Lifting kuchni i świecące kule

Już ostatnio miałam Wam pokazać małe zmiany w pokoju Łucji. Zacznę od kuchenki. Kiedy ją robiłam, była kolorowa i kwiecista. Stwierdziłam jednak, że lepiej jej będzie w stonowanych barwach pasujących do reszty wystroju. Kiedy więc wreszcie przy okazji innych zakupów w sklepie "Nie tylko na" dodałam do koszyka szare gwiazdki, nie było odwrotu. Odświeżyłam nieco zdarty blat, zamalowałam kwiatki i przykleiłam gwiazdki, także na gałkach. Do tego uszyłam ściereczkę z materiału, który mi został od zasłonek. Kuchenka gotowa! Łucji już się trochę opatrzyła, ale jak ma gości, to uwielbiają się przy niej bawić. Dla przypomnienia, przed zmianą kuchenka wyglądała TAK.

Kolejna zmiana, a raczej dodany gadżet - świecące ledowe kule zakupione w jednym z dyskontów. Wreszcie! Co rzucili kilka sztuk, to już były wykupione, zanim weszłam do sklepu. A teraz zdążyłam! Dają piękne światło, idealnie rozproszone, w sam raz do zasypiania. 

Pozdrawiam Was serdecznie i życzę miłego długiego weekendu!

Zielono mi!

Czytałyście Samotność w sieci Wiśniewskiego? Ja tak, bardzo dawno temu. Z tej książki, w której fabułę nie będę się dziś zagłębiać (dość powiedzieć, że na swoje czasy była to książka bardzo nowatorska), wzięła się moja fascynacja zielonym kolorem. Ciemna, butelkowa zieleń przez długi czas rządziła zarówno w mojej szafie, jak i w otoczeniu. Lubiłam ten kolor tak bardzo, że pewnego dnia przesadziłam. Właśnie remontowaliśmy wypożyczony domek, malowaliśmy salon. Matko, to było ponad siedem lat temu! No, ale do rzeczy. Przesadziłam z barwnikiem do farby i wyszedł bardzo ciemny kolor. Oczywiście zamierzony - przez pierwsze kilka tygodni byłam zachwycona! A potem przyszła zima, popsuło się ogrzewanie i w tym zielonym pokoju zaczęłam czuć się jak w pieczarze. Powiedziałam wtedy sobie - dość zielonego! 

Ale stara miłość nie rdzewieje. Od jakiegoś czasu powracała do mnie we wspomnieniach, pojedynczych ciuchach. Zwracałam na nią co raz większą uwagę w Waszych blogowych stylizacjach. Powróciła z całą mocą, kiedy szyłam dla Łucji sukienkę Meridy. Tak pojawił się pomysł na poduszkę. Do jej wykończenia posłużył mi szary konik dala - naprasowanka. Miałam dwie - jedną wykorzystałam rok temu przy robieniu dekoracji do pokoju Łucji. Drugi czekał w szafie na natchnienie. Doczekał się. Koniki pochodzą ze sklepu Nie tylko na. 

Potem, na blogu All things pretty and simple przeczytałam wpis o robieniu tablic, tzw. moodboard. Wiedziałam, że na pewno nauczę się je robić. Magda tak fantastycznie wszystko wytłumaczyła, że wystarczyło mi pół godzinki, by stworzyć moją własną, zieloną tablicę. Kolarz stworzyłam dodając do mebli, jakie mam w domu kilka drobiazgów w ulubionym kolorze oraz takich, które chciałabym mieć (np. lampa).  Wyszło tak:

A potem poszło już z górki. Pomalowałam puszkę po ananasie i zrobiłam z niej osłonkę na doniczkę dla pięknych, wiosennych żonkili. 

W second handzie wyszukałam bieżnik na stół. Nie znalazłam narzuty. Do głowy wpadł mi szatański pomysł. Wyciągnęłam z szafy stary koc, upolowany także w sh, kiedyś biały, dziś straszący brudną szarością. Na olx zamówiłam barwniki do tkanin. Pamiętam je z czasów dzieciństwa. Nie wiem, czy to ta sama firma i czy też miały motylka na opakowaniu, ale sposób użycia jest cały czas ten sam - rozpuszczony barwnik wlewamy do garnka, materiał gotujemy w tym roztworze przez godzinę w międzyczasie dodając sól kuchenną. Użyłam największego kociołka, jaki miałam w domu, ale okazał się on zbyt mały na moją starą narzutę. Nie mogłam za bardzo mieszać materiału podczas barwienia. Kolor przyjął więc niezbyt równo. Ale nie ma tego złego - wyszedł ciekawy, marmurkowy efekt, więc i tak jestem zadowolona. 

