Wielkanocne kartki

Wreszcie! Kartki zrobione. Dwie lecą już jutro, reszta najpóźniej we wtorek. Mam nadzieję, że wszystkie dotrą na czas. Przy robieniu świątecznych karnetów na życzenia zawsze stawiam na skromność i prostotę. Po prostu robię ich dużo za jednym razem i nie chcę zarywać nocy. Do kartek z gniazdkiem zainspirował mnie projekt znaleziony w Internecie. Królika z Alicji w Krainie czarów uwielbiam od zawsze (tzn. od kiedy w pierwszej klasie podstawówki dostałam na zakończenie roku szkolnego książkę o szalonych przygodach dziewczynki). A kiedy zobaczyłam grafiki Johna Tanniela, to się w nich po prostu zakochałam. Do moich tegorocznych kartek wykorzystałam rysunek królika jego autorstwa. Już z resztą kiedyś robiłam zegarowe jajko z wykorzystaniem tej grafiki. Możecie je obejrzeć TU. 

Na koniec świąteczny stroik z hiacyntem zrobiony ze słoika po ogórkach. Powędrował do mojej szwagierki Marty. Kolorystycznie dopasowany jest do jej salonu. 

Tymczasem zmykam. Mąż właśnie kończy kąpać Łucję. Chyba już wiem, co przeczytamy dziś wieczorem na dobranoc! 

Po męsku

Jako, że wczoraj był Dzień Mężczyzny, chciałam dziś pokazać rzeczy, które zrobiłam dla kilku fajnych facetów. Totalnie różni pod względem wieku i charakteru. Pierwszy jest moim kolegą z pracy. Jest niesamowicie inteligentny i fajnie się ubiera. Jego niewątpliwą pasją jest moda, a ubierać lubi się zazwyczaj w pewnej sieciówce. Kiedy więc robiłam mu kartkę na imieniny nie mogłam powstrzymać się, by nie użyć pewnego hasła. Kidy tylko je zobaczyłam w necie, od razu pomyślałam o Marcinie. 

Kolejny chłopak to kumpel ze studiów. W ubiegłym roku byliśmy u niego na parapetówce. Jako, że nie znalazła się jeszcze (a może nawet nie urodziła) kobieta, która spełniłaby wszystkie oczekiwania tego wiecznego kawalera, postanowiłam mu przyjść z pomocą i przygotować coś, co mu się przyda w kuchni. Swoją drogą nawet nie potrafię opisać słowami, jak bardzo tęskniłam za wszystkimi chłopakami ze studiów, których udało mi się spotkać po tylu latach, podczas tamtej pamiętnej (choć nie dla wszystkich) imprezy. Na całe szczęście mój kochany Mąż zaprzyjaźnił się z nimi tak samo jak ja. 

Na koniec kartka dla młodego chłopaka, który jest synem mojej serdecznej koleżanki z pracy. Kuba jest niekwestionowanym fanem (fanatykiem?) japońskich komiksów. Mangi zdominowały jego życie. Dlatego jego mama poprosiła mnie o właśnie taki motyw przewodni w urodzinowej kartce. Użyłam zatem kadru z jego lubionej Akame ga Kill. Już po samych obrazkach mogłam się przekonać, że ta historia nie ma nic wspólnego z moją ukochaną w dzieciństwie Czarodziejką z księżyca. Musiałam trochę pokombinować, żeby kartka wyszła w miarę grzeczna. W końcu Kuba miał ją dostać od rodziców. W dymki z dialogami wstawiłam teksty z życzeniami dla jubilata. 

To tyle z moich zaległości. Mam nadzieję pojawić się szybciej z kolejnymi wpisami. Wiosna już co raz bliżej. Poczyniłam kilka wielkanocnych ozdób. Nauczyłam się też nowej techniki rękodzielniczej, o której marzyłam od bardzo, bardzo dawna. Oczywiście początki są kiepskie, a efekty nie powalają, ale czuję się, jakbym odgadła mechanizmy jakieś magicznej sztuczki. Tymczasem miłego weekendu Wam życzę!

P.S. Mam nadzieję, że nikt nie ma jednak wątpliwości, że najważniejszym mężczyzną w moim życiu jest mój Mąż, który jest wspaniałym partnerem i ojcem, ale w moim sercu na zawsze pozostanie tym chłopakiem z tajemniczym uśmiechem, którego poznałam 13 lat temu. 

Żeby życie miało smaczek...

... raz karteczka, raz... cholera, brakło mi rymu. Chyba jednak poemat o zapiekankach z ostatniego posta nie doczeka się kolejnych rymowanek.

