Malowane bielą

Jeszcze niedawno były Walentynki, a tu już po Wielkanocy... Dlaczego wspominam o święcie zakochanych, choć nawet go za bardzo nie obchodzimy? Z tego prostego powodu, że wygrałam konkurs organizowany przez sklep Malowane Bielą. Nagrodami już się Wam chwaliłam, teraz przyszedł czas na zakupy, bowiem jedną ze składowych wygranej był bon do sklepu. Dosłownie w ostatniej chwili kupiłam sobie kubek oraz łyżeczkę Ib Laursen. Lubię fajne kubki, ale mam ich już tyle, że stanowią poważne zagrożenie dla kuchennej półki. Czy mogłam się jednak oprzeć temu szaremu maluszkowi? A tej maleńkiej łyżeczce? Już od dawna planowałam kupić jakąś do soli... Bardzo się cieszę, że moje zakupy są użytkowe, że nie kupiłam ich tylko po to, by wykorzystać bon. Po raz kolejny zaznaczyć muszę, że warto było wziąć udział w tym konkursie. Zapraszam Was do Malowane Bielą, na pewno coś dla siebie znajdziecie!

A na koniec pochwalę się Wam moim świątecznym stołem, tuż przed podaniem obiadu. Było pysznie, nie za dużo, a potem był długi spacer i bieganie za Łucją...

Konkursowa bombka

W poniedziałek dowiedziałam się o konkursie „Kaliska bombka 2014”.  Jest on corocznie organizowany przez Centrum Informacji Turystycznej. Dwa lata temu zgłosiłam swoją pracę. Tak było i tym razem. Czasu miałam bardzo mało, bo tylko 3 dni. Pomysł, nieco zmodyfikowany pod wpływem zawsze cudownych rad Męża, pojawił się, niczym żaróweczka nad głową Pomysłowego Dobromira. Tym bardziej, że już od dawna chciałam zrobić coś podobnego. Od razu pobiegłam po półprodukty i choć było ciężko, do pracy zabrałam się już we wtorek wieczorem. Temat wpisał się w bardzo ważną i hucznie obchodzoną w tym roku w naszym mieście rocznicę. Może nie wiecie, ale 100 lat temu, podczas I wojny światowej, Kalisz został zbużony. Sierpień 1914 roku był tragiczny dla najstarszego miasta w Polsce. Zniszczeniu uległo 95% zabudowy starego miasta. Liczba mieszkańców spadała z 70 do 5 tysięcy! Dlatego postanowiłam upamiętnić to wydarzenie w mojej pracy. Powstała bombka pod tytułem „Świąteczny Kalisz 1914-2014”. 

Na zdjęciach zamieszczonych w środku kuli widnieje z jednej strony panorama zniszczonego miasta z charakterystyczną katdrą Św. Mikołaja w tle, z drugiej – ta sama świątynia w czasach obecnych. Dodałam śnieg z pasty stukturalnej oraz drzewa pokryte białym puchem (wykorzystałam te same gałązki, co na rogi reniferów). Do tego obowiązkowe śnieżynki, lodowe sople (mało widoczne z zdjęciach) i wielka kokarda. Efekt? Pierwsze miejsce w kategorii „dorośli”. W nagrodę dostałam cały pakiet prezentów – parasol, koszulkę, ściereczkę do komputera oraz elegancki pendrive i płytę „Night in Calisia” (tegoroczna „laureatka” nagrody Grammy). Bombkę zawieszałyśmy na choince z Łucją i choć była niemożebnie niegrzeczna, to i tak cieszę się, że na ogłoszenie wyników poszłyśmy razem. Więcej o konkursie przeczytacie TU, a jeśli zainteresowała Was historia mojego miasta i jej tragiczny epizod, zapraszam do poczytania strony 1914kalisz.

Pozdrawiam i życzę Wam udanego wieczoru i miłej niedzieli.  W następnym tygodniu wracam z kolejnymi bombkami!

Dziewiczy Duduś Wesołek

Witam Was dzisiaj bardzo wiosennie!

Tym, którzy nie lubią chwalipięctwa od razu mówię, że post będzie bardzo egocentryczny. Znowu muszę się pochwalić czymś, co dostałam od najwierniejszych (zaraz po moim Mężu) fanów mojego rękodzieła. Oto obiekt moich niewypowiedzianych marzeń i westchnień - maszyna do szycia!

