Różności z okazji 400 posta

Długo zastanawiałam się, co Wam dziś pokazać, ale w związku z tym, że to mój 400 post na blogu, będzie wszystko. Czyli rozmaitości. Sama nie wiem, od czego zacząć. Może najświeższe torby zrobione z użyciem pasteli do tkanin... 

Moja zdolna córka wygrała kredki, którymi można rysować na materiale w konkursie z okazji dnia dziecka organizowanym w jednym z naszych kin. Oprócz tego w paczce było jeszcze mnóstwo innych rzeczy, jak np. kosmetyki firmy Ziaja o zapachu coca-coli, zrobione specjalnie z myślą o dzieciach. Na prawdę są super (a zaznaczę, że Łucja ma azs). Ale wracam do tematu - pastele firmy Pentel to ziszczenie moich marzeń. Oczywiście pierwszą rzecz zrobiłam dla Łucji, ale jest jeszcze nie skończona. Pokażę ją innym razem. Dziś dla siebie zrobiłam natomiast dwie torby (mojej przyjaciółce Maricie dziękuję za wspaniały materiał do pracy w postaci lnianych toreb na zakupy - jak Ty zawsze wiesz, co mi akurat potrzebne!). 

Pierwsza jest banalnie prosta w wykonaniu. Naniosłam na nią napis, który niejednokrotnie śmieszył mnie w internecie: "Boże spraw, żebym kupiła tylko to, po co przyszłam". Od dawna chciałam taką mieć! Druga torba wymagała już trochę więcej pracy. Najpierw naniosłam wzór smoka (stylistyka oczywiście mocno nordycka) za pomocą kalki. Następnie poprawiłam wzór dołączonym do zestawu cienkopisem. Potem wypełniłam kontury kolorem. Zwieńczeniem pracy jest utrwalenie wzoru za pomocą żelazka. Pamiętać należy, by prasować go przez kartkę papieru. O trwałości jeszcze nie mogę się wypowiedzieć. Dam Wam znać po praniu.  

Kolejna rzecz, którą chciałam Wam pokazać, to wspaniałe naklejki, po których można pisać kredą. Dostałam zestaw od mojej kochanej Siostry. Służą mi one do oklejania pojemników na żywność. Prosty i efektowny recykling, Pisząc te słowa wpadłam też na pomysł, że możemy z Łucją opisać jej pojemniki z zabawkami. Przy okazji pouczymy się literek... 

W przedpokoju także zmiany. Już jakiś czas temu przemalowałam ściany z kakaowego na szary (odcień "islandzka zatoka" firmy Luxens). Gdybyście zastanawiali się nad dziwną fakturą ścian, to spieszę z wyjaśnieniem - poprzedni właściciele wykleili je korkiem. Nie chcieliśmy męczyć się z odrywaniem go. Poza tym tuż za ścianą jest winda, a korek wspaniale wygłusza hałasy. Zrezygnowałam z mojej galeryjki, która mocno mi się znudziła. Zamiast niej zaprojektowałam półkę. Na niej znalazły się rzeczy, które praktycznie zrobiłam sama - dwa świeczniki z nogi od starej lampy, obrazek ważki z nasion klonu, obrazek z pamiątkami z Norwegii, czy wreszcie wyrzeźbiony (choć to zbyt górnolotne słowo) w korze wizerunek leśnego dziadka. Do tego domek z napisem od Ani i stojak z wiewiórką, znowu od Karoli. 

Oprócz tego swoje miejsce znalazł wreszcie wieszak na klucze w kształcie... klucza. Mosiężny, ciężki, zakupiony za całego funta w czasie świątecznej wyprawy do Anglii. 

Ah, no i jeszcze upolowana za 10 zł na giełdzie staroci lampa nad drzwiami. Zamontował mi ją mój kochany Szwagier, Jacek. Szukam teraz czegoś w podobnym stylu, żeby zmienić kompletnie nie pasujący do reszty żyrandol. Czekam też na przypływ gotówki, żeby kupić farbę kredową. Planuję przemalować regały z książkami i drzwi. Na biało oczywiście. Że też zawsze jest coś ważniejszego do kupienia... 

Na koniec smaczek - urodzinowy prezent od Ani. Wiecie, że ona zawsze robi bajeczne prezenty! Tym razem dostałam od niej wspaniały plakat do kuchni (niech no ja się wezmę za jej remont!), Do tego urocze stempelki, śliczny notes do zapisywania inspiracji i pomysłów, drewniany wieszak i anielskie skrzydła, które czekają na przypływ weny (choć może je zostawię w stanie surowym). Był jeszcze plakat klaty jakiegoś przystojniaka, na który mój Mąż zareagował pytaniem: "Skąd ta Ania miała moje zdjęcie?"