W każdym razie dziś rozmaitości. Na początek pudełko - herbaciarka, które zrobiłam na zamówienie dla młodej pary. W środku nie było oczywiście herbaty, a kasa i różne humorystyczne suweniry niezbędne na nową drogę życia. Nie wiem jednak, co konkretnie, bo to już zasługa kreatywności Zamawiającej. Napis tym razem wykonałam stemplami. 

W dalszej kolejności kartka na 18 urodziny fanki Justina Bibera, One D i innych idolów współczesnych nastolatek. Nie znam się na tej muzyce kompletnie, ale znów takie dostałam zamówienie.

Kolejna kartka powstała dla naszego kochanego Patryka. Sąsiad i ulubiony przyjaciel Łucji skończył niedawno 3 latka! Jak ten czas leci. Mały Kawalerze - sto lat!

Na koniec sówka, którą ostatnio wykonałyśmy z Łucją z rolki po papierze toaletowym. Kolorowe papiery (w tym bazowy, wykonany przez Lucka) i oczy zrobiły swoje. Uczymy się ciągle wycinać, bo Łucja ma z tym kłopoty. Ja wiem, że nie powinnam, ale muszę się Wam z czegoś zwierzyć - nasza córka nie przejawia talentów plastycznych. Liczy za to jak najęta i porządkuje wszystko w jednorodne zbiory, czy to kolorystycznie, czy według wielkości. Obawiam się, że będzie - o matko, nie chce mi to przejść przez gardło - umysłem ścisłym! A oboje rodzice przecież humaniści... Cóż, trzeba mi będzie wspierać dziecko w dziedzinach, o których nie mam pojęcia... 

Love is in the air

Są wieczory leniwe, spędzane pod kocem, z książką lub filmem, kubkiem grzanego wina i w blasku świec. Są też pracowite, dzięki którym mam poczucie, że nie marnuję czasu. Dlatego o dziesiątej wieczorem sprzątałam kuchnię, gotowałam zupę i smażyłam kotlety, a o jedenastej wrzucam posta. Ja wiem, że dla dużej części z Was to norma, ale ja wolę wieczory już mieć dla siebie (i dla męża). Łucja chodzi spać już o ósmej, więc można coś potem jeszcze zaplanować. Dziś mam nadgodziny. 

Będzie więc bardzo pozytywny wpis pełen miłości. Zaprezentować Wam chciałam dwie kartki na wesele. Na końcu będzie książka. 

Jeszcze wiosną koleżanka z pracy poprosiła mnie o wykonanie wyjątkowej kartki na ślub swojego syna. Marzanna jest niesamowicie energetyczną osobą. Jeśli miałabym kiedyś syna, to chciałabym być dla niego taką matką, jak ona dla swojego. I odwrotnie - chciałabym mieć syna, który tak mnie kocha i szanuje... Postarałam się więc, by było bardzo elegancko. Dominujące kolory to biel i beż. Po raz pierwszy zrobiłam także pudełko zamiast koperty. Pełna improwizacja zwieńczona sukcesem! Do odprawienia tych czarów użyłam urządzenia do zaginania papieru, czyli plastikowej podkładki z rowkami i szpikulca zakończonego maleńką kuleczką. Tak, dopóki nie dostałam od mojej siostry tego jakże prostego w formie i obsłudze ustrojstwa, równe zaginanie kartek było dla mnie jak czarna magia... 

Kolejna karteczka, już skromniej obfotografowana, powstała na ślub kuzynki. 

A na koniec obiecana książka. Zachwycałam się ostatnio opowieścią o Świętosławie i początkach państwa polskiego. Zastanawialiście się jednak kiedyś, co by było, gdyby Mieszko I nie przyjął chrztu? Jak potoczyłyby się losy Polaków? Taką ciekawą. alternatywną historię naszego kraju możemy odnaleźć w powieści Szeptucha Katarzyny Bereniki Miszczuk. Polska w czasach współczesnych jawi się nam jako mocarstwo, w którym służba zdrowia działa zgoła inaczej, niż nasz szanowny NFZ. Po studiach medycznych każdy absolwent odbywa staż u szeptuchy, wiejskiej, mądrej baby, która jest - można to tak określić - pierwszą pomocą przedmedyczną. To do niej można iść po maść na kurzajki, specyfiki na kaszel, czy psychologiczną poradę. Ona także poradzi, co zrobić, by krowa na powrót dawała mleko. Do takiej właśnie wiedźmy zgłasza się na praktykę Gosia, główna bohaterka, zatwardziała ateistka panicznie bojąca się kleszczy i wyśmiewająca wszelki zabobon. Zostaje wplątana w intrygę, w której stawką jest życie i miłość, a pod maskami zwykłych ludzi kryją się bogowie i demony. Książka ta to połączenie fantasy i romansu ze sporą dawką słowiańskiej mitologii. Trzeba przyznać, że autorka odrobiła zadanie domowe z kulturoznawstwa i folkloru. I choć nie przepadam za ckliwymi historiami, to polecam Wam Szeptuchę. Nie ma tam wielkiej polityki, przynajmniej w odniesieniu do alternatywnej teraźniejszości. Nie ma nagonki na chrześcijański Zachód. Jest za to ciekawa historia, którą warto poznać. Poniższa ilustracja pochodzi ze strony wydawnictwa.