Dostałam ją tydzień temu i przez pierwszych kilka dni obchodziłam ją naokoło, oswajałam się z nią, budowałam nasze wzajemne relacje. Aż wreszcie, w sobotę, nasza znajomość nabrała cech fizycznych. Po tym, jak za pomocą instrukcji obsługi uporałam się z bębenkiem, nawlekaniem nici i ich owijaniem na tych wszystkich dzyndzelkach, zabrałam się za przeszycie kawałka szmatki. Poszło sprawnie i przyjemnie. Zgodnie z zaleceniami mojego Szyciowego Idola - Mamy, wyczułam pedał :) Okazało się, że owo wyczucie ma coś wspólnego ze sprzęgłem samochodowym. Bardzo szybko stwierdziłam, że co ja będę szmatki szyła, jak mogę od razu zabrać się za maskotkę. Od dawna planowałam uszyć Dudusia Wesołka. Z przepastnych internetowych zasobach znalazłam formę na świnię wcale nie dudusiową, ale z braku laku i kit dobry. No i powstał sobie Duduś, trochę anorektyczny w porównaniu z oryginałem.

A że diabeł tkwi w szczegółach, to uszyłam prosiaczkowi całkiem podobne do pierwowzoru ciuszki. No i jest sobie Duduś Wesołek - piersza uszyta przeze mnie na maszynie rzecz.

  

W kolejce na uszycie oczekuje teraz świnka Peppa. Znając zainteresowanie tą bajkową postacią i gupę odbiorczą w wieku 1-5 wśród rodziny i znajomych, różowych świnek powstanie co najmniej kilka. Hmmm, tak patrząc na peppowy model rodziny, to brakuje nam jeszcze małego Georga... Ciekawi mnie, kiedy Łucja upomni się o braciszka.

Na koniec jeszcze jedna rzecz, którą koniecznie muszę się Wam pochwalić - moje koty zajęły 38 miejsce w wyzwaniu Kot Art uzyskawszy 38 głosów (cóż za zbieg okoliczności z tymi numerkami!). Konkurencja była ogromna, a uczestników 131, więc tym bardziej cieszę się z dobrego miejsca. Przede wszystkim była to dla mnie cudowna zabawa i oooogromnie Wam wszystkim dziękuję za oddane głosy. Serce mi rośnie, jak sobie myślę, że moja praca się komuś podoba i że Wy byliście tak życzliwi, by oddać swój głos na kogoś, kogo w zasadzie znacie tylko wirualnie. Podwójne podziękowania należą się Brujicie, która mnie o tym wyzwaniu poinformowała - dziękuję Ci Kochana nawet i po stokroć!

Tymczasem pozdrawiam Was gorąco i serdecznie!

Konkurs u Gabrysiowej Mamy

Witajcie!
Niedawno zostałam poproszona o zasponsorowanie nagrody w konkursie na bożonarodzeniową kartkę, który zorganizowała Gabrysiowa Mama. Oczywiście się zgodziłam, ale nie tylko ja... Nagród jest bez liku! Po szczegóły zapraszam TUTAJ.

A oto, co ja ufundowałam, renifer Tymek i imienna bombka:

Zapraszam do wzięćia udziału w konkursie!

Powrót... choć jeszcze nie do końca

Witajcie po długiej przerwie! Serdecznie Wam dziękujemy za wszystkie życzenia i gratulacje! To takie miłe :D Jesteście cudowne!!! Wczoraj minęły dwa tygodnie od narodzin Łucji. Dwa tygodnie bezgranicznego szczęścia. Nadszedł więc moment, żeby się częściowo moją Córą pochwalić. A częściowo tylko z tego oto powodu, że chyba nie jestem gotowa, żeby zamieszczać zdjęcia swoje, czy swoich najbliższych w Internecie. W końcu nawet nie mam Facebooka… Mam nadzieję, że zrozumiecie. Na pocieszenie mała stópka:

Kolejna rzecz do pochwalenia się, to wygrany konkurs na ozdobę choinkową związaną z moim miastem. Bombkę z wizerunkiem przepięknego kaliskiego teatru zrobiłam na długo przed narodzinami Łucji. Zdjęcie naniosłam za pomocą transfer glaze, wykorzystałam też masę strukturalną i konturówki do ”ośnieżenia” całości.

A to już moja nagroda – kalendarz na 2013 r., foldery i piękny album o Kaliszu, długopis i koszulka z mapką przedstawiającą szlak bursztynowy, na trasie którego znajdowało się ongiś moje miasto, a raczej rozsławiona przez Ptolemeusza  Kalisia.