Tak jakoś wyszło, że wspomniałam dziś o całej masie wspaniałych ludzi, bez których ten blog by nie istniał, a moja praca nie byłaby tak urozmaicona. W ogóle tego bloga nie było by bez Was, moich Czytelników. Dziękuję, że jesteście, nawet jak mnie nie ma. 400 postów... prawie 5 lat... Szmat czasu. Dziękuję! Mam nadzieję, że będzie kolejnych 100, 200 i więcej wpisów. Może uda mi się kogoś z Was zainspirować. Może uda mi się kogoś z Was oderwać na chwilę od rzeczywistości i swoją pracą sprawić, by na czyjejś twarzy zagościł uśmiech. Jeśli pojawi się choćby jeden, to będę wiedziała, że warto! Do zobaczenia następnym razem! 

Lifting kuchni i świecące kule

Już ostatnio miałam Wam pokazać małe zmiany w pokoju Łucji. Zacznę od kuchenki. Kiedy ją robiłam, była kolorowa i kwiecista. Stwierdziłam jednak, że lepiej jej będzie w stonowanych barwach pasujących do reszty wystroju. Kiedy więc wreszcie przy okazji innych zakupów w sklepie "Nie tylko na" dodałam do koszyka szare gwiazdki, nie było odwrotu. Odświeżyłam nieco zdarty blat, zamalowałam kwiatki i przykleiłam gwiazdki, także na gałkach. Do tego uszyłam ściereczkę z materiału, który mi został od zasłonek. Kuchenka gotowa! Łucji już się trochę opatrzyła, ale jak ma gości, to uwielbiają się przy niej bawić. Dla przypomnienia, przed zmianą kuchenka wyglądała TAK.

Kolejna zmiana, a raczej dodany gadżet - świecące ledowe kule zakupione w jednym z dyskontów. Wreszcie! Co rzucili kilka sztuk, to już były wykupione, zanim weszłam do sklepu. A teraz zdążyłam! Dają piękne światło, idealnie rozproszone, w sam raz do zasypiania. 

Pozdrawiam Was serdecznie i życzę miłego długiego weekendu!

Spacer w chmurach

Macie tak czasem, że planujecie coś, ale z planów wychodzą nici? A to się Wam nie chce, a to coś ważniejszego wyskoczy. I nagle budzicie się pewnego ranka i wiecie, że albo zrobicie to coś dzisiaj, albo nigdy. Mnie przytrafiło się to ostatnio względem zdjęć pokoju Łucji. Mała śpi już w nim prawie dwa miesiące, a ja nie miałam weny na zrobienie fotek. Ciągle czegoś mi brakowało – a to dywanu, a to zdjęć w ramce, a to światła. Kiedy więc zrobiłam dywan (DIY w następnym poście), a zdjęcia wywołałam, nie było już wymówki. Kilka dni temu, pomimo pochmurnego nieba, dopadło mnie. Wstałam, zmusiłam się, by najpierw zjeść śniadanie i zabrałam się do roboty. 

O historii tego remontu pisałam Wam już przed świętami, więc nie będę się powtarzać. Generalnie było ciężko, ale dziś nasz mały urwis ma swój kąt, w którym może rozrabiać. Padło na motyw chmurek, które przewijają się na ścianie, lampach, zasłonkach, poduszce. Kolory dobrałam stonowane. Ostatnio już pisałam, że opanował mnie szał na punkcie połączenia bieli, szarości i różu. To za sprawą pokoju Łucji właśnie. Róż to tylko dodatki, zawsze będzie można je zmienić, jak Lucek dorośnie. Mebelki pochodzą głównie z Ikei. Wielka szafa z przesuwnymi drzwiami to już sprawka naszej kaliskiej firmy. Dodatki to handmade, Pepco, prezenty od babć, cioć i wujków lub zapomniane skarby z szafy. Skandynawską gruszkę nabazgrałam sama :D 

Serwis z Hello Kitty od cioci Karoliny.
Łucja ostatnio szaleje za tym kotem...

trzeba pomyśleć o przeróbce kuchenki...

Na łóżku cały zwierzyniec... No i oczywiście
 świnka Buba - przytulanka do spania.

Wózek dla lalek od cioci Anity, jeszcze do końca nieodkryty... 

Aniołek Ania czuwa! 