Osobisty kawałek lasu i kilka kartek okolicznościowych

Witojcie dobre ludziska w ten wesoły, ackolwiek chłodny wiecór! 

Ale mi się humor poprawił! A najlepsze jest to, że to tak zupełnie bez powodu. Nic się nie wydarzyło, ale jakoś tak mi cieplej na sercu. Może to przez to, że w biegu między zajęciami poprzytulałam się z Łucją i z Mężem... Oczywiście nie bez znaczenia był fakt, że po powrocie z pracy mogłam się zdrzemnąć. Poza tym ostatnio czas jakby zwolnił, a życie nabrało nowego tempa i wartości. Miłość? Jesień? Sama nie wiem! Może tak na mnie podziałały wizyty w lesie. Ostatnio nie mieliśmy czasu/sposobności/zdrowia/pogody, by gdzieś za miasto wyskoczyć. Aż tu nagle, w poprzednim tygodniu udało nam się to zrobić kilkukrotnie. Efektem jednego z tych wypadów było stworzenie mikro-lasu. Zapragnęłam bowiem mieć kawałeczek natury w domu. Wykorzystałam do tego małe akwarium (w którym kiedyś z Siostrą trzymałyśmy mysz - co za czasy! - a potem zagościły tam kamienie o ciekawych kształtach i kolorach, które znajdowałam na okolicznych polach). Teraz szklany pojemnik zyskał nowe życie. Wzięłam z lasu odrobinę ziemi, dwa kawałki różnych gatunków mchu. Na polu przed lasem znalazłam maleńką sosenkę. Do tego dwa kawałki kory, szyszki i trzy styropianowe grzybki (no 100% natura, nie ma co!). Mój mikro-las gotowy! 

Pokażę Wam także kilka okolicznościowych kartek, które zrobiłam jeszcze w sierpniu. W kartce na roczek Hani miał być wykorzystany motyw dżungli, motyli, autka oraz chrupek kukurydzianych - no absolutnie nie wiedziałam, jak przedstawić te ostatnie, więc obyło się bez nich. 

To na dzisiaj tyle, następnym razem będzie bardziej książkowo. Miłego i słonecznego weekendu Wam życzę!

4 urodziny Jagody

Na początku października nasza kochana Jagódka obchodziła czwarte urodziny. Z tej okazji dostała wymarzony prezent - zestaw ciastoliny - dentysta. Nie byłabym sobą, gdybym nie dołączyła czegoś od siebie. Oczywiście zrobiłam dla niej kartkę. Nie widać tego dobrze, ale dziewczynka jest w 3D.

Już dawno obiecałam naszej śmieszce, że uszyję jej fartuszek i czapkę kucharską. Jagoda uwielbia pomagać swojej mamie w kuchni (mnie z resztą też). Za wzór posłużył mi komplecik, jaki na święta w ubiegłym roku dostała od mojej siostry Łucja. Z delikatnego materiału w piękny kwiatowy wzór powstał zestaw dla małej kucharki. Napis zrobiony przeznaczonym do pisania na tkaninach cienkopisem. Widać pod spodem jeszcze ślady ołówka, które później oczywiście usunęłam. 

Na koniec muszę się Wam pochwalić jeszcze tortem. Został on wykonany w Pracowni Tortów Artystycznych Czar Słodyczy. Jagódka jest wielką fanką bajki Supa Strikes (co ciągle mnie zdumiewa, bo to taka poważniejsza już bajka, no i raczej chłopięca). Motywem przewodnim tortu byli więc piłkarze z kreskówki. W dodatku tort był ze składników, które może jeść Łucja. Wyobraźcie sobie jej radość, kiedy się dowiedziała, że może zjeść ten tort. Znowu pytała mnie kilka razy, czy on na prawdę nie jest uczulony. 

Pozdrawiam Was cieplutko i do zobaczenia niebawem!

