Toaletka dla małej damy

Jakiś czas temu mama naszej kochanej Jagódki (dla niewtajemniczonych Jagoda to chrześnica/bratanica mojego Męża i rówieśniczka Łucji) poprosiła mnie o wykonanie toaletki dla swojej córeczki. Mebel miał wyglądać podobnie do kuchenki Łucji. Kiedyś już coś podobnego robiłam, więc oczywiście się zgodziłam. Problemem okazał się odpowiedni taboret do przeróbki. Razu pewnego Marta znalazła na portalu aukcyjnym szafkę nocną, która byłaby idealna, ale niestety ktoś sprzątnął jej sprzed nosa ofertę. Innym razem przeglądając ogłoszenia natrafiłam na podobną szafkę. Sosnowa, z szufladą. Kiedy Mąż mi ją przywiózł, okazało się, że jest trochę większa, niż wyglądało to na zdjęciach, ale przecież lubię wyzwania. Mebel musiał oczywiście odstać swoje w przedpokoju, ale zaczął mnie już denerwować, więc wzięłam się za przeróbkę. Na pierwszy ogień poszła korekta szuflady, bo strasznie się zacinała i nie chciała otwierać. Potem trzeba było dorobić (wyciąć i przymocować) "tył". Na tym etapie przyszłą toaletką zajął się mój Mąż, bo ja oczywiście nie ruszam urządzeń elektrycznych. Lubię je, ale bez wzajemności...  Jak już konstrukcja była gotowa, zajęłam się matowieniem i malowaniem. Dwa dni, dwie warstwy, malowanie dekoracji i mebel prawie gotowy. Okazało się jednak, że szuflada znów sprawia kłopoty i nie chce się domknąć. Z braku Męża pod ręką zeszłam do piwnicy po zapomniane narzędzie - hebel. Kilka pociągnięć i szuflada została zdyscyplinowana. Dodałam oczywiście lustro i kilka wieszaczków na koraliki, czy inne drobiazgi. Wyobraźcie sobie, że jak pojechaliśmy zawieźć mebelek nowej właścicielce i Michał wyjął tą toaletkę z bagażnika, to Jagódka rzuciła się na nią i przytuliła. Od razu ustawiliśmy ją w pokoju dziewczynki. Cyknęłam kilka fotek, ale było to dość trudne, bo wkoło biegała rozkrzyczana gromadka. Mam nadzieję, że wszystko dobrze widać. 

A tu przed metamorfozą.

Miłego tygodnia Wam życzę! 

Nici, nitki, niteczki

Jakiś czas temu, a właściwie to całkiem dawno, zamarzyłam o pudełku na nici, kordonki i inne takie. Na giełdzie staroci upolowałam najzwyczajniejszy w świecie niciak. Na oko późny Gierek. Cena okazyjna, więc się nie zastanawiałam. A że były to czasy, kiedy odkrywałam tajniki dekupażu. a sypialnię, gdzie docelowo postawiłam ten mini mebelek, urządzoną miałam we fioletach, to i on przybrał barwę jagód. Wieka zaś ozdobiły serwetki. A potem... Potem wszystko się zmieniło. Pojawiła się Łucja, a wraz z nią skurczyła się nasza przestrzeń życiowa (ale serce dziwnie urosło). Skurczyła się jeszcze bardziej, kiedy naszej małej Iskierce oddaliśmy sypialnię. Zapomniana niciarka stanęła... w kuchni, schowana za krzesłem. Ostatnio, głównie pod wpływem i za sprawą wpisu na blogu All things pretty and simple o wyrzucaniu nieużywanych rzeczy, postanowiłam uszczuplić nasze obejście o ten, zdawałoby się, zbędny przedmiot. A że nie lubię tak po prostu wyrzucać, to postanowiłam wystawić go w lokalnym serwisie aukcyjnym. Zorientowałam się w cenach i już, już miałam robić zdjęcia, kiedy do głowy wpadł mi pomysł - dlaczego  by nie podrasować starego mebelka? Co prawda to dużo pracy, ale postanowiłam, że postaram się, by niciak dostał godne kolejne życie. W ruch poszedł papier ścierny. Potem dwie warstwy farby akrylowej wymieszanej z talkiem kosmetycznym (dawno temu, zanim pojawiły się cudowne farby kredowe, czytałam u jednej z Was o takim sposobie na malowanie mebli kuchennych i płytek). Powiem tak, krycie idealne. Musiałam troszkę rozrobić wodą, bo początkowo ciężko się nakładało, ale później było już z górki. Całość poprzecierałam delikatnie, mocniej na kantach, a następnie zawoskowałam. Elementem zwieńczającym zostały krawieckie akcesoria ze sklejki - manekin, maszyna do szycia oraz kilka guzików. Wyszło tak trochę shabby. 

