Kuchenny prezent dla Ilony

Nie raz już słyszeliście o Ilonie. Często chwalę się Wam prezentami od niej. Dziś natomiast zaprezentuję rzeczy, które przygotowałam dla niej z okazji urodzin. Prezent był mocno spóźniony, ale miałam bardzo wiele na głowie, a nie chciałam robić czegoś w pośpiechu. Jako, że Ilona stała się szczęśliwą posiadaczką mieszkania, postanowiłam zrobić coś mocno... domowego. A że dla mnie najbardziej domowym pomieszczeniem jest kuchnia, to wybór był oczywisty - zestaw desek do krojenia i łopatka. Całość pomalowana białą farbą, koguciki naniesione są metodą dekupażu, a napisy to stemple. Do tego tasiemka i drewniane kokardki. Ilona już mi pisała, że się jej podoba! 

Jako, że wiem, że Ilona jest osobą wierzącą, postanowiłam zrobić dla niej także ikonę z wizerunkiem świętej rodziny. Złocenia, konturówka, spękania... Chyba nie wyszło najgorzej. Ciekawostka - jako proszku do wypełnienia spękań użyłam... cienia do powiek. Nie wiem, czy ktoś z Was jeszcze korzysta z tej zapomnianej już chyba metody?

Zwieńczeniem prezentu była pasująca do reszty kartka z życzeniami.

Tymczasem szykuję się na kolejny mecz, a juto na weekendową wyprawę na wieś. Będzie mocno skrócona, ale mam nadzieję nazbierać truskawek, liści malin i jeżyn, może znajdę jakieś grzyby? Na pewno szykuje się wyprawa do lasu i na łąkę. Eh, uwielbiam tam jeździć!

Miłego weekendu!

Post zbiorowy

Żeby się czasem ta zbiorowość nikomu nie skojarzyła (bo mi już zdążyła się skojarzyć, niestety :D).
Dziś mały galimatias, w sensie kilka zupełnie różnych rzeczy jednocześnie.

Po pierwsze: konkurs u Małopolanek.

W odzewie na zaproszenie Grodzi zgłosiłam moje jajo z kameą na wybory jajecznych miss. Już sam udział jest dla mnie bardzo ekscytujący, więc się uśmiecham jak głupi do sera. Jeśli się Wam moje jajeczko podoba, to możecie na nie zagłosować, jak macie ochotę oczywiście. A zagłosować można na stronie Małopolanek.

Po drugie: wyróżnienie.

Tym razem dostało mi się od Umberelli. Naprawdę to niesamowicie miłe i budujące! Bardzo, bardzo dziękuję  :D
O osóbkach, które ja wyróżniłam info jest tutaj.

Po trzecie: ikona dla Mamy.

Tak, tak Mamo, jeśli czytasz tego posta, to wiedz, że św. Glorfina właśnie do Ciebie leci. Spoko, to nie koniec niespodzianek, wszystkiego nie zdradzę. W końcu to prezent.

Wybór świętej nie jest przypadkowy – to patronka imienia Grażyna, a tak właśnie ma na imię moja Mama. Ikonę zrobiłam w okazji Jej imienin. Mam nadzieję, że się spodoba.
Po raz pierwszy zastosowałam przy ikonie konturówkę – wzorki trochę koślawe, ale chyba może być. Bardzo mi się spodobał kolor, który uzyskałam nakładając złotą farbę na ciemną zieleń. Miały być spękania, ale dopiero po nałożeniu zielonej farby przypomniałam sobie, że złota farba nie pęka (podobnie jak srebrna, też macie takie doświadczenia z metalicznymi farbami?). Sama święta nałożona za pomocą transferu, całość oczywiście kilkukrotnie lakierowana. No, to tyle w kwestii Glorfiny.

By było na tyle. Jeszcze raz zachęcam Was do głosowania w konkursie Małopolanek, niekoniecznie na moje jajco, bo jak już tam zajrzycie, to się przekonacie, że pięknych jajeczek jest tam bardzo, bardzo dużo.

Pozdrawiam słonecznie!

Głównie o zapiekance

Miałam dziś nie pisać, ale tyle się zdjęć zrobiło, że po prostu musiałam…
Oto zapowiadane niegdyś bombki, z radiowozem, z bohaterami serialu „Pamiętniki wampirów” i inne, bardziej świąteczne... Wszystkie dla Lidki i jej Najbliższych:

Kolejna ikona powędrowała do Agnieszki:

A tu już marlinowe kolczyki, inne niż te ostatnie. Jakoś tak nie lubię robić dwóch tych samych rzeczy. Gosiaczkowi się spodobały, a to najważniejsze.