To tyle na dobry początek :D Wybaczcie, że na razie nie komentuję Waszych wpisów, ale nawet teraz piszę jedną ręką, bo Mała lubi spać przytulona do mamy, a jak nie śpi, to je. I już sama nie wiem, kogo byłoby trudniej odkleić – Łucję ode mnie, czy jednak mnie od niej…

Miłego tygodnia!!!

Last, but not least!

Witajcie Kochani!

Ledwo żywa, aczkolwiek bardzo szczęśliwa piszę do Was z pieleszy mojego łoża. Jako, że święta już za progiem, a ja nie lubię zostawiać niedokończonych spraw, chciałam Wam dziś pokazać moje ostatnie jajca (policzyłam – zrobiłam ich w tym roku coś ok. 85 sztuk różnej wielkości, od 5 do 15 cm wysokości). Wiem, że miała być kuchnia, ale słonka ostatnio jak na lekarstwo, a chciałam, żeby zdjęcia były ładne.

Zużyłam na to dziadostwo 5 metrów tasiemki przy jajku 12 cm i chyba ze sto szpilek. Ale warto było, tak mi się zdaje. Chociażby dlatego, by się przekonać, że to zupełnie nie dla mnie :D Ale efekt, jak na pierwszy raz chyba w porządku, co nie?

Jako drugi prezentuję mój ostatni w tym roku stroik.

Znowu w kolorach bożonarodzeniowych, ale co tam. Musiałam wpakować tu dwa duże jajka i jedno maleńkie, zamiast jednego dużego i dwóch małych. Normalnie w moim mieście brakło jajków!

A teraz już gwóźdź programu w dzisiejszym wpisie. Panie i Panowie! Niniejszym przedstawiam zwycięską pisankę w konkursie „Pisanka Kaliska” organizowanym przez Biuro Promocji Miasta i Współpracy Międzynarodowej oraz Centrum Informacji Turystycznej Urzędu Miejskiego w Kaliszu:

Warunkiem uczestnictwa było wykorzystanie przy zdobieniu jajka motywu związanego z moim miastem. No więc wybrałam (z pomocą Męża) starą pocztówkę z ratuszem. Myślałam, że pomysł będzie trochę zbyt banalny, ale okazał się strzałem w dziesiątkę! Wiecie, jak się ucieszyłam, kiedy otrzymałam wczoraj telefon z Urzędu Miasta i zapytano mnie, czy wyrażam zgodę, żeby Prezydent złożył życzenia mieszkańcom miasta z moją pisankę w tle?! Nawet się nie spodziewałam takiego zaszczytu! Normalnie nie mogłam uwierzyć! I przyznać muszę, że to znowu sprawka mojego Męża, bo to on namówił mnie na udział w tym konkursie. Niestety nie mogłam być na wręczaniu nagród, ale największym wyróżnieniem jest chyba widok mojego jajca przy życzeniach wielkanocnych na stronie Urzędu Miasta. Oh, dobrze, nie chwalę się już więcej. 

Albo nie, jeszcze się pochwalę dekoracjami świątecznymi w moim domku. Szczerze mówiąc wyobrażałam je sobie zupełnie inaczej (może oprócz stroika z kurą), ale ogólnie to bieda z nędzą, w większości zeszłoroczne kurczaki i w ogóle wszystko było robione w pięć minut, w trakcie nawrotu dobrego samopoczucia. Zapraszam do oglądania. 

Przy okazji przypominam, że na inne moje jajco można głosować do północy u Małopolanek.

Życzę Wam wszystkim Wesołych Świąt, smacznego jajka, mokrego Dyngusa skąpanego w słońcu i damych radosnych chwil spędzonych z Najbliższymi!

Post zbiorowy

Żeby się czasem ta zbiorowość nikomu nie skojarzyła (bo mi już zdążyła się skojarzyć, niestety :D).
Dziś mały galimatias, w sensie kilka zupełnie różnych rzeczy jednocześnie.

Po pierwsze: konkurs u Małopolanek.

W odzewie na zaproszenie Grodzi zgłosiłam moje jajo z kameą na wybory jajecznych miss. Już sam udział jest dla mnie bardzo ekscytujący, więc się uśmiecham jak głupi do sera. Jeśli się Wam moje jajeczko podoba, to możecie na nie zagłosować, jak macie ochotę oczywiście. A zagłosować można na stronie Małopolanek.

Po drugie: wyróżnienie.

