Jak pies z kotem

Co za niedziela! Piękna, słoneczna i pełna niespodzianek... 

Chciałam Wam dziś pokazać dwa zwierzątka, teoretycznie antagonistyczne, a w praktyce często  to najlepsi przyjaciele - pies i kot. 

Pierwszego zrobiłam z resztek masy ciasto-plasto, którą Łucja dostała kiedyś od kuzynki. W zestawie było pięć kolorów oraz pudełeczko z zawieszkami, zapinkami do broszek i magnesami. Do tego instrukcja z figurkami, jakie można zrobić z tego genialnego tworzywa. Na prawdę polecam! Łucja miała na prawdę świetną zabawę. Ale jak każda rzecz tego rodzaju, taki i ciasto-plasto dość szybko twardnieje, nawet w zamkniętym pudełku. Trzeba było więc wykorzystać wszystko do końca. Z takiej właśnie końcówki powstał piesek, który razem z zawieszką i koralikami stworzył breloczek. 

Kotka uszyłam natomiast dla Małej Jubilatki. Urodzinki obchodziła w połowie stycznia. Jej Ciocia doniosła mi niedawno, że Katarzynka bardzo polubiła pluszaka i nawet z nim śpi! To miód na moje serce! Pisałam Wam nie raz, że największą radością dla mnie jest miłość, jaką obdarowane dziecko obdarza zrobioną przeze mnie przytulankę. Jeszcze raz sto lat Kasiu!

Miłego tygodnia życzę wszystkim! 

W listopadowym klimacie

Znowu listopad (a może jeszcze) i ponownie wełna w roli głównej. Dziś jednak coś, co zamotałam sama – naszyjnik z cieniowanej wełny (orwałam kiedyś cały motek w sh za niecałe 2 złote). Podobne ozdoby już raz robiłam.

Ten powstał w dość komicznych okolicznościach. Pewnie każda z Was kiedyś miała taki wieczór (pewnie i ranek), kiedy połowa szafy wylądowała na podłodze, bo „nie mam się w co ubrać!”. Mnie zdarzają się takie momenty kilka razy w miesiącu, choć ostatnio chyba rzadziej. W trakcie jednej takiej szafiarskiej apokalipsy stwierdziłam, że pewne ciuchy byłyby w porządku, ale nie mam do nich odpowiednich dodatków. W desperacji wpadłam na pomysł zrobienia czegoś na szybko. Zaczęłam przed 9 wieczorem i zdążyłam! Doszyłam jeszcze dwa guziki dla lepszego efektu. Pewnie bardziej pasowałby jakiś szydełkowy kwiatek, ale ja i kwiatki, to dwa zupełnie różne bieguny. Przynajmniej te kwiatki, które ewentualnie miałabym nosić na sobie (choć przyznam się bez bicia, że skusiłam się ostatnio na bardzo kwieciste getry w Pepco, co zakrawa na akt niemal autodestrukcyjny z mojej strony). Możecie mi nie wierzyć, ale mnie tam od razu cieplej, jak zakładam ten naszyjnik. Swoją drogą koleżanka w pracy zapytała się, co to za obroża, więc jej powiedziałam, że to Mąż mi założył i jak się oddalam od domu na więcej, niż 5 km, to obroża razi mnie prądem.

A na koniec cudowny listopadowy widok zza mojego okna. Nic, tylko pyszna herbatka, jakieś dobre ciacho i biegająco wkoło Łucja…

To, co tygryski lubią najbardziej

Co to takiego? Nutella oczywiście! Osobiście ją uwielbiam, ale ostatnio nie kupujemy jej ze względu na Łucję. Solidaryzujemy się z naszym alergikiem (ale czekoladę już jemy wieczorami po kryjomu, łobuzy z nas, wiem...). Ale są dzieci, które ten pyszny krem pochłaniają w ilościach iście hurtowych. Tak jak córka mojej koleżanki Agnieszki. Kiedyś Aga pytała mnie gdzie można znaleźć coś z nutellą, wisiorek, albo kolczyki. Podałam jej adresy kilku sklepów w necie, ale wiecie, jak to ze mną jest. Musiałam spróbować zrobić coś sama. No i powstał brelok. Zrobiłam go ze starej buteleczki po lekach, kilku drobiazgów i modeliny (nakrętka i zawieszka w postaci małej kanapki). Etykieta oczywiście zaczerpnięta z nieprzebranych googlowych źródeł. 