Do tego herbata - zielona - a jakże! Znalazło się miejsce i dla rogalika (oczywiście bez-mleczny i bez-jajeczny). Tu akurat wygląda jak krewetka, ale znacie moje talenty do pieczenia... Ważne, że  to rogalik ("mamusiu, ale to jest taki specjalny rogalik? na prawdę? mogę do zjeść?" - radość Łucji bezcenna!).

Zieleń prześladuje mnie nawet w snach - ciemne, stare lasy pełne ogromnych drzew, przebijające przez gałęzie promienie słońca. Wracam tam, niczym do domu. 

Jeleń na tapecie

Na początek razem z Łucją ogromnie dziękujemy za wszystkie życzenia urodzinowe! To niesamowicie miłe. Też nie wiem, kiedy zleciały te trzy lata :)

***

Najbardziej lubię ozdoby i gadżety wyszperane zupełnie przypadkiem. Kiedy ostatnio byłam na wsi, kątem oka zerknęłam na lampę cioci stojącą na strychu. Widziałam ją setki razy - drewniana podstawa i wstrętny czerwony abażur. Co sprawiło, że tamtego dnia spojrzałam na nią pod innym kątem? Może światło, a może przeznaczenie? Coś we mnie drgnęło - czy to jeleni róg? Podeszłam, zdjęłam zakurzoną osłonkę i moim oczom ukazało się cudo skandynawskiego dizajnu - róg opleciony kablem, samotna żarówka i drewniana podstawa. Z pewną obawą zeszłam do kuchni i zapytałam, co to za lampa i czy jest potrzebna. Ciocia odpowiedziała z uśmiechem, że mogę ją wziąć. No to wzięłam. Poprosiłam Teścia, żeby wymienił mi kabel na biały. Kochany Tata zrobił nawet włącznik, żebym nie musiała co chwila sięgać do wtyczki. Oszlifowałam i pomalowałam podstawę na biało, zmieniłam żarówkę na mleczną i mam! Moja osobista, upolowana, rogata lampa! 

Przed przeróbką

Ale gdzie ją postawić? Namówiłam mojego Męża na kompromis - nieużywany zbyt często sprzęt grający zostanie, ale przeniesiemy go na szafę. Nie chciałbym się z resztą go pozbywać, bo wiem, jak jest ważny dla Michała. Zyskałam jednak kawałek miejsca na moją lampkę. Żeby nie było jej smutno, a kącik nie wyglądał na niezagospodarowany, postanowiłam zrobić małą grafikę, choć to za dużo powiedziane. Zakupiłam antyramę, a z tapety, którą mamy nad łóżkiem, wycięłam rogatą głowę. Przykleiłam do sztywnego papieru taśmą dwustronną i umieściłam za szkłem. Całość tworzy miły dla oka zestaw. Muszę jeszcze tylko pomyśleć o zmianie żarówki na słabszą, bo ta razi niemiłosiernie. Mój rogaty kącik podoba mi się ogromnie, że tak nieskromnie powiem. 

W ogóle uwielbiam motyw jelenia, nie jestem w tym aspekcie jakaś wyjątkowo oryginalna. Te zwierzęta wróciły do łask, może nie w kiczowatym wydaniu na rykowisku, ale na szczęście znowu są ozdobą naszych domów. Jelenie symbolizują bliskość świata duchowego, oznaczają też konsekwencję i wytrwałość. Więcej o symbolice tego pięknego zwierzęcia możecie poczytać TUTAJ oraz w książce "Biegnąca z wilkami" (wyd. 2012, s. 577), gdzie autorka pisze: "starożytny obrzęd nakazywał zabicie jelenia w rytualnym okresie — poza nim było to naruszeniem praw Pierwotnej Matki. Zabijanie zwierząt niesie wiele niebezpieczeństw, ponieważ w postać zwierzęcia mogą się wcielać różne dobre i przyjazne duchy. Zabicie zwierzęcia w niewłaściwym momencie cyklu zaburza delikatną równowagę w naturze i może spowodować wielką zemstę i nieszczęścia (...) W prastarych obrzędach przez zjedzenie mięsa tego stworzenia i noszenie odzieży z jego skóry — dla ochrony przez zimnem i na dowód członkostwa w klanie — człowiek sam staje się jeleniem. Obrzęd ten znany jest od niepamiętnych czasów. Zachowanie oczu, uszu, pyska, rogów czy trzewi zwierzęcia pozwala człowiekowi posiąść przymioty symbolizowane przez funkcje tych części ciała: jasnowidzenie, zdolność przeczuwania na dużą odległość, krzepkie ciało, zręczność i szybkość ruchów, głos przyzywający inne zwierzęta tego gatunku i tak dalej."  

