Raczkowanie w dawnym rękodziele

Dziś troszkę na przekór ostatnim wpisom. Nie będzie ani wiosny, ani jajek. Będzie za to kilka rzeczy, które robiłam już od jakiegoś czasu. Ci z Was, którzy już mnie troszeczkę poznali z pewnością wiedzą o moim zamiłowaniu do wszystkiego, co etno, co słowiańskie, wikińskie, czy celtyckie, generalnie wczesnośredniowieczne. Ogromnie interesuje mnie antropologia kultury, życie codzienne nie tylko we wczesnym średniowieczu, ale i w czasach przedchrześcijańskich, wierzenia różnych ludów. Nie chcę się wdawać w szczegóły, by Was nie zanudzić. W każdym razie lubię czasami podjąć próbę odtworzenia czegoś, poznać proces tworzenia. Oczywiście szyjąc np. pochwę na nóż nie zabiję najpierw zwierzęcia, nie wyprawię jego skóry i nie przystąpię na końcu do wykroju i szycia. Kiedy tkam krajkę, nie napadnę na żadną owcę, by ją oskubać z runa i uprząść nić, z której powstanie przepaska. Choć nie zaprzeczam, że byłoby to niezwykle emocjonujące doświadczenie. Swoją drogą zdarzyło mi się robić przędzę z wyczesanego już runa. Na szczęście skór nie wyprawiałam. Ale teraz już pokażę Wam, co udało mi się zrobić. 

Zacznę od krajek. W pięknych, zamierzchłych zdaje się czasach, kiedy bawiłam się odtwórstwem historycznym i jeździłam po różnych imprezach rekonstruktorskich, z zazdrością obserwowałam u słowiańskich i wikińskich dziewczyn piękne, kolorowe krajki - taśmy o przeróżnych wzorach tkane na tabliczkach lub bardku. Nigdy nie miałam dość samozaparcia i wiary we własne umiejętności, by choćby podjąć próbę stworzenia czegoś takiego. Życie jest jednak stanowczo zbyt krótkie na takie wątpliwości, więc w ubiegłym roku przeczesałam Internet w poszukiwaniu toturiali. Poprosiłam też Męża, by zrobił mi tabliczki. Już wkrótce na mojej półce pojawiło się kilkanaście kwadratów z czterema dziurami. No i klops. Znowu zwątpiłam, czy dam radę. Dopiero w tym roku, w styczniu, postanowiłam, że raz kozie śmierć. Znowu sięgnęłam po instrukcje i z wielkim trudem (bo chyba jednak jestem na to za głupia), zrobiłam dwie krajki. Najgorsza część, to nanizanie wszystkich nitek w odpowiedniej kolejności. Potem idzie już zdecydowanie łatwiej. Trzeba tylko pamiętać, w którą stronę mamy obracać tabliczki i ile razy. Dla ułatwienia obkleiłam boki tabliczek kolorowymi washi-tapes (z pewnością wynalazek średniowieczny). Oczywiście to dopiero początek mojej przygody z krajkami. Przecież nie od razu Rzym zbudowano. Praktyka czyni mistrza i takie tam...

Także w ubiegłym roku zainteresowałam się zielarstwem. Miałam już idealny nóż, który służył mi do ścinania roślin. Ale nie miałam nic, w czym mogłabym go bezpiecznie nosić. W końcu należę do osób, które potrafią się przewrócić o własne nogi, a w połączeniu z odkrytym ostrzem nie wróżyło to nic dobrego... Z kawałków skóry, które zostały nam po naszej celtyckiej przygodzie wykroiłam i uszyłam pochwę na nóż. W życiu bym tego nie pokazała mojemu Koledze, którego miałam okazję obserwować przy pracy. Jego wyroby ze skóry noszą dziś rekonstruktorzy w całej Europie. Coś tam zapamiętałam, np. to, że trzeba woskować nić, którą się szyje. Powstało moje osobiste etui, jakbyśmy je dziś nazwali. 

Na koniec chciałam Wam pokazać coś z innej beczki. Łapacz snów wpisuje się odrobinę w charakter dzisiejszego posta, więc co tam. Daleko mu jednak do indiańskich talizmanów. Powstała tu jego, że tak powiem, komercyjna, popkulturowa wersja, jakich pełno ostatnio wszędzie. To prezent dla dobrej Koleżanki, więc kolor dobrałam tak, by ozdoba pasowała do jej pokoju. 

I to już chyba wszystko na dziś. Piszę tego posta już od godziny. Mogłam wstawić zdjęcia i kilka słów o tym, co jest czym. Ciężko mi bowiem pisać akurat o tym aspekcie moich zainteresowań. Po prostu to dużo bardziej... osobiste, niż np. szydełkowanie. Mam nadzieję, że choć odrobinę Was zainteresowałam czymś nowym i że zrozumiecie chaos wypowiedzi. Miłego weekendu Wam życzę! 