Na koniec przypominam Wam o małym Kubie, o którym pisałam ostatnio, a który potrzebuje naszej pomocy. Jednocześnie dziękuję tym, którzy już pomogli temu małemu dzielnemu Chłopcu!

Miłej i spokojnej nocy Wam życzę!

Historycznie, rekonstruktorsko

Macie tak czasem, że jedno wydarzenie powoduje cały ciąg następnych? Ja mam tak ostatnio. Jeszcze we wakacje wzięło mnie strasznie, żeby jechać na Festyn Archeologiczny do Biskupina. Pisałam Wam z pewnością, że kiedyś zajmowaliśmy się z Mężem rekonstrukcją historyczną – odtwarzaliśmy Celtów z V wieku. Dziewięć lat temu byliśmy na festynie jako pomocnicy naszych przyjaciół - Wikikingów, czyli generalnie widzieliśmy tą całą imprezę od drugiej strony. Relację z naszego ostatniego tam pobytu już pokazywałam. Nie chcę się powtarzać. Wizyta ta spowodowała lawinę wspomnień, nie ma co się oszukiwać, jednego z najcudowniejszych okresów w moim życiu (choć – znowu się nie oszukujmy, od kiedy jestem z moim Mężem, to te „cudowne okresy” zdarzają się co chwila). Wtedy jednak było wyjątkowo – byliśmy jeszcze na studiach, totalnie beztroscy, uczący się siebie nawzajem. I były imprezy historyczne – festiwal w Ogrodzieńcu, Grunwald, Gniezno, Biskupin, Wrocław… Pamiętam, jak w Ogrodzieńcu siedzieliśmy przy ognisku do białego rana pijąc śliwowicę z Czechami. Albo jak na Grunwaldzie myłam włosy przy takich zbiorowych umywalkach ustawionych w polu. Heh, albo jak we Wrocławiu nie myłam się wcale przez trzy dni (Nobel dla tego, kto wynalazł nawilżane chusteczki!). Poza ty, była to niesamowita okazja do tego, by spotkać nowych ludzi, wymienić się wiedzą, doświadczeniami. Szczerze mówiąc nigdy, ani wcześniej, ani później, nie spotkałam tak wielu osób, dla których pasja stałaby się sposobem na życie. Ale do czego zmierzam – chciałam dziś pokazać mój strój, który zakładałam przeobrażając się w celtycką dziewczynę. Podstawowym elementem była suknia. Swoją pierwszą ozdobiłam haftami. Ten pokrywający dół ma prawie dwa metry długości! To jeden z moich pierwszych haftów ever. Potem były jeszcze dwie suknie – niebieska (letnia) oraz biała, wełniana z brązowymi klinami (zimowa, zagubiona przy którejś z przeprowadzek). Dorobiłam się też fartucha (widoczny na jednym ze zdjęć). Na jego uszycie potrzebowałam bardzo dużo lnu, który z czasem posłużył mi do zrobienia całej masy zawieszek i innych przydasiów. Były też skórzane buty, które uszył mój Mąż (również zagubione). Całości dopełniała biżuteria – wykonane przez zaprzyjaźnionego kowala żelazne fibule (to te okrągłe) i zapinki oraz sznur szklanych paciorków i bursztynów. W pasie przewiązywałam się plecionym powrozem, do którego przytwierdzałam sakiewkę i mały nożyk. Kiedy robiło się chłodniej, na plecy narzucałam kraciasty koc. Do naszego ekwipunku należały też gliniane kubki, drewniana misa i łyżka (wydłubana przez Męża) oraz piękne noże zrobione również przez kumpla – kowala.

Haft na torbie, jeden z pierwszych moich haftów

Hafty na sukni

Suknia "letnia"

Haft na sukni letniej

Zapinka i korale przy sukni letniej

od góry i od lewej: fibule, sprzączka od pasa męskiego, nożyk,
na dole: brosze, przęślik (?), czyli kamień z dziurką znaleziony w polu :)

Od lewej:  korale do sukni letniej, bursztyny, paciorki szklane

Od góry: róg (a właściwie parostek, jeśli należy do sarny [dzięki Kyrios!],
w rodzinie od zarania dziejów),noże oprawione w róg, łyżka drewniana

Sakiewki

Sakiewki

Torques

Wszystko oczywiście staraliśmy się robić w oparciu o źródła pisane i archeologiczne. Cudownie było siedzieć wieczorami przy ognisku, popijać miód i prowadzić niekończące się konwersacje… Nie da się tego opisać po prostu.