A tu oczywiście PRZED metamorfozą. 

Patrzę teraz na niciak i wydaje mi się, że może mógłby zostać... Postanowiłam jednak, że się rozstajemy. Koniec i kropka. Czas, by cieszył kogoś innego. Moje zbiory nici i innych pierdółek już dawno przerosły możliwości kuferka. Po co ma stać pusty? To zupełnie jak z imbrykiem z baśni Andersena. Pisałam Wam już o niej przy okazji potłuczonych kubków. Poszukałam i znalazłam ten post sprzed ponad 4 lat (!!!), o TU. Samej mi się fajnie zrobiło, jak go przeczytałam. Miło tak powspominać. Tymczasem lecę już, a raczej powieki mi lecą. Trzymajcie kciuki, żebym jutro nie puściła chaty z dymem, bo będę Łucji smażyć pączki bez mleka i jajek. Pa!

Spacer w chmurach

Macie tak czasem, że planujecie coś, ale z planów wychodzą nici? A to się Wam nie chce, a to coś ważniejszego wyskoczy. I nagle budzicie się pewnego ranka i wiecie, że albo zrobicie to coś dzisiaj, albo nigdy. Mnie przytrafiło się to ostatnio względem zdjęć pokoju Łucji. Mała śpi już w nim prawie dwa miesiące, a ja nie miałam weny na zrobienie fotek. Ciągle czegoś mi brakowało – a to dywanu, a to zdjęć w ramce, a to światła. Kiedy więc zrobiłam dywan (DIY w następnym poście), a zdjęcia wywołałam, nie było już wymówki. Kilka dni temu, pomimo pochmurnego nieba, dopadło mnie. Wstałam, zmusiłam się, by najpierw zjeść śniadanie i zabrałam się do roboty. 

O historii tego remontu pisałam Wam już przed świętami, więc nie będę się powtarzać. Generalnie było ciężko, ale dziś nasz mały urwis ma swój kąt, w którym może rozrabiać. Padło na motyw chmurek, które przewijają się na ścianie, lampach, zasłonkach, poduszce. Kolory dobrałam stonowane. Ostatnio już pisałam, że opanował mnie szał na punkcie połączenia bieli, szarości i różu. To za sprawą pokoju Łucji właśnie. Róż to tylko dodatki, zawsze będzie można je zmienić, jak Lucek dorośnie. Mebelki pochodzą głównie z Ikei. Wielka szafa z przesuwnymi drzwiami to już sprawka naszej kaliskiej firmy. Dodatki to handmade, Pepco, prezenty od babć, cioć i wujków lub zapomniane skarby z szafy. Skandynawską gruszkę nabazgrałam sama :D 

Serwis z Hello Kitty od cioci Karoliny.
Łucja ostatnio szaleje za tym kotem...

trzeba pomyśleć o przeróbce kuchenki...

Na łóżku cały zwierzyniec... No i oczywiście
 świnka Buba - przytulanka do spania.

Wózek dla lalek od cioci Anity, jeszcze do końca nieodkryty... 

Aniołek Ania czuwa! 

Szafa tak wielka, że aż niemieszcząca się w kadr...

Kwiatki, jedyne słuszne, bo od prawdziwych leci z nosa...

Rośnie nam mały mól książkowy. Ku mojej ogromnej uciesze!

Prezenty od: Ilony, Qrki, Zuzy, ze żłobka i od Beaty

Słoiki z pieskami - handmade :) Prawda, że śliczne?

Wymarzone schody dla Łucji... Utrapienie

Czyż ten zegar nie jest wspaniały?

Ogólny "view"

I drzwi do wymiany...