Warto czasem zastanowić się nad tym, co oznaczają pozornie nic nie znaczące motywy. Ja na przykład nigdy nie zakładam czegoś, czego znaczenia nie znam. W życiu nie zrobiłabym sobie tatuażu w języku hebrajskim, czy japońskim, bo nie wiem, co oznaczają te wszystkie zakrętaski i kreseczki. 

Motyw jelenia jest ostatnio bardzo modny, ale czy wcześniej zastanawialiście się, co on może oznaczać, oprócz oczywiście znajomości trendów? 

Pierwsze świąteczne i zastrzyk adrenaliny

Odsapnęłam. Wracam z rękodziełem. Łucja znowu jest chora, więc siedzimy w domu. Taki maraton zabaw połączony ze sprzątaniem zaległych półek wykańcza fizycznie i psychicznie. W wolnej chwili między układaniem klocków lego, a wyrzucaniem kolejnych niepotrzebnych śmieci skończyłam dziś zaczęte ponad tydzień temu choineczki i serduszko. 

Jakiś czas temu specjalnie z myślą o podobnych świątecznych szyjątkach kupiłam w sh... spodnie od piżamy! Wyszły drzewka wg wzoru Eleny Kogan, który wykorzystywałam już dwa, czy trzy lata temu. "Doniczki" zrobiłam ze słoiczków po deserkach dla dzieci. Po prostu okręciłam je kolorowym sznurkiem mocowanym do taśmy dwustronnej. Dodałam guzik z kokardką i tyle. Do tego serduszkowa zawieszka i świąteczny komplecik gotowy. 

Ogłoszenia parafialne:

Pewnie nie każdy z Was widział, ale w zakładce Zdrowie XXI dodałam już jakiś czas temu wpis o kawie z żołędzi. Idealna na chłodne poranki. 

Jeśli ktoś byłby zainteresowany zakupem kompletu nowoczesnych uchwytów do mebli lub ceramiczną białą głową, to zapraszam odpowiednio TU i TU. 

Może też ma ktoś z Was niepotrzebną już książkę "W noc wigilijną" Douglasa Gorslina? 

Chętnie nabędę. Miałam w domu dwa egzemplarze, ale gdzieś się zapodziały. Uważam, że to obowiązkowa lektura na wigilijny wieczór. Łucja jest już na nią gotowa. Od dawna wyobrażałam sobie, jak siedzimy w piżamach, w tle światełka na choince, a ja czytam jej tą książkę. Szukałam swoich już chyba wszędzie, ale jakby zapadły się pod ziemię. 

***

Tymczasem chciałam Wam dziś opowiedzieć historię, jaka przydarzyła mi się wczoraj. Wyobraźcie sobie ponury poranek w Kaliszu. Godzina 7.55, zachmurzenie duże z niewielkimi przejaśnieniami. Wiatr porywisty, bez opadów. W pośpiechu wychodzę z domu. Mam do wykonania zadanie. Bardzo ważne zadanie. Po kilku minutach staję w niewielkim tłumie. Słyszę nerwowe pomrukiwanie. Niektórzy niecierpliwie tupią nogami. Słychać ciche kliknięcie. Tłum zafalował. Szklane drzwi rozsunęły się szumiąc. Wystartowali, a ja między nimi. Ci bardziej zachłanni biegli. "Po lewej, jakby szybciej emeryci i renciści"... Oddech miałam płytki, urywany. Puls chyba z dwieście. Czy zdążę? Czy dam radę? Dotarłam na miejsce. Szybkie rozpoznanie terenu i mam! Mocno ściskam pod pachą drewnianą kolejkę z Lidla! Jagódka będzie miała wymarzony prezent na święta. Tłum uspokoił się widząc ilość towaru. Uszczęśliwiona pomagam jakiejś pani wyłowić coś spod sterty zabawek. Ludzie wesoło rozmawiają o mebelkach do domku dla lalek. Po chwili zastanowienia, bez żadnych problemów wybieram jeszcze drewniany ekspres do kawy dla Łucji. Z uśmiechem i tętnem, które wróciło do normy idę po mleko i pomidory na śniadanie. Zakupy skończone. Adrenalina, jak po skoku na bungee. Takie promocje to chyba nie dla mnie... 

Miłego weekendu wszystkim życzę! 