Ostatni raz swoją suknię włożyłam przy okazji Festiwalu Słowian i Wikingów na Wolinie. Pojechałam tam nie jako rekonstruktor, a po prostu jako studentka pomagająca przy będącej częścią tej imprezy konferencji naukowej. W sukni biegało mi się o wiele wygodniej, niż w białej bluzce i spodniach w kant. Było to siedem lat temu. Dziś włożyłam ją ponownie, specjalnie po to, by zrobić fotkę do tego posta.

C'est moi, Ogrodzieniec 2005 r., fot: K.K. (siostra ma)

A to już ja obecnie. Niech Was nie zwiedzie tusza ma -
nie zdjęłam spod spodu bluzki :D
fot: Mr. Bluszcz

Naturalną konsekwencją tych wszystkich wspomnień było sięgnięcie do rewelacyjnego serialu Wikingowie. Aż się sobie dziwię, że dopiero teraz go obejrzałam. A zrobiłam to w ciągu zaledwie 4 dni (dwa sezony, łącznie 19 odcinków po około 45 min.). Kiedy? Jak Łucja spała w dzień i kiedy kładła się spać wieczorem. Z całą odpowiedzialnością mogę polecić Wam ten serial. Jest genialny. Szczerze mówiąc, chyba podobał mi się nawet bardziej, niż Gra o tron. Fabuły nie zdradzam, kto chce, ten zobaczy.

I na tym już kończę moje historyczno-rekonstruktorskie wywody,  które jednak mają co nieco wspólnego z rękodziełem. Mam nadzieję, że choć kilkoro z Was dotrwało do końca. Może ktoś się nawet tym zainteresował? Ja jednak musiałam się tym z Wami podzielić, bo to ważny dla mnie temat. Dziękuję wytrwałym i miłego tygodnia życzę!

Wymarzony dzień

Wiem, że obiecałam Wam pokazać tym razem efekty moich szydełkowych poczynań, ale po prostu nie mogłam. Muszę Wam za to powiedzieć, że dwa dni temu skończyłam… no dobra, w każdym razie miałam urodziny – jeszcze nie trzydzieste. I nie było by w tym nic nadzwyczajnego, gdyby nie fakt, że to były najpiękniejsze urodziny od kilku lat. Mój Michał zawsze się stara, żeby było wyjątkowo, ale tym razem postarali się chyba wszyscy! Czułam się naprawdę cudownie! A do tego to moje pierwsze urodziny z Łucją :D

Jeszcze w niedzielę od mojej Siostry dostałam dwa fantastyczne prezenty – pędzel do makijażu oraz genialne nożyczki z wymiennymi ostrzami do wycinania wzorków! Karola, wiem, że tu zaglądasz, więc jeszcze raz bardzo Ci dziękuję!

W sądny dzień zaczęło się z samiuśkiego rana, kiedy Łucja obudziła się na karmienie. Michał też wstał i dał mi prezent – tomik wierszy Szymborskiej, którą uwielbiam (jako poetkę, bo jakim była człowiekiem, to nie nam oceniać).

Do książki dołączona jest płyta, na której Noblistka czyta swoje utwory. Cudo! Michu wie, co mi w duszy gra i jak sprawić, żebym poczuła się wyjątkowo!

Około południa umówiłam się z żoną kuzyna i bratową (obie ze strony Michała w sensie, ale nie lubię określeń typu „szwagierka”, nie wiem dlaczego) i razem z dzieciaczkami poszłyśmy na kawę do nowo otwartej restauracyjki na naszym osiedlu. Nie sądziłam, że dziewczyny będą pamiętały, a jednak! Marta sprezentowała mi przepiękne kolczyki i kosmetyki!

Naprawdę było mi nieziemsko miło! Na dodatek była tak cudowna pogoda! To właśnie słoneczko sprawiło, że ubrałam się w przepiękną sukienkę w kolorze butelkowej zieleni, sprezentowaną mi przez Mamę (na mnie wygląda, co cóż, po prostu jeszcze lepiej)…

…zabrałam Łucję i poszłyśmy po Michała do pracy, a potem na obiadek do restauracji przy Rynku. Wróciliśmy spacerkiem do domu, a humoru nie popsuły mi nawet pęcherze na stopach, których się nabawiłam po drodze (no bo przecież skoro była sukienka, to i musiał być bucik!)