Po wielu perypetiach Mała wprowadziła się do swojego, na mój gust, bardzo dziewczęcego pokoiku, tuż przed świętami Wielkiej Nocy. Była zachwycona! Oczywiście teraz włazi na regał, by sięgnąć książeczki, a potem woła: Nie mogę zejść! Nie mogę zejść! Albo turla się po łóżku i się śmieje, mówiąc: Zobacz mamusia, wygłupiam się! Lub: Jak mięciutko! To dla nas najlepszy dowód na to, że trud się opłacił, że było warto. W końcu nasza kruszynka dorasta… Do dekoracji pokoju wykorzystałam bardzo dużo prezentów od Was, takich ja chorągiewki, anielskie skrzydła i serduszko od Ani, szkatułkę od Zuzy, serduszko z imieniem od Qrki, czy króliczka od Beatki z Magicznego zakątka. Chmurki na ścianie i konik Dala na jednej z poduszek to już zasługa Karoliny z ręką, nogą i psią łapą, która ma wspaniały i bogato zaopatrzony sklep nie tylkona, do którego z całego serca polecam Wam zajrzeć. 

Wszystkim Wam bardzo dziękuję! Czytacie od prawie dwóch i pół roku, jak moja Córeczka dorasta i teraz macie też swój udział w kreowaniu jej przestrzeni. To wspaniałe!  Aż mi się tak jakoś bardzo miło na serduszku zrobiło… Mam nadzieję, że pokój Lucka spodoba się Wam w równym stopniu, co samej lokatorce. 

Wykorzystałam:

• regał – Ikea
• Łóżko – Ikea
• Taboret – Ikea
• Kuchenka – handmade
• Łóżeczko dla lalek – handmade/przerobione
• Półki – handmade
• Żyrandol i lampka - Ikea
• Zasłony – handmade
• Szafa przesuwna – ATO Signage & Store Fixture
• Naklejki chmurki – nietylkona.pl
• Konik Dala na poduszce (naprasowanka) – nietylkona.pl
• Ramka na zdjęcia – Pepco
• Zegar sowa – Pepco
• Króliczek w ramce – handmade by Siostra

Kobiety są z Wenus

...a mężczyźni z Marsa. Podobno. O tym, jak różne spojrzenie mamy na wiele tematów, nawet tych najbardziej błahych, przekonujemy się każdego dnia. Dzięki temu nie nudzimy się ze sobą. Zawsze możemy też się przekomarzać, że niby ja nie, o w życiu, albo co ty mi tu chrzanisz. Różnice zdań mamy także przy wystroju wnętrz. Bo mój Mąż należy do tych, co lubią mieć swój wkład w zagospodarowanie przestrzeni osobistej. Do tej pory dyskutujemy o tym, czy dodatkowy pokój - oczywiście jeśli kiedyś taki będziemy posiadali - będzie moją pracownią, czy jego warsztatem. Podobnie rzecz się miała, kiedy powiedziałam mu o półce na kanapę. Dziwnie to brzmi, wiem. Podczas ostatnich salonowych metamorfoz zdecydowaliśmy, że stolika przy sofie nie będzie. Bo zajmuje miejsce, bo Łucja miałaby kolejny mebel do wspinaczki, bo... nie. Ale oboje zauważyliśmy, że oglądając wieczorem film, mecz, czy najnowszy odcinek Top Gear (zaznaczam, że oglądamy tv razem), brakuje miejsca, by postawić kubek z herbatą, czy orzeszki. Dawno temu widziałam gdzieś taki stoliczek, który zakłada się na podłokietnik kanapy. Uznaliśmy, że to strzał w 10. Ja miałam swoją wizję - z naturalnego drewna, bądź z płyty oklejonej pod kolor mebli. Michał wymyślił coś innego. Poprosił kolegów, żeby zrobili nam stolik z poliwęglanu. 

Muszę przyznać, że efekt mnie zadowolił. Jak się porysuje, zawsze będzie można okleić! Zamysł był taki, żeby zewnętrzna część opierała się o podłogę. Niestety Łucja za bardzo się interesowała stoliczkiem i pewnie długo by on nie postał. Dlatego przełożyliśmy dłuższą część między siedzisko i podłokietnik. Wygląda to równie ciekawie, a jest zdecydowanie bezpieczniej. Poza tym to element nie narzucający się, jeśli wiecie, co mam na myśli. Nie widać go, a jest. Ale pojawił się kolejny problem, a raczej pewna rozbieżność w tym, co na tym stoliczku ma stać wieczorami. 

Moja wersja przewiduje gorącą herbatkę, ciacho, czasami dobrą książkę. Wersja Męża - pilot, piwo i orzeszki. Czeka nas w życiu jeszcze wiele kompromisów...