Fashion weekend i przepis na gęś

Panie i Panowie!  Na początek dzisiejszego spotkania pokaz szalonej kolekcji zimowej stworzonej specjalnie z myślą o triceratopsach*. Nasza modelka - witaj Kropko! - ma na sobie komplet, który sprawdzi się na każdym zimowym spacerze. Wykonane z szarej włóczki komin oraz czapka wykończone są skórzano-metalowym detalem. Na ocieplaczach na nóżki znajdują się za to drewniane gwiazdki. Czyż to nie szczyt zimowej elegancji? Bazą stylizacji jest brązowy sweterek, także wykonany przy pomocy szydełka. Kopertowe zapięcie wieńczy drewniany guzik - serduszko. 

Druga kolekcja stworzona została dla małej księżniczki. Dwie spódniczki nadają się do noszenia zarówno do przedszkola, jak i na zakupy, czy na spacer. Pierwsza nawiązuje do słowiańskiego stylu lansowanego swojego czasu przez jedną z polskich wokalistek. Na zdjęciu modelka ma także czerwoną koszulkę z patriotycznym nadrukiem. 

Druga spódniczka powstała z bardzo modnego dresowego materiału, ozdobiona bawełnianą tasiemką o kilka odcieni ciemniejszą od ubrania. Idealna do eleganckich stylizacji i niezastąpiona do tych sportowych.

Na koniec coś dla małych fashionistek - worek na strój do ćwiczeń. Będący na topie materiał w biało - niebieskie zygzaki jest tylko tłem do narysowanego kucyka pony z tak lubianej przez większość małych dziewczynek bajki. Obrazek wykonano przy pomocy pasteli stworzonych z myślą o rysowaniu na materiale. Worek został spersonalizowany - dodano imię właścicielki. 

To wszystko na dziś! W przygotowaniu następne kolekcje, tak dla dziewczynek, jak i ich zabawek. 

*triceratops o imieniu kropka pochodzi ze sklepu Built a Bear. Można tam wybrać ulubioną maskotkę, włożyć do środka serduszko, a potem, na oczach dziecka, maskotka wypełniana jest watoliną. Oczywiście do dyspozycji jest cała masa ślicznych ubranek. Oto jak w cudowny sposób można połączyć miłość do dinozaurów i księżniczek! Kropka w swojej szafie posiada bowiem wspaniałe różowe sukienki, wrotki, okulary, czy też stylowe szpileczki. 

 *********

Tymczasem w kuchni dziś ekstrawagancja - filet z gęsi zapiekany w jabłkach i rozmarynie, podany na opieńkach duszonych z cebulką. 

Filet moczymy przez noc w solance. Następnie odlewamy wodę i nacieramy pieprzem i rozmarynem. Odkładamy na kolejną godzinę. Jabłka obieramy i kroimy w ćwiartki, wykładamy nimi dno naczynia żaroodpornego. Wykładamy nań zamarynowane filety. Pieczemy jakieś półtorej godziny. 

Opieńki obgotowujemy dwa razy (drugi raz w wodzie z solą). Na patelni podsmażamy cebulkę, dodajemy ugotowane grzyby, dolewamy odrobinę wody, sól i pieprz. Dusimy pod przykryciem 15 minut. Myślę, że zamiast opieniek można wykorzystać inne grzyby. My nasze zebraliśmy przez południem tuż przy rodzinnym domu, że tak powiem, w ogródku. Oczywiście gatunek znany i sprawdzony przez teścia - zapalonego grzybiarza. Absolutnie nie polecam Wam zbierania grzybów, których nie znacie! 