Ale to nie wszystkie niespodzianki tego dnia! W skrzynce znalazłam bowiem awizo. Pobiegłam na pocztę, a tam czekała na mnie cudowna paczuszka od Ani (Ania ma urodziny tego samego dnia, co ja).  Prosto z poczty jechałyśmy do mojego Męża, ale ja nie mogłam czekać z rozpakowaniem prezentu do powrotu. Mimo dziwnych spojrzeń ludzi na przystanku autobusowym, rozpakowałam przesyłkę jeszcze przed przyjazdem autobusu. A tam same cudowności! Kropkowa puszeczka i serduszko (Ania wie, co lubię), najfantastyczniejszy zeszyt pod słońcem, aniołek dla Łucji, nasionka lawendy, bukszpanowe serduszko i piękna serwetka! Aniu, dziękuję Ci z całego serca! Wszystko jest takie piękne i takie… moje! Jesteś cudowna! Ślę Ci moc buziaków!

Serduszko zawisło w kuchni (a jakże!), puszka w połączeniu z bukszpanowym serduszkiem stała się osłonką na młynek do pieprzu (czyż nie wygląda teraz ślicznie?), a serwetka w połączeniu z prezentem od Teściowej zainspirowała mnie do stworzenia nowego stroika na stół w salonie.

Heh, Teściowa – mimo, że sądziła, że urodziny mam dzień później – też wie, co lubię i co mi się podoba (choć jej już niekoniecznie). W każdym razie świecznik-latarenka jest po prostu uroczy!

Do tego wszystkiego dostałam wiele sms-ów z życzeniami i wiadomości na fb. Po prostu nie mogłam uwierzyć, że wszystko tak się cudownie złożyło i że tak dużo osób pamiętało… Bo to właśnie ta pamięć jest dla mnie najważniejsza i najcenniejsza. I aż się łezka w oku kręci od nadmiaru szczęścia…

W tym cudownym nastroju żegnam się z Wami i tym razem już  nie obiecuję, co pokażę następnym, razem :D

Miłego weekendu!

Naszyjniki i wesołe krówki

Dziś zaprezentuję Wam prace ”okołoporodowe", tzn. wykonane tuż przed i tuż po pojawieniu się Łucji na świecie. Są to naszyjniki, zwane przez niektórych kotylionami. Jeden z nich już Wam pokazałam. No bo wiecie, to było tak, że jak zrobiłam jeden, to w głowie pojawiła mi się cała masa pomysłów na nowe kolory i materiały.

Ostatni z kotylionów, dżins połączony z białym lnem i wełną, był dopełnieniem mojej wigilijnej stylizacji. Wykorzystałam w nim szydełkowego kwiatka, którego dostałam od Agnieszki z bloga Agato.art.

Ale nie będę się na temat naszyjników rozpisywać. Niech się ewentualnie bronią same :)

Oprócz nich chciałam Wam się jeszcze pochwalić prezentem, który wczoraj dostałam od mojego serdecznego kolegi, Piotra. Jest on marynarzem, podróżuje po całym świecie. Z jednej ze swoich wypraw, do Danii, przywiózł mi dwie wesołe krówki - solniczkę i pieprzniczkę. Już się zadomowiły w mojej kuchni. Prawda, że są słodkie?

A teraz już, moje kochane, uciekam nakarmić Łucję i biegniemy na spacer (te spacery to nie tylko dla niej, okazuje się, że zbawiennie działają na mój brzuszek!).

Do wirtualnego zobaczenia!

O tym jak oczekiwanie sprzyja pracy

Dokładnie, jak w tytule wpisu – oczekując na Wielkie Wyjście nie mogę usiedzieć w miejscu, a raczej siedzieć bezczynnie. Bardzo się już z Mężem niecierpliwimy, mimo że do godziny zero zostały jeszcze 3 dni. Ale tak to jest, jak sobie człowiek ubzdura, że urodzi wcześniej… W każdym razie wczoraj udało mi się podłubać szydełkiem oraz igłą i nitką. Powstał naszyjnik oraz broszka. 