Tym razem dostało mi się od Umberelli. Naprawdę to niesamowicie miłe i budujące! Bardzo, bardzo dziękuję  :D
O osóbkach, które ja wyróżniłam info jest tutaj.

Po trzecie: ikona dla Mamy.

Tak, tak Mamo, jeśli czytasz tego posta, to wiedz, że św. Glorfina właśnie do Ciebie leci. Spoko, to nie koniec niespodzianek, wszystkiego nie zdradzę. W końcu to prezent.

Wybór świętej nie jest przypadkowy – to patronka imienia Grażyna, a tak właśnie ma na imię moja Mama. Ikonę zrobiłam w okazji Jej imienin. Mam nadzieję, że się spodoba.
Po raz pierwszy zastosowałam przy ikonie konturówkę – wzorki trochę koślawe, ale chyba może być. Bardzo mi się spodobał kolor, który uzyskałam nakładając złotą farbę na ciemną zieleń. Miały być spękania, ale dopiero po nałożeniu zielonej farby przypomniałam sobie, że złota farba nie pęka (podobnie jak srebrna, też macie takie doświadczenia z metalicznymi farbami?). Sama święta nałożona za pomocą transferu, całość oczywiście kilkukrotnie lakierowana. No, to tyle w kwestii Glorfiny.

By było na tyle. Jeszcze raz zachęcam Was do głosowania w konkursie Małopolanek, niekoniecznie na moje jajco, bo jak już tam zajrzycie, to się przekonacie, że pięknych jajeczek jest tam bardzo, bardzo dużo.

Pozdrawiam słonecznie!

Plany, coca-cola i super zabawa

Witam wszystkich w Nowym Roku i od razu dziękuję za wszystkie życzenia! Bardzo mi było miło je wszystkie czytać :) Tak jak obiecałam, choć z małym poślizgiem, zaczynam od planów na nadchodzące miesiące. Planów blogowych oczywiście. Wiele z nas kocha do szaleństwa styl retro, vintage, shabby, czy jak to tam jeszcze nazwiemy – po prostu uwielbiamy to, co lata świetności ma już za sobą. Przeglądając ostatnio domowe zasoby książkowe (i kalendarzowe) znalazłam kilka książek, które nasunęły mi na myśl fajną rzecz, a mianowicie zamieszczanie postów z poradami i przepisami naszych mam i babć. Wiecie, takie przepisy w stylu „weź kopę jaj”, albo cudowny sposób na pozbycie się plam z wina. Nie mówię, że od razu zmienię profil bloga, ale czasami coś tam mogłabym wrzucić z tych super książeczek. 

Jeśli nie po to, żeby coś wykorzystać, to chociażby po to, żeby się pośmiać. Nasze poprzedniczki-gospodynie miały dużo mniejsze pole manewru jeśli chodzi o dostępność różnych składników, nie mówiąc o detergentach, a radziły sobie świetnie. Dziś nie każda z nas ma w rodzinie kogoś takiego, kto te wszystkie kobiece mądrości by przekazał, więc może i komuś cosik z tego, co tu wypocę się przyda… Co o tym myślicie?

Druga sprawa, którą chciałabym się z Wami dziś podzielić, to moja wymarzona skrzyneczka, a raczej wymarzony motyw na niej – logo coca-coli.

Dorwałam ci to przed świętami załadowane mandarynkami i od razu dostrzegłam potencjał. Trzeba było tylko zjeść owoce, przetrzeć, przemalować, zrobić transfer i gotowe! Na dodatek zawieszka z wieczka puszki i już w ogóle siedzę i wzdycham do tej piękności, która pomieści przydasiowe ściereczki walające się do tej pory po kaloryferze.

Zawieszkę, tu muszę się pochwalić, zrobił mój kochany Misio, tzn. wyciął z puszki. Mam też blaszane logo i musze je przyczepić z drugiej strony, ale to może, jak będę miała więcej sił, bo teraz troszkę podupadłam na zdrowiu i czeka mnie w najbliższych dwóch dniach szereg badań i wizyt w lekarskim przybytku… Ale przecież nie o tym chciałam pisać!

Za to chciałabym także podzielić się z Wami większa ilością informacji i zdjęć mojego mieszkanka, pokazać, jak mi się udało na 50m kw. Zmieścić salon, jadalnię, biblioteczkę, pracownię i wiele innych, przydatnych kącików. Może pokuszę się o stworzenie jakiegoś planu/projektu. W końcu tak lubię wszystko mierzyć :D

A teraz ostatnia rzecz na dzisiaj, konkursik, w którym wzięłam udział u Witchqueen. Zasady poniżej, a do wygrania zestaw, w skład którego na pewno będą wchodzić wykonane przeze mnie  zakładka i kolczyki, a co jeszcze, to na razie mam plany, ale nie wiem, ile z nich zdołam wcielić w życie, będzie więc niespodziewajka. Oto i zasady:

1) Musisz posiadać blog.