Pamiątki z wakacji DIY

Norwegia ciągle gra mi w sercu. Co ja na to poradzę? Zakochałam się po prostu. Dziś chciałam Wam pokazać, jak na dłuższą chwilę zatrzymać wspomnienia i czym obdarować bliskich po powrocie z wakacji. Często chcemy coś kupić dla rodziców, czy przyjaciół. Ja nie daję się zwariować i wszechobecną chińszczyznę staram się bardzo omijać z daleka. Wolę nie kupić nic, niż jakieś badziewie. Od jakiegoś czasu z podróży przywozimy zazwyczaj tylko magnesy na lodówkę. W tym roku skusiłam się jeszcze na żeliwny wieszak z łosiem (no, ale jak tu się nie skusić?). W markecie nabyłam zaś washi tapes. One akurat były mi potrzebne do mocowania kwiatków w naszym dzienniku podróży. Ciężko jest nic nie kupować, kiedy podróżuje się z dzieckiem. My daliśmy się namówić na łosia-maskotkę, któremu Łucja od razu i z wielkim przekonaniem nadała imię Momet. Skąd jej się to wzięło?

Co innego pamiątki zrobić samemu. W Visthus praktycznie codziennie wybierałyśmy się z Łucją na plażę zbierać muszelki, kamienie, patyki... Przywieźliśmy tego całą torbę. Wśród skarbów ceramiczna nakrętka ze słupa wysokiego napięcia z datą 1920 i bardzo zardzewiałym uchwytem, wielki gwóźdź, czy nawet foremka do piasku z trollem! Ale przecież nie będę dawać tego tak luzem w prezencie! Oto szybkie DIY na fajną pamiątkę, niestety bez zdjęć krok po kroku.

Potrzebne będą:

• ramka (dość gruba i „głęboka”)
• kawałek materiału, najlepiej kontrastujący do koloru ramki) LUB farba akrylowa
• nożyczki
• taśma dwustronnie klejąca
• wszelkiej maści plażowa zbieranina (kamienie, patyki, muszelki etc.)
• gorący klej

Z ramki wyciągamy szkiełko. Na podkładkę przyklejamy za pomocą taśmy dwustronnej materiał, lub malujemy ją farbą akrylową. Składamy ramkę. Tworzymy kompozycję z zebranych „pamiątek”, po czym – kiedy już jesteśmy pewni układu – przyklejamy poszczególne elementy na gorący klej. Można na ramce dopisać nazwę miejscowości, w której się było. To wszystko. Trzeba jedynie pamiętać, żeby nasze skarby nie były zbyt ciężkie, szczególnie oczywiście kamienie, bo grawitacja zrobi swoje.

Standardowo można wrzucić wszystko do koszyka/podstawki/talerza. Kiedyś zrobiłam też tak, że w słoiku zamknęłam piasek i kilka muszelek, a wieczko okręciłam sznurkiem. Można wykleić muszelkami ramkę, w której postawimy nasze wakacyjne zdjęcie. Pomysłów jest całe mnóstwo! Zawsze to coś fajniejszego, niż kolejna plastikowa pierdoła. Ciekawa jestem, co Wy przywozicie z wakacji oprócz pięknych wspomnień. 

Zainspirowane Północą

Od jakiegoś już czasu ciągnie mnie do Skandynawii. W sensie duchowym, w sensie historycznym, ale też w sensie czysto materialnym. Nie, nie zamierzam wyjeżdżać tam w celach zarobkowych, choć podobno świetnie płacą. Chodzi oczywiście o styl skandynawski w wystroju wnętrz. Neutralne kolory powoli wprowadzam, łazienka już w zasadzie mi pasuje, na kuchnię mam zamysł. Gorzej z sypialnią i salonem, bo kiedy się wprowadzaliśmy miałam zupełnie inny gust oraz bardzo mały portfel. W przyszłym roku planujemy jednak przerobić sypialnię na pokój Łucji, pokój dzienny zyska nową funkcję nocno-sypialnianą. Tak to jest na 50 m2. Generalnie jednak staram się wprowadzać drobne zmiany, choćby w postaci samodzielnie zrobionych dodatków.