Materiał, to dwa rodzaje lnu – w kolorze naturalnym i barwiony w delikatne paseczki, do tego cała masa koralików drewnianych i z tworzywa, znalazł się też jeden guzik, choć trudno go dostrzec. Zrobiłam też trzy kwiatki na szydełku (koślawe, ale moje kwiatki to czysta improwizacja, robione na wyczucie, bez żadnego wzoru). Też trochę zginęły w całości. Jako uzupełnienie dodałam wełniany łańcuszek. 

Takie dłubanie bardzo mi się spodobało, bo wymaga skupienia. Zaraz zabieram się za następny projekt, tym razem w brązach. Jeśli ktoś chciałby nabyć ten naszyjnik, to jest on dostępny TU.

A to już kolejna szydełkowa wariacja na temat kwiatków, broszka. Czy urodziwa? Nie wiem, coś mi nie pasuje, ale może to przez hormony, bo mało rzeczy, które ostatnio zrobię mnie zadowala… 

Życzę Wam miłego tygodnia!!!

Dla Łucji :D

Godzina zero co raz bliżej. Odliczam już dni do rozwiązania. Jak zniknę z dnia na dzień, to wiedzcie, że coś się dzieje :D A jak zniknę, to nie wiem, kiedy wrócę. Wiecie, Dzieciątko będzie najważniejsze. Tym bardziej, że zanosi nam się na dłuższy pobyt w szpitalu, ale nie chcę się przejmować na zapas. Zamiast tego pochwalę się trochę rzeczami dla naszego Maleństwa.

Aniołka dla Łucji wyciął ze sklejki mój Mąż. Podobne widziałam u Danqi. Bardzo mi się spodobały i jak jakiś czas temu kupiłam nowe serwetki, to od razu wiedziałam, że muszę je wykorzystać na takiego właśnie aniołka. Ma już więc nasza Córcia pierwszego opiekuna.

A to już przepiękna ramka od mojej matki chrzestnej, Cioci Teresy. Ciocia mieszka w Stanach i już kilka dni temu przysłała nam paczkę, a w niej piękne ciuszki, pierwsza śmiejąca się lalka i ta ramka właśnie. Kiedyś widziałam podobną, tzn. też z miejscem na zdjęcia z kolejnych miesięcy pierwszego roku życia i byłam oczarowana. Możecie sobie więc wyobrazić, jaka była moja radość, gdy zobaczyłam to cudeńko. Zwróćcie uwagę na detale:

No i takie to piękne rzeczy dostajemy, my i Łucja. Bo zanim ona będzie zwracać uwagę na takie rzeczy, to my zdążymy się nimi nacieszyć. Spójrzcie np. na tą bransoletkę. Niby nic, a jednak... Dostaliśmy ją w szkole rodzenia i tak jakoś zaczęłam nosić. Pewnie potem ten słodki wózeczek wykorzystam do czegoś innego.

Jako, że w naszym M cierpimy na notoryczny brak miejsca, nie mogliśmy sobie pozwolić na urządzenie osobnego pokoju dla Małej. Przesunęliśmy więc łóżko i wcisnęliśmy łóżeczko. Obok postawiłam koszyk na wszelkie przydatne rzeczy – oliwki, smoczki i takie tam.

Koszyk ozdobiłam konikiem, którego kupiłam w ubiegłym roku na targach rękodzielniczych w Poznaniu. Wtedy jeszcze nie byłam w ciąży, ale marzyłam o takiej zawieszce dla mojego Dzieciątka.

I na koniec zawieszki-serduszka.

Są bardzo niekształtne, koślawe wręcz, ale ja je tylko ozdabiałam. Dostaliśmy je w komplecie do zamówionego w Internecie łóżeczka. Razem z łóżeczkiem był baldachim, którego jednak montować nie będziemy, no i pod kolor baldachimu dołączono te właśnie serduszka. Żal było patrzeć, ale i żal wyrzucać. Dodałam więc naprasowanki, które też już dawno leżały w szufladzie, kilka tasiemek, guzików… i powstała ozdoba, która zawisła nad łóżeczkiem. Pewnie ją zdejmę, jak się dorobimy karuzeli, ale póki co, niech sobie będą.

Tymczasem idę z pieskiem na spacer. Krótka przechadzka z rana pozwoli rozprostować mi obolałe kości i dotlenić ściśnięte płuca :D

Miłej niedzieli! Trzymajcie się cieplutko!