Szafa tak wielka, że aż niemieszcząca się w kadr...

Kwiatki, jedyne słuszne, bo od prawdziwych leci z nosa...

Rośnie nam mały mól książkowy. Ku mojej ogromnej uciesze!

Prezenty od: Ilony, Qrki, Zuzy, ze żłobka i od Beaty

Słoiki z pieskami - handmade :) Prawda, że śliczne?

Wymarzone schody dla Łucji... Utrapienie

Czyż ten zegar nie jest wspaniały?

Ogólny "view"

I drzwi do wymiany...

Po wielu perypetiach Mała wprowadziła się do swojego, na mój gust, bardzo dziewczęcego pokoiku, tuż przed świętami Wielkiej Nocy. Była zachwycona! Oczywiście teraz włazi na regał, by sięgnąć książeczki, a potem woła: Nie mogę zejść! Nie mogę zejść! Albo turla się po łóżku i się śmieje, mówiąc: Zobacz mamusia, wygłupiam się! Lub: Jak mięciutko! To dla nas najlepszy dowód na to, że trud się opłacił, że było warto. W końcu nasza kruszynka dorasta… Do dekoracji pokoju wykorzystałam bardzo dużo prezentów od Was, takich ja chorągiewki, anielskie skrzydła i serduszko od Ani, szkatułkę od Zuzy, serduszko z imieniem od Qrki, czy króliczka od Beatki z Magicznego zakątka. Chmurki na ścianie i konik Dala na jednej z poduszek to już zasługa Karoliny z ręką, nogą i psią łapą, która ma wspaniały i bogato zaopatrzony sklep nie tylkona, do którego z całego serca polecam Wam zajrzeć. 

Wszystkim Wam bardzo dziękuję! Czytacie od prawie dwóch i pół roku, jak moja Córeczka dorasta i teraz macie też swój udział w kreowaniu jej przestrzeni. To wspaniałe!  Aż mi się tak jakoś bardzo miło na serduszku zrobiło… Mam nadzieję, że pokój Lucka spodoba się Wam w równym stopniu, co samej lokatorce. 

Wykorzystałam:

• regał – Ikea
• Łóżko – Ikea
• Taboret – Ikea
• Kuchenka – handmade
• Łóżeczko dla lalek – handmade/przerobione
• Półki – handmade
• Żyrandol i lampka - Ikea
• Zasłony – handmade
• Szafa przesuwna – ATO Signage & Store Fixture
• Naklejki chmurki – nietylkona.pl
• Konik Dala na poduszce (naprasowanka) – nietylkona.pl
• Ramka na zdjęcia – Pepco
• Zegar sowa – Pepco
• Króliczek w ramce – handmade by Siostra

Galeria w hallu

Witam Was serdecznie w przeddzień wyjazdu na upragnione wakacje. Jestem w totalnej rozsypce – nic jeszcze nie spakowane, ba! nawet nie wyprasowane… Obiad się gotuje (a ja z nim), Łucja popłakuje, bo też jej gorąco i ząbek idzie, no normalnie żyć nie umierać! :D Dlatego siadam i piszę i się chwalę swoją małą galerią w hallu, w sensie w korytarzu.

Wreszcie mam swoją! Poszczególne elementy zbierałam i robiłam od jakiegoś czasu, jak np. serduszko z perełek, pele-mele, czy upolowane w sh serwetki. 

Ostatnim puzzlem była dostarczona przez miłego pana kuriera naklejka z jakże wiernie oddającym moje usposobienie (to drugie, bo to pierwsze jest ostoją spokoju) napisem: born to be wild.

Naklejka pochodzi z internetowego sklepu wally.com.pl. Zachęcam Was do zapoznania się z jego bogatą ofertą, zarówno naklejek, jak i szablonów. Warte uwagi są też specjalne naklejki welurowe i na laptopa. Najlepsze w tych naklejkach jest to, że można je dowolnie zmieniać i dopasowywać do pory roku chociażby. Albo jak ktoś ma bardziej zmienny charakter, to do nastroju nawet :D No co kto lubi! Ale wiecie co mnie najbardziej zaciekawiło w tym sklepie? Tablice suchościeralne (magnetyczne i kredowe i jeszcze inne)! Koniecznie zajrzyjcie do Wally'ego!

Dobra, ja lecę się pakować i ratować obiad, bo się w międzyczasie przypalił… Tak to jest, jak baba dorwie się na chwilę do internetowego sklepu – klapki na oczy i świata nie widzi. Ale co zrobić, jak do obejrzenia jest tyle fajnych rzeczy?!