Jesienne dekoracje

Prawie miesiąc jesieni za nami, a ja jeszcze nie wrzucałam żadnych fotek z domu?! Skandal! Nadrabiam więc dziś, choć miało być o czymś innym. Muszę wreszcie kupić baterie do aparatu, bo te  zdjęcia robione telefonem są kiepskiej jakości... 

Wianuszek na lustrze w przedpokoju zrobiłam z irgi poziomej przywiezionej z działeczki. Miotełka zrobiona jest tradycyjnie z gałązek brzozowych, ozdobiona także irgą oraz krwawnikiem, który został z poprzedniego wianka. Dyńki ze sweterka zrobiłam na wzór tych u Sandryki już jakiś czas temu. Oczywiście nie mogło zabraknąć też wrzosów. 

Z ciekawostek, zapraszam Was TUTAJ do przeczytania o znaczeniu miotły dla Słowian, jej symbolice i "magicznej" mocy usuwania z domu negatywnych energii. Najczęściej kojarzymy ten przedmiot z czarownicami, ale jego konotacje mogą być zgoła inne. Dla mnie to po prostu fajny element dekoracyjny. Z resztą  uwielbiam wracać do ludowości i starych przesądów. Nie żebym w nie wierzyła, ale zawsze miło poznawać także i takie aspekty naszego dziedzictwa i kultury. 

"Chciałbym pić z ciebie, brzozo"

Tytuł dzisiejszego posta to cytat z książki, o której Wam niedawno pisałam, "Saga Sigrun" Elżbiety Cherezińskiej. Są to słowa, które jeden z bohaterów wpisuje na korze brzozy i podaje w tajemnicy Sigrun. Dla Wikingów to słowa mocno dwuznaczne. W mitologii skandynawskiej brzoza to atrybut bogini małżeństwa i rodziny, Frigg. Na korze tego drzewa często spisywano różne treści, w tym magiczne zaklęcia runiczne. 

Szwecja, fot. Mr. Bluszcz

Brzoza nazywana jest matką lasu, najżyczliwszym  z drzew o silnych właściwościach magicznych, odpędzających złe duchy. W dawnych czasach sadzono brzozy przy grobach jako ochronę. Do dziś wierzenia w magiczną moc brzozy znajdują oddźwięk w przynoszeniu witek tego drzewa do domu w święto Bożego Ciała.  

Od dawna bardzo lubię brzozę za jej surowe piękno, niebanalny wygląd. Już jako dzieciak najbardziej lubiłam rysować właśnie ją. Poza tym jej kora bardzo łatwo daje się formować, a w internecie roi się od zdjęć świeczników i innych ozdób wykonanych właśnie z brzozowej kory. Kiedy więc byłam ostatnio w lesie i znalazłam powalone drzewo, nie mogłam nie zabrać jego części do domu. Długo leżały i czekały na wenę. Ta nadeszła, kiedy przerabiałam szufladkę na różnej maści butelki do kuchni. Na takowe szufladki napatrzałam się ostatnio na Waszych blogach. Kiedyś już jedną przerabiałam (efekty można zobaczyć TU), teraz przyszedł czas na następną. Bezpośrednią inspiracją były dla mnie szufladki Sandryki. Swoją delikatnie oczyściłam i pomalowałam na biało. Na koniec dodałam pasek brzozowej kory, gałkę oraz nóżki. Na te ostatnie wykorzystałam... zużyte drewniane kulki na mole. 

Do kompletu zrobiłam stojak na noże. Ten ozdobiłam natomiast drewnianym plastrem, który ongiś dostałam od Ani. Generalnie, to mój kuchenny kącik urządziłyście mi Wy. Od Ani właśnie mam jeszcze podwójny wieszak, serduszko z konikiem i niewidoczne na zdjęciach inne wspaniałości. Od Iwonki mam wieszak, na którym wisi koszyk. Z Zapachu Piwonii mam szarą kurkę. Zestaw nakrapianych emaliowanych naczyń wygrałam kiedyś w zabawie na blogu two tee to room two two... (chciałam wkleić link, ale nie mogę znaleźć już bloga Sylwii...) 

Co do widocznych na zdjęciach sweterkowcyh dyniek, to planowałam je uszyć już w ubiegłym roku. Kiedy więc zobaczyłam je... no tak, znowu u Sandryki, która tych dyń narobiła dziesiątki, jeśli nie setki, to była to dla mnie najlepsza mobilizacja. Wystarczyła niecała godzinka i już mam swoje własne. Swoją drogą