Norwegia, wrzesień 2012, fot. Mr. Bluszcz

Do zrobienia girlandy z patyków zainspirował mnie serial Wikingowie, o którym już Wam pisałam. Starałam się znaleźć jakieś potwierdzenie, że tego rodzaju dekoracje faktycznie zdobiły wikińskie domostwa, ale niestety nic nie znalazłam. Zawiedziona stwierdziłam, że to wymysł scenografów. Na tyle jednak mi się spodobał, że sznur zrobiłam sama. Zebrałam kilka gałęzi, okorowałam, pocięłam (ręcznie) oraz wywierciłam otwory (za pomocą ręcznej wiertarki, takiej na okrętkę). Na koniec nawlekłam na sznurek i gotowe! Na razie girlanda wisi przy drzwiach wejściowych i ma długość około pół metra, ale sukcesywnie dodaję po kilka elementów. Warunkiem pozyskania surowca jest dobra pogoda i spacer po lesie. 

Kolejna rzecz, to również wynik mojej fascynacji Skandynawią, konkretnie dawnymi wierzeniami z tych rejonów (zaznaczam, że motywy mam czysto poznawcze). W ostatnim czasie często czytuję archeowieści i natknęłam się niedawno na artykuł o wspaniałym odkryciu – srebrnej figurce bogini Frei. Zainteresowanych oryginalnym wyglądem zabytku odsyłam TU. Ozdoba, prawdopodobnie amulet, została znaleziona na wyspie Fionia w środkowej Danii i pochodzi najpewniej z ok. 800 r. Zainspirowała mnie do stworzenia drewnianej podobizny wikińskiej bogini. Okazało się jednak, że użyłam zbyt kruchego i suchego kawałka drewna i nie wyszło tak, jak chciałam. Nie dało się wydłubać chociażby detali. Jak tylko znajdę odpowiedni materiał, znowu spróbuję.

Na koniec, parafrazując tekst z reklamy, powiem tak: wszyscy mają kocyk, mam i ja! Oczywiście chodzi o dzianinowy pled z popularnego dyskontu. Po początkowych zachwytach zdjęciami i osobistym wymacaniu w sklepie stwierdziłam, że chyba jednak sobie daruję, bo cena nie taka i jakiś taki cienki mi się wydawał. Kiedy jednak w ubiegłym tygodniu zobaczyłam go przecenionego o 30 % nie zastanawiałam się już zbytnio. Niektórym pokusom należy ulegać. Służy mi głównie przy okazji wieczornego oglądania TV i czytania. Za ciepły to on faktycznie nie jest, ale zdecydowanie nadrabia urokiem. 

Miłej niedzieli! 

Upolowane

Święta dawno za nami. Większość z nas marzy już o wiośnie mimo tego, że nawet nie było większych mrozów i śniegu… Tymczasem w sklepach wyprzedażowe szaleństwo zbliża się ku końcowi. W tym roku miałam postanowienie, by nie przesadzać z zakupami na przecenie. Kilku rzeczom nie mogłam się jednak oprzeć.

Na pierwszy ogień poszedł sweter zakupiony tuż po świętach w… Pepco.

I to za całe 29,90 zł. Zauważyłam go tydzień wcześniej, ale wtedy kosztował niecałe 5 dych i było mi po prostu szkoda pieniędzy, bo szafa pęka w szwach. Sweter niestety nie dał o sobie zapomnieć. Śnił mi się przez całą noc! Nigdy jeszcze mi się to nie przytrafiło… Kiedy więc zobaczyłam na metce promocyjną cenę, nie mogłam sobie odmówić, dodatkowo przekonywana przez Męża, że to taki milutki ciuszek, w dodatku całkiem w moim stylu. Idealnie pasuje do skórzanych spodni. Uwielbiam się w niego wtulać. Jest taki mięciutki i puchaty! Na dodatek ta gwiazda… jakże miła odmiana po wszechobecnych na ubraniach sercach. A o tym, ile razy koledzy zwracali się do mnie „gwiazdeczko”, to już nie wspomnę :D

Kolejny zakup, to srebrny jelonek. Trafiłam na niego w Kauflandzie.

Nie uwierzycie, dałam za niego całe 3,24 zł! Serio! Uwielbiam wszelkie rogacze, więc musiałam go mieć. Razem z nim przywędrowały cudne, brązowe gwiazdki  (po 0,49 zł każda) i kilka innych, świątecznych drobiazgów, ale one leżą już w pudle z ozdobami. Jelonek zostanie z nami na stałe. 

Ostatni upolowany przedmiot, to ptaszek z Home & You (4,50 zł).

Już od dawna o takim marzyłam, więc kiedy poszłam kupić prezent na parapetówkę dla bratowej, to ptaszek był dopisany do listy. Teraz siedzi sobie w stroiku i również będzie naszym stałym współlokatorem. 

Czy Wy też dałyście się w tym roku ponieść wyprzedażowemu szaleństwu?

Pozdrawiam cieplutko i życzę Wszystkim słonecznej niedzieli!