sobą. Ba! Większość zakłada maski. A ja trafiłam na szczerą do bólu osobę. Wiolu! Dziękuję Ci za ten czas, za rozmowę, za spacer po mieście i pyszne śliwkowe piwo! Dziękuję też za poduszkę z współrzędnymi Twojego pięknego miasta! Wiesz dobrze, ile to dla mnie znaczy! Dziękuję! Poducha super się sprawdza! 

A jak już w temacie prezentów jesteśmy, to pochwalę się Wam jeszcze tym, co podarował mi Mąż na imieniny. Kiedy robiłyśmy z Siostrą zaproszenia na jej ślub mimochodem rzuciłam, że fajnie by było mieć gilotynę. Bo nie trzeba odmierzać, wycinać. Wiecie, wygoda! No i już nie muszę się martwić - mam swoją własną, śliczną, bardzo użyteczną gilotynę! Spokojnie, nikogo o głowę skracać nie będę! 

A w tle na zdjęciach coś, o czym dawno marzyłam - liść paproci. Niestety nie szukałam go w noc Kupały i nie mam w zanadrzu kwiatu, ale za to w rogatym kąciku cudnie się zazieleniło. No tak, to cholerne lato i okrutny lipiec za pasem... 

I tym optymistycznym akcentem żegnam się dziś z Wami. Idę smarować ukąszenia komarów i poparzone pokrzywami nogi. Przez najbliższy tydzień długie spodnie murowane...