Dzień Nauczyciela i pyszny przepis

Nie wiem, jak zacząć. Z reguły blogi rękodzielniczo-wnętrzarskie mają charakter bardzo optymistyczny. Staram się trzymać wyznaczonego kursu w stronę słońca i z uśmiechem na twarzy, ale nie zawsze się da. W końcu wszyscy jesteśmy tylko ludźmi. I mnie, jak każdego normalnego ludzia dopadł jakiś wgnębiwtrysk (fani Harrego Pottera będą wiedzieć, o co chodzi). Tymczasem w zasięgu ręki nie mam ani kosteczki czekolady! Siedzimy z Łucją w domu. Ona złapała zapalenie oskrzeli, a i ja mam dziś okrutny spadek formy z bólem głowy w pakiecie... No, jak już się wyżaliłam, to od razu mi lepiej! Eh, psychoterapia blogowa działa cuda!

Przechodząc do właściwego tematu dzisiejszego wpisu chciałam zaprezentować kilka drobiazgów, które powstały z okazji Dnia Nauczyciela. Pierwsze, to oczywiście kartki z życzeniami dla Pań z grupy Łucji. Stempel z sówką nadawał się idealnie. Do tego odpowiednie życzenia i gotowe!

Wzorem ubiegłego roku namalowałam też na desce obrazek. Poprzednio była to biedronka. W tym roku Łucja i przedszkolaki z jej grupy awansowali na Motylki (jeszcze chwila i będą starszakami!). Powstały więc dwa urocze motyle, którym Łucja od razu nadała imiona: Paulinka i Kacper (po krótkiej analizie stwierdziłam, że faktycznie przypominają oni dzieci o tych imionach z jej grupy). Motylki są w stylu lalaloopsy, mają oczy z guzików. 

Jako ostatnie znów pokażę Wam kartki. Jakiś czas temu zadzwoniła do mnie sąsiadka i zapytała, jak ma zrobić kartki i czy bym jej nie pokazała. Wyjaśniła, że chodzi o dzień nauczyciela właśnie. Jej synek chodzi z Łucją do przedszkola, ale do najmłodszej grupy, Żabek. Paulina przyszła z gotowym pomysłem zaczerpniętym z sieci. Wyciągnęłam więc wszystkie materiały i sprzęty (co zajęło mi z 10 minut) i przystąpiłyśmy do działań. Koniec końców wyszło, że przy pomocy Pauliny zrobiłam dwie kartki. Dziewczyna dzielnie wycinała żabki i dorabiała udawane szwy na jednej z nich. Eh, gdybym ja takiego pomocnika miała na co dzień! Efekt jest taki:

Na koniec coś pysznego, co udało mi się ostatnio poczynić - tarta z dynią i serem pleśniowym. Przepis znalazłam TU. Pierwotnie miał być kozi ser, ale za nim nie przepadam. W sklepie nie znalazłam też mieszanki ziaren, więc wykorzystałam tylko słonecznik. No i kruche ciasto też zrobiłam sama, to jakoś tym sklepowym nie ufam. Wyszło na prawdę pysznie! Na pewno nie jeden raz jeszcze tej jesieni upiekę taką tartę. Może nawet na niedzielne imieniny teściowej... Tak, to jest pomysł! 

I to tyle na dziś. Następnym razem w dalszym ciągu odpoczywamy od ślubnej gorączki. Będzie o prezencie urodzinowym dla małej kucharki. 

Kolejne niespodzianki i nowy projekt

Dziś będzie o kilku rzeczach. Na początek chciałam Wam napisać o genialnej niespodziance, jaką sprawiła mi ostatnio pewna dobra duszyczka. Jakież było moje zdziwienie w ubiegłym tygodniu, kiedy do drzwi zadzwonił kurier. Nie spodziewałam się żadnej przesyłki, nic nie zamawiałam, nie wygrałam żadnego candy. Rozpakowałam i oniemiałam! Tyle cudowności! Świeczki, ramka na zdjęcie, tealighty, notesik, ręczniczek w jabłuszka (idealny dla Łucji), serduszko z drewna, kolorowe torebeczki, czy nawet śliczny, kwiecisty pilniczek do paznokci! Zajrzałam do kartki, a tam kilka miłych słów i podpis - Ilona. Myślałam o niej ostatnio, bo dawno się nie odzywała, a minął równo rok, od kiedy zrobiłyśmy sobie naszą serduszkową wymiankę od serca. Nie często się zdarza, by być obdarowywanym bez powodu, żeby doświadczać takiej bezinteresownej dobroci, kiedy ktoś robi lub kupuje coś tylko z myślą o nas, pakuje wszystko pieczołowicie i z wielką starannością. Ilona! Sprawiłaś mi niesamowitą radość! Dziękuję Ci! Oby darowane mi dobro wróciło do Ciebie po trzykroć!