To tyle, jeśli chodzi o rękodzieło. Chciałabym się teraz skupić na daniu, które dla mnie i mojego Męża jest wyjątkowe pod każdym względem, a to dlatego, że zawsze przypomina nam okres studiów. Pisałam ostatnio o pobycie w Poznaniu. Jak Poznań, to studia, a jak studia, to zapiekanka fetowa!

(zapewniam, że smakuje lepiej, niż wygląda :) ten egzemplarz troszkę się sfajczył)

Pierwszy raz zrobił ją nasz współlokator, Łukasz, dla swojej ówczesnej dziewczyny, teraz już żony, Marity (a muszę koniecznie dodać, że to dwa nasze Anioły, najwspanialsi przyjaciele pod słońcem, w całej galaktyce i w ogóle ever!). Przepis wziął z jakiejś gazety i żałuję dziś, że go nie zachowałam, bo pasowałoby oprawić go w ramkę. Tak się złożyło, że zapiekanka posmakowała nam wszystkim i do dziś jest moim daniem popisowym. Być może dlatego, że niesie ze sobą, oprócz cudownego smaku i zapachu, także potężny ładunek emocjonalny. A zatem przepis:

2 duże cebule
3 papryki (najlepiej różnokolorowe)
1 koncentrat pomidorowy (w pierwowzorze były obrane ze skórki, pokrojone w koskę i podsmażone pomidory)
3 woreczki ryżu
1 ½ l bulionu z kostki
Czosnek granulowany
Papryka w proszku
Sól, pieprz
Opakowanie sera feta

Cebulę siekamy, smażymy na złoto, dodajemy ryż, podsmażamy, zalewamy bulionem, gotujemy 20 min. Na patelni smażymy ok. 10 min pokrojoną w koskę paprykę. Dodajemy do ugotowanego ryżu, dorzucamy koncentrat (lub pomidory) oraz wszystkie przyprawy. Dobrze mieszamy. Przekładamy do naczynia żaroodpornego, posypujemy serem feta i zapiekamy przez około 30 min w piekarniku nagrzanym do 180 st.

Zapiekanka jest bezmięsna, więc nie każdemu może przypaść do gustu. Nam jednak smakuje nieziemsko i polecam Wam ją z całego serca!
Smacznego!

Dziękuję za Wasze komentarze pod ostatnim postem. Są dla mnie wszystkie bardzo ważne, bo uskrzydlają i motywują do dalszych działań!

Przesyłam Wam mnóstwo przytulasków!

Bombki, ikony, koszyki.... czyli co tam panie u dworu słychać?

Bardzo Wam dziękuję za miłe słowa i życzenia zdrowia pod poprzednim postem. Czuję się już dużo lepiej. Moje mieszkanko przeżywa więc bomb(k)owy nalot. Desant trwa! Tym bardziej, że posypały się zamówienia. Będą więc bombki duże i małe, w kwiatki i motylki, renifery i Mikołaje, jedna nawet z radiowozem... Już się nie mogę doczekać, żeby Wam pokazać efekt finalny! Te poniżej, to taki mały przedsmak. Kilka z nich już ma nowych właścicieli.

W koszyku czekają następne, większe:

Ostatnio wrzuciłam migawkę z prac nad ikonami... Tadam! Oto one (ikony zeskanowałam, bo fotki wychodziły okropne, pełne odblasków lub rozmazane; efekt może też nie najlepszy, ale zawsze jakiś):

Ciągle eksperymentuję. Tym razem wydruk naniosłam za pomocą transferu, skutkiem czego wyglądają one bardziej „naturalnie”. Efekt osobiście bardzo mi się podoba, ale wiem, że następnym razem będę musiała popracować nad tłem, bezpośrednio pod grafiką. Muszę teraz tylko jechać na wieś i rozwalić starą szopę, coby jakieś fajne deski mieć na zapas. Mmm, szykuje się mała demolka :D Akurat w moim rodzinnym domu stoi (ledwo) szopa i to taka do rozbiórki. Jak my tego nie zrobimy, to bidula padnie przy pierwszej wichurze. A tak będę miała desek po uszy!

Chciałabym Wam jeszcze pokazać koszyki, które wyplatał mój Tata. Sama mam ich trzy, ale powstało ich całe mnóstwo. Tata plótł głównie z wierzby, ale zdarzało mu się też używać takich materiałów, jak chociażby korzeń. Koszyki powstawały małe i duże, całe i „połówki” do powieszenia na ścianę. W okolicach nie ma chyba dzieciaczka, który by nie dostał swojego koszyczka. Ja, w końcu też dzieciaczek, mam jedno takie maleństwo. Trzymam w nim różne rzeczy, czasami robię dekoracje, a czasami po prostu cierpliwie czeka on na moje pomysły. Duży koszyk służy czasem jako podręczny pojemnik na wełnę, czy teraz na bombki w trakcie malowania. „Połówka” natomiast stoi sobie na rurce w kuchni. Najczęściej trzymam w nim cebulę i czosnek.