Do zobaczenia w przyszłym tygodniu! Mam Wam do zaprezentowania koszulkę zainspirowaną przedstawioną dziś naklejką, a także nową maskotkę i szydełkowe zaległości. Oj, nazbierało się tego troszkę. Choć pewnie w pierwszej kolejności uraczę Was fotkami z wakacji.

Papapapapapa!

Kufer, tudzież skrzynia

Było już kiedyś pudełko namarzenia. Teraz jest kufer.

Piszę dziś korzystając z błogosławieństwa, jakim jest spokojny sen Łucji. Chcę też jakoś sobie wypełnić czas, bo Michał właśnie znowu wyjechał na dwa tygodnie i zostałyśmy same. Czuję się jak żona marynarza… Ale od tego tematu chciałam przecież uciec. Dlatego prezentuję Wam najbardziej wypieszczoną rzecz, jaką zrobiłam ever! Jest to prawie stuletnia skrzynia. Wytargałam ją jako nastolatka ze strychu u dziadków i pomalowałam – o zgrozo – brązową emalią.

 Stała dość długo w moim pokoju, a potem się wyprowadziłam. Została więc bidulka zapomniana przez los, ale nie przez korniki, a po tym, jak dom całkowicie opustoszał, także przez myszy. Skutkiem tego prawie się rozleciała, straciła jedną listewkę z wieka i śmiało mogłaby być ilustracją w słowniku przenośni przy haśle „nadgryziona zębem czasu”. Choć ta przenośnia była całkiem dosłowna… W każdym bądź razie przypomniałam sobie o kufrze, kiedy upychałam po szafkach kolejne moje – oczywiście niezbędne – przydasie. Jadąc po nią nie sądziłam, że czeka mnie aż tyle pracy. Na szczęście szlifowaniem zajął się mój kochany Teść. Zabrał babunię na działkę i tam, w tumanach stuletniego pyłu i kurzu oczyścił ją do surowego drewna. Zabieg ten unaocznił ogrom zniszczeń dokonanych przez szkodniki. 

Co prawda owada by tam z mikroskopem elektronowym nie znalazł (żywego oczywiście), ale na wszelki wypadek zagruntowałam wszystko środkiem kornikobójczym po całości, bo wstrzykiwanie preparatu do pojedynczych dziurek nie miało najmniejszego sensu.

Szpachlowałam ja ci to wszystko potem przez dwa tygodnie, bo w wielu miejscach potrzeba było kilku warstw masy. Od razu zaznaczę, że użyłam dwóch rodzajów szpachli – pierwsza, kupiona na szybko firmy Vidaron absolutnie się nie sprawdziła. W odróżnieniu od lakieru akrylowego tej firmy, który jest chyba najlepszy na rynku! Kruszyła się i ciężko nakładała. Szybko też się skończła. Następnie kupiłam masę do drewna firmy Dragon w kolorze jesionu i był to strzał w dziesiątkę! Super się nakładała, plastyczna i wydajna. Polecam! 

źródło: www.vidaron.pl

Kiedy wreszcie uporałam się ze szpachlowaniem i szlifowaniem zaczął się mój ulubiony etap – malowanie.

Jako podkładu użyłam zmieszanych farb akrylowych w kolorze brązu i bieli (obie ze Śnieżki), rozcieńczonych wodą i nałożonych pędzlem gąbkowym. Podobnie z resztą robiłam przy sekretarzyku. Następnie nałożyłam metodą suchego pędzla farbę białą. Warto nadmienić, że użyłam tym razem pędzla o specyficznym, zróżnicowanym pod względem średnicy i materiału włosiu. Efekt lepszy i szybszy niż przy ogryzionym pędzlu, którego używałam do tej pory. Brzegi oczywiście delikatnie przetarłam papierem ściernym.

Na koniec pozostały dodatki i kosmetyka – przymocowałam okucie od starej szuflady (także dość leciwe), a Michał zamontował  uchwyty zakupione po jakieś 8 zł w Castoramie. 

Wisienką na torcie jest naklejka-rower od Cienkiej.

A swoją drogą, to Karola ma w tym kufrze znacznie większy udział, niźli naklejka. Gdyby nie ona, to pewnie nie zrobiłabym go tak dokładnie i starannie.

Stoi sobie teraz skrzynia obok sekretarzyka i wcale nie ustępuje mu urodą, jak mniemam. Okazuje się, że im więcej pracy nas coś kosztuje, tym większą radość sprawia!