Dzień Nauczyciela i pyszny przepis

Nie wiem, jak zacząć. Z reguły blogi rękodzielniczo-wnętrzarskie mają charakter bardzo optymistyczny. Staram się trzymać wyznaczonego kursu w stronę słońca i z uśmiechem na twarzy, ale nie zawsze się da. W końcu wszyscy jesteśmy tylko ludźmi. I mnie, jak każdego normalnego ludzia dopadł jakiś wgnębiwtrysk (fani Harrego Pottera będą wiedzieć, o co chodzi). Tymczasem w zasięgu ręki nie mam ani kosteczki czekolady! Siedzimy z Łucją w domu. Ona złapała zapalenie oskrzeli, a i ja mam dziś okrutny spadek formy z bólem głowy w pakiecie... No, jak już się wyżaliłam, to od razu mi lepiej! Eh, psychoterapia blogowa działa cuda!

Przechodząc do właściwego tematu dzisiejszego wpisu chciałam zaprezentować kilka drobiazgów, które powstały z okazji Dnia Nauczyciela. Pierwsze, to oczywiście kartki z życzeniami dla Pań z grupy Łucji. Stempel z sówką nadawał się idealnie. Do tego odpowiednie życzenia i gotowe!

Wzorem ubiegłego roku namalowałam też na desce obrazek. Poprzednio była to biedronka. W tym roku Łucja i przedszkolaki z jej grupy awansowali na Motylki (jeszcze chwila i będą starszakami!). Powstały więc dwa urocze motyle, którym Łucja od razu nadała imiona: Paulinka i Kacper (po krótkiej analizie stwierdziłam, że faktycznie przypominają oni dzieci o tych imionach z jej grupy). Motylki są w stylu lalaloopsy, mają oczy z guzików. 

Jako ostatnie znów pokażę Wam kartki. Jakiś czas temu zadzwoniła do mnie sąsiadka i zapytała, jak ma zrobić kartki i czy bym jej nie pokazała. Wyjaśniła, że chodzi o dzień nauczyciela właśnie. Jej synek chodzi z Łucją do przedszkola, ale do najmłodszej grupy, Żabek. Paulina przyszła z gotowym pomysłem zaczerpniętym z sieci. Wyciągnęłam więc wszystkie materiały i sprzęty (co zajęło mi z 10 minut) i przystąpiłyśmy do działań. Koniec końców wyszło, że przy pomocy Pauliny zrobiłam dwie kartki. Dziewczyna dzielnie wycinała żabki i dorabiała udawane szwy na jednej z nich. Eh, gdybym ja takiego pomocnika miała na co dzień! Efekt jest taki:

Na koniec coś pysznego, co udało mi się ostatnio poczynić - tarta z dynią i serem pleśniowym. Przepis znalazłam TU. Pierwotnie miał być kozi ser, ale za nim nie przepadam. W sklepie nie znalazłam też mieszanki ziaren, więc wykorzystałam tylko słonecznik. No i kruche ciasto też zrobiłam sama, to jakoś tym sklepowym nie ufam. Wyszło na prawdę pysznie! Na pewno nie jeden raz jeszcze tej jesieni upiekę taką tartę. Może nawet na niedzielne imieniny teściowej... Tak, to jest pomysł! 

I to tyle na dziś. Następnym razem w dalszym ciągu odpoczywamy od ślubnej gorączki. Będzie o prezencie urodzinowym dla małej kucharki. 

Ślubny maraton, cz. 1

Miesiąc temu, a w zasadzie to miesiąc i jakieś 5 dni temu bawiliśmy się na weselu mojej Siostry i jej już Męża, Jacka. Przygotowań było bardzo dużo, ale w ferworze walki ze słoiczkami, winietkami i dekoracją sali nie mogłam zapomnieć o wyjątkowym prezencie. Padło na skrzyneczkę na ślubne pamiątki. Jako, że przewodnim motywem imprezy była lawenda, to pudełko musiało pasować. Wybrałam klasyczną biel oraz wzór lawendowych girland. U Ani z mój dom - moja przystań zamówiłam blaszkę z odpowiednim napisem. Całe szczęście, że Ania zrobiła dwie, bo pierwsza zagubiła się po weselu... Do tego oczywiście Ania zrobiła jeszcze wąsate blaszki, ale na nie mam inny, genialny pomysł... 

Oczywiście zrobiłam też kartki na życzenia, także i dla (a może od) Mamy.

Krótko dziś. Może następnym razem się rozpiszę, kiedy będzie mowa o ślubnych gadżetach i wystroju sali. Tymczasem słonecznej i miłej niedzieli Wam życzę!