2) Pierwsze 3 osoby, które umieszczą pod tym wpisem komentarz, w którym zgłoszą chęć wzięcia udziału w zabawie, otrzymają ode mnie mały ręcznie robiony upominek, który wyślę w ciągu 365 dni.

3) Osoba zgłaszająca się organizuje taką samą zabawę u siebie i daje szansę trzem osobom na prezent wykonany przez siebie.

4) Każdy blogowicz może 3 razy uczestniczyć w takiej zabawie.

Pozdrawiam Was cieplutko i do zobaczenia wkrótce!

Poznań i setny komentarz

W dniu wczorajszym odwiedziliśmy targi sztuki i rękodzieła w Poznaniu. Dopiero, kiedy zobaczyłam to miasto, odetchnęłam powietrzem (i spalinami), uzmysłowiłam sobie, jak bardzo za nim tęskniłam. Studiowałam tam trzy lata i okres ten wspominam jako najlepszy w życiu – cudowni ludzie, fantastyczna atmosfera, imprezy u Asmo (kumpel z roku), spacery nad Wartą, wspólne zamieszkanie z Mężem... Eh, bo się znowu rozczulę :) Tymczasem kilka wczorajszych fotek, głównie z kamienicy, w której mieszka moja kuzynka Anita. Światło było cudowne, więc nie mogłam się powstrzymać:

W każdym razie na targach było super - wystawcy i w ogóle wszystko na plus. Tylko mój Mąż co chwila zbierał szczękę z podłogi, bo był wprost zachwycony większością pokazywanych rzeczy. Mnie najbardziej urzekły skarpetkowe króliki, nocnik (i całe stanowisko Wolsztyńskiego Domu Kultury), a także oprawione w skórę albumy, kalendarze, notatniki, skrzynie (!). No i przemiły młody człowiek, który mnie troszkę podpuszczał, że a to chce być na zdjęciu, a to nie. Jak ja lubię takich wesołych flirciarzy! (hihi, mój Mąż już mniej, ale wyrozumiały jest, prawdziwy Skarb!) Poza tym naoglądałam się pięknych dekupażowych różności, frywolitek, biżuterii... Oj, czego tam nie było! Po prostu pochłaniałam wszystko oczami!
Oto bardzo subiektywna fotorelacja z targów (zdjęcia konkretnych stanowisk zrobiłam po uzgodnieniu z wystawcami).

A to już kilka drobiazgów, w które się zaopatrzyłam:

A teraz troszkę z innej beczki. Ostatnio, no w sumie to już ponad tydzień temu stuknął mi na blogu setny komentarz. Jeszcze zanim się pojawił postanowiłam, że uhonoruję autorkę tegoż jakimś miłym drobiazgiem. Każdego dnia sprawdzałam, czy to już i wreszcie się doczekałam! A szczęśliwą Autorką okazała się Qrka!

Musiała troszkę poczekać za paczuszką ode mnie, ale dziś dostałam informację, że już ją ma. Pochwalę się więc, co owa malutka paczuszka w części zawierała. A były to: zawieszka, kolczyki i dwie zakładki zrobione specjalnie dla Qrki. Wiem już, że przypadły jej do gustu, więc teraz mam nadzieję, że posłużą długo w wielu przeczytanych książkach. Oj, jak ja lubię robić niespodziewajki i prezencioszki :)

No i jeszcze nie mogę nie wspomnieć o naszych super znajomych, Kasi i Tomku, których przy okazji wizyty w Poznaniu odwiedziliśmy. Są po prostu niesamowici! No bo co innego można powiedzieć o ludziach, którzy specjalnie z myślą o mnie zostawiają ciekawe butelki, żebym później miała co ozdabiać? A ja to wiecie, taki zbieracz jestem. Ostatnio jak kupuję winko, to najpierw patrzę na potencjał opakowania, a dopiero później na resztę :) Podejrzewam, że już niedługo pokarzę Wam rzeczone butelki po fejsliftingu. Niech no się skończy to świąteczne szaleństwo.

Pozdrawiam cieplutko i serdecznie dziękuję za wszystkie komentarze!