Tymczasem napiszę Wam jeszcze o moim nowym pomyśle na dział na blogu. Dwa tygodnie temu okazało się, że Łucja ma alergię na mleko (to już wiedzieliśmy wcześniej) i na białko jajka. Jeszcze kilka innych rzeczy ją uczula, ale te dwie determinują naszą dietę. Na początku byłam przerażona. Bo przecież Lucek tak lubi jogurty, żółty ser, czy różne ciasteczka. Dość jej odmawiałam  jedzenia, a tu kolejnych produktów mam jej zakazać. Poza tym w domu jedno, ale kiedy do kogoś idziemy? Czy mamy przestać wychodzić? Zaczęłam szukać w Internecie, w marketach znalazłam wiele półek ze zdrową żywnością. Okazało się, że wcale nie musi być tak źle. Na dniach adaptacyjnych w przedszkolu zapytałam o dietę i od razu odezwała się jedna z mam, że jej synek po 1,5 roku wyszedł z podobnej alergii! Następnego dnia przyniosła mi książkę z przepisami. Zmotywowana dodatkowo widocznymi efektami w postaci pięknych, gładkich rączek mojego dziecka, które do tej pory były suche, podrapane, czasami z otwartymi ranami, postanowiłam poszaleć. A w zasadzie po prostu bardziej się postarać. W naszej kuchni zagościły mleka roślinne - sojowe, owsiane i ryżowe. Okazało się, że można piec ciasta bez jajek i mleka. Ba! Można zrobić pyszne desery i lody nawet! Wczoraj wzięłam się za pieczenie ciasta. A że miałam jeden z tych dni, kiedy nic nie wychodzi, to źle odmierzyłam mąkę i wyszło mi coś do ciasta jedynie odrobinę podobne. Kiedyś bym wywaliła to do kosza i zrezygnowała z pieczenia przez następny miesiąc. Ale teraz nie mogłam. Nie pójdę przecież do sklepu i nie kupię gotowego ciasta z jajkami... Nie należę też do mam, które nie dają słodyczy dzieciom. Ja gdzieś to próbuję wyważyć. Nie mogę mojemu energicznemu dzikusowi dawać dodatkowej porcji energii, którą spożytkuje biegając po meblach... Ale jak mogę czasem sprawić jej przyjemność, to będę to robić! Dlatego zakasałam rękawy, odmierzyłam produkty jeszcze raz i upiekłam ciasto czekoladowe bez jajek, mleka i... czekolady! 

Słyszałyście o czymś takim jak karob? To wspaniały zamiennik kakao, naturalny, nie uczulający i pyszny! Już wypróbowałam go do mleka roślinnego. Łucja może cieszyć się smakiem bardzo zbliżonym do kakaowego napoju. Kupiłam karob w sklepie ze zdrową żywnością. Ceną nie odbiega od dobrego jakościowo kakaa. Przepis na ciasto znajdziecie TUTAJ, na fenomenalnym blogu "smakołyki alergika". 

Co do tego ciasta, które mi się nie udało, to go nie wyrzuciłam. Nie mogę sobie pozwolić na takie marnotrawstwo! Próbując wydobyć to z blaszki zeskrobałam to to i wyszła taka kruszonka. No i wtedy mnie olśniło! Przełożyłam to do deserowych pucharków, dodałam pokrojonego banana, polałam sojową śmietanką i posypałam prażonymi ziarnami amarantusa (produkt bardzo bogaty w żelazo, którego również Łucji brakuje). Wyszła deserowa wersja kopca kreta. 

Jak więc widzicie, muszę kombinować. Ale staram się bardzo i mam niesamowitą satysfakcję, kiedy Łucji smakuje to, co ugotuję/upiekę. To największe szczęście widzieć swoje najedzone i wesołe dziecko!  Stąd też wziął się mój pomysł na nową zakładkę na blogu: Zdrowie XXI, czyli co można zrobić w dzisiejszych czasach, żeby żyć troszkę inaczej. Nie przechodzę na weganizm, nie mam też zamiarów przenosić się w głuszę i żywić wyłącznie ekologicznym jedzeniem. Podziwiam ludzi, którzy się na takie kroki decydują. Ja jednak chcę sprawdzić, a jak się uda, to się z Wami tym podzielić, czy i jak uda mi się pogodzić życie w konsumpcjonistycznym świecie z życiem zdrowym. Dlatego w nowym dziale znajdą się nie tylko przepisy na pyszne przekąski, ale też informacje o naturalnych kosmetykach, czy innych produktach. Jeśli przepisy zaczerpnę z innych bogów, znajdziecie tylko odnośniki do źródeł, jeśli coś wymyślę sama, to dokładnie opiszę, co i jak. Informacje o pojawiających się nowościach będę zamieszczać na stronie głównej bloga oraz na profilu na facebooku. 

A jeśli o zdrowym życiu mowa, to chciałam się Wam pochwalić, że w sobotę, tydzień temu, wzięłam udział w Biegu Piastowskim na 5 km. Zawody odbywały się w moim mieście i towarzyszył im piknik rodzinny, Było wesoło i po prostu fajnie. Przy okazji w loterii fantowej wygrałam... bochenek chleba i ciasto drożdżowe.

Zachęcam wszystkich do aktywnego trybu życia - bieganie, rower, basen, czy joga - to moje sposoby na ruch. A jakie są Wasze? 

Szafka na klucze

Witam niedzielnie! Łucja śpi, w lodówce leżakuje ciasto na rogaliki, Męża wysłałam do sklepu. Mam chwilę, więc piszę. Chciałam dziś pokazać szafkę na klucze, którą zrobiłam dla Ani z bloga mój dom… Szafka była prezentem świątecznym. Bardzo mi się spodobał element z farbą tablicową. Jak tylko zobaczyłam w sklepie surowe pudełko, wiedziałam co i dla kogo z niego powstanie. Dodałam kilka dekupażowych elementów i drewniany kluczyk pomalowany na czarno.

A tak przy niedzieli podzielę się z Wami jeszcze moim niedawnym wypiekiem.

Śnieżynka z nutellą (przepis TU) chodziła mi po głowie, od kiedy dostałam w świątecznej paczce z pracy słoik czekoladowego mazidła. Łucja nie jada czekolady ze względu na alergię na kakao, ja jakoś też ćwiczę silną wolę. A że nic nie może się zmarnować… Myślałam, że takie ciasto, oprócz niezaprzeczalnych walorów estetycznych, musi też rewelacyjnie smakować. Otóż powiem Wam tak – dupy nie urywa (choć może to i  dobrze, jeśli mówimy o jedzeniu). Jak ktoś lubi słodko-słodki łakocie, to może i polubi to ciasto. Ja jednak już go raczej nie zrobię. No, może i zrobię, żeby goście podziwiali sam widok :D Dla Łucji powstała wersja w kształcie chałki z marmoladą.

Pozdrawiam Was cieplutko!

Kanelbullar

Pisałam Wam niedawno o mojej fascynacji Skandynawią. Sięga ona także na pola literackie i kulinarne. Otóż zaczytuję się w szwedzkich kryminałach (od bestsellerowego „Millenium”, przez serię Asy Larsson, po ostatnio wchłoniętego „Niewidzialnego” Mari Jungstedt). W większości tych książek często była mowa o bułeczkach (lub drożdżówkach -  w zależności od tłumaczenia) cynamonowych. Natchnęło mnie ostatnio i zwróciłam się po pomoc do wujka Google. Zafundował mi taki oto PRZEPIS, który znalazłam na Mirabelkowym blogu. „Nic trudnego!” – pomyślałam.

Pierwszy rzut rozszedł się jeszcze tego samego dnia (i nocy). Swoją drogą zabrałam kilka sztuk na spontaniczną wizytę u sąsiadów. Miło tak posiedzieć i pogadać ze znajomymi, a i dzieciaki się pobawiły. Nie wiem, czy to tylko w Polsce, a może w moim otoczeniu, coraz rzadziej kultywuje się takie właśnie spotkania… Na wsiach jest inaczej, tam zawsze ktoś ma komuś coś do powiedzenia, herbatę do wypicia i ciasto drożdżowe w spiżarni. Ale w mieście każdy goni, a potem, jak ma chwilę, to woli się zaszyć sam w domu. Nie wydaje się Wam, że tak naprawdę nasze społeczeństwo jest dużo bardziej samotne, niż jeszcze 20 lat temu? Kiedyś wystarczyło się spotkać przy herbacie i słonych paluszkach i było super. Przynajmniej tak to zapamiętałam z dzieciństwa, kiedy co weekend rodzice spotykali się ze znajomymi. No w każdym bądź razie poszłyśmy z Łucją do sąsiadów z bułeczkami.

Następnego dnia musiałam robić następną partię. Dwie bułeczki przetrwały dłużej niż 24 godziny, co świadczy niepodważalnie o naszej silnej woli. Jutro znowu planuję wypieki, ale teraz już chyba od razu z podwójnej porcji. No i posiedzą krócej w piekarniku, bo te się odrobinę przypiekły.  Polecam, nie tylko dla wspaniałego smaku, ale i dla aromatu, który unosił się w mieszkaniu na długo po tym, jak popiłam ostatni kęs ostatniej babeczki ciepłym mlekiem. 

Grzybobranie (lasobranie? lasochłonięcie?)

Tegoroczny wyjazd na grzyby odwlekał się w nieskończoność. A to ich po prostu nie było, a to auto u mechanika... Jak nie urok, to... sami wiecie. Biednemu zawsze wiatr w oczy. Ale, że raz na wozie, raz pod wozem, bo przecież fortuna kołem się toczy, to jak już pojechaliśmy, to nazbieraliśmy tych grzybów od groma i jeszcze trochę. Zeszliśmy we trójkę (ja, Michu i jego brat) ponad 11 kilometrów, zajęło nam to 4 godziny, ale po powrocie cieszyliśmy się jak dzieci.

Dopadliśmy do pysznej zupy ugotowanej przez kochaną Teściową (ale jakaż to była zupa! ani trochę nie za słona), a potem trzeba było się zaopiekować naszym znaleziskiem. Część grzybów trafiła do suszenia, ale zdecydowana większość do zamrażarki. Kanie na kolację wciągnęliśmy nosem po prostu, takie były smaczne! Maślaczki zasamażyłam na masełku.Do tego cebulka, cukinia, sos beszamelowy i makaron (kLU-ki, jak mawia Łucja)... Mmmm! Pycha!

A że u wujka były jeszcze maliny, to oczywiście musiałam zrobić konfiturę. Nie wyszło jej dużo, więc nie bawiłam się w słoiczki. Całość przelałam do pojemnika i schowałam do lodówki. Przez kilka następnych dni będziemy jedli maliny na śniadanie i kolację, a nawet dodam sobie trochę do herbaty.

Nie byłabym sobą, gdybym z lasu nie przytargała kilku mega zdjęć w telefonie, bukietu wrzosów, które zdobią teraz stół w salonie oraz szyszek i mchu, ale to tajny projekt, więc na razie cicho-sza! No i nie mogłam się oprzeć temu świstoklikowi. Niestety nie wiem dokąd przenosi, bo nie odważyłam się go dotknąć (fani Harrego Pottera wiedzą o co chodzi)

No i jak tu nie kochać września i jesieni? Eh, moje misie kochane! Lecę się zachwycać zapachem maślaczków (zostało jeszcze odrobinę na kolację) i nadchodzącej nocy! A Was serdecznie zapraszam na moje jesienne candy!

Blogowa absencja i pizza

Chyba mam całkiem niezły rezultat w moim postanowieniu noworocznym odnośnie prowadzenia bloga. Udało mi się wytrwać jakieś trzy miesiące. Ostatnio jednak bardzo zaniedbałam mój internetowy kącik rozmaitości. W naszym domu zapanowaly choróbska różnej maści. Standardowo - najpierw Łucja, potem ja. A jak się od niej zarażę, to gorączka 40 stopni i dwa dni bycia nieprzytomną gotowe. A teraz wraca atopowe zapalenie skóry i wygląda to tak, jakbyśmy dzieciaka papierosami przypalali. Wiem, że wiele z Was boryka się z podobnymi problemami, więc nie czuję się osamotniona i czuję, że na pewno sobie ze wszystkim poradzimy. Najważniejsze, że Łucja cały czas jest takim kochanym i roześmianym dzieckiem! Nawet się trochę uspokoiła i już nie psoci tak, jak jeszcze miesiąc temu. Aniołkiem - bądźmy szczerzy - raczej nigdy nie będzie, ale przynajmniej udaje, że się słucha rodziców. To tyle w kwestiach stricte osobistych.

Co do rękodzieła, to ostatnio też miałam mały przestój, ale mam i zapasy, a w głowie kilka nowych pomysłów do realizacji. Tym razem chciałam Wam pokazać przepiśnik, który zrobiłam dla mojej Szwagierki jako dodatek do prezentu na 30-te urodziny. Kolory podyktowane są wyglądem jej kuchni.

Kiedyś, przy okazji jakiejś imprezy spytałam, skąd bierze przepisy na te wszystki pyszne rzeczy, a ona na to, że ma zeszyt i przepisuje albo wkleja wycinki z gazet. Od razu wiedziałam, że zrobię dla niej przepiśmik. Nie jest tak wspaniały, jak te, które oglądałam w necie, ale cóż, nie można mieć aż tak rozległych talentów. A skoro jesteśmy przy przepisach, to chciałam się Wam jeszcze pochwalić megaśną pizzą, którą robię od niedawna.

Bałam się strasznie zrobić to danie, w sensie ciasto, bo wiecie, jak mam z ciastami. Ale skorzystałam w TEGO przepisu (x2) i... wyszło jak w pizzerii. Brakuje mi tylko pieca opalanego drewnem. Ciągle pracuję nad stroną estetyzno-wizualną, dajcie mi trochę czasu, a dojdę do perfekcji. Dodatki, to czywiście,co kto lubi, u nas to ser (duuużo sera), szynka, kukurydza, pieczarki, papryka (w innej wersji: ser, pieczarki, groszek, tuńczyk). Sekretem chyba jest sos pomidorowy zrobiony z koncentratu pomidorowego zagotowanego z odrobiną wody i przyprawami - solą, pieprzem i mieszanką ziół. Mmmmm, aż sobie znowu narobiłam ochoty na pizzę... Polecam Wam ten przepis gorąco! My już raczej nie będziemy zamawiać pizzy, bo zanim nam przywiozą, to zrobię ją sama! Pozdrawiam ciepluteńko i do zobaczenia wkrótce!