Sama też chciałabym się umieć wyplatać. Byłoby fajnie... Szkoda, że Tata nie zdążył mnie nauczyć... Jak widać, manualne zdolności odziedziczyłam po nim. Bo Tata robił nie tylko koszyki, ale zdarzało mu się coś wyrzeźbić w korze, czy stworzyć ozdobę do ogrodu, np. takiego koziołka, który cieszył się ogromnym zainteresowaniem żywych kóz, które kiedyś mieliśmy:

Tymczasem, z samego rana przyłapałam w sypialni wschodzące ponad bloki słońce. Prawda, że piękne?

Teraz niestety już się schowało i jest szaro i buro. Dlatego podążam w kierunku kuchni, zrobię gorąca czekoladę i zabieram się do pracy.

Przyjemnego weekendu życzę!

Dopadło mnie...

… i to podwójnie. Po pierwsze przyplątało mi się przeziębienie jakieś, głowa mi pęka, gardło boli. Na dodatek położyć się nie mogę, bo dopadło mnie drugie. A tym drugim jest gorączka, świąteczna. Naoglądałam się Waszych blogów, niemal na każdym już czuć Boże Narodzenie, a u mnie jeszcze mocno listopadowo. Od kilku dni krzątam się i w niemal każdym pomieszczeniu zostawiam pozostałości swoich genialnych pomysłów. Część robię w mojej przedpokojowej „pracowni”, część w kuchni, gdzie jakoś najlepiej działa mi się z klejem na gorąco, a część w salonie, gdzie mogę jednocześnie dłubać i oglądać dobry film.
W dużym skrócie postanowiłam zaprezentować efekty moich prac. Na razie „w kupie”, bo aranżacje świąteczne będę robić dopiero z tydzień przed świętami, żeby na razie nacieszyć się jesienno-fioletowymi dekoracjami w domku.

Świeczniki zrobiłam ze szklanek, na które naciągnęłam „psie” skarpetki. Moja Fretka niestety ma za duże łapki i nigdy ich nie nosiła. Wreszcie znalazłam dla nich zastosowanie. Kolorystycznie pasują mi do kuchni i pewnie tam już zostaną, choć teraz to tylko przymiarka. Pewnie również w kuchni przywieszę serduszka. Zakochałam się w nich widząc ich różnorodność na Waszych blogach. Mam więc też swoje, zrobione z filcu i płótna.
Zapowiedzią kolorystyki świątecznej w salonie jest wianek. Styropianową podstawę kupiłam niedawno i koncepcję miałam zupełnie inną, ale ostatecznie wyszło coś takiego, jak na powyższym obrazku. Biało-zielone kwiatki ukręciłam z filcu, troszkę się namęczyłam, ale chyba było warto.
Eko-choinka trafi do przedpokoju. Ozdobiona naturalną rafią, drewnianymi guzikami, szarym płótnem, roztacza piękny zapach anyżkowyh kwiatków.

Tymczasem chwila wytchnienia. Pisząc popijam sobie gorącą czekoladę, zajadam mandarynki, które niezmiennie przywodzą mi na myśl święta. A i witaminki C troszkę sobie przyswoję.

I jeszcze migawka z „pracowni”, gdzie powstają ikony dla A.

Życzę Wam miłego tygodnia!

Ikony (poweselnie)

Po różnych perypetiach i odwołanych warsztatach z tworzenia ikon postanowiłam sama wziąć się za ich zrobienie. Pretekstem były imieniny Babci, której obiecałam coś specjalnego. Same ikony wyszły tak sobie, zdjęcia też są bardzo kiepskie, bo robione na bardzo szybko, tuż przed spakowaniem jednej i sprzedaniem drugiej. Przy okazji przekonałam się, że jestem mistrzynią w znajdowaniu substytutów – zamiast złotej folii użyłam po prostu farby, kilka spękań, trochę przecierania, mała patynka i gotowe! Voila! Tylko lakierowanie doprowadzało mnie do szału... Jak zawsze zresztą.

Tymczasem, jak w tytule, odpoczywamy po weekendowo-weselnym szaleństwie. Nawet nie przejrzałam jeszcze zdjęć, więc nic tu nie wrzucam. Eh, nie mogę się nadziwić, że najmłodszy brat mojego M. jest już "Mężem"! To tylko uświadamia nam, jak czas szybko leci. No cóż, pozostaje mi tylko życzyć sto lat Młodej Parze (a wierzcie mi na słowo, Parą są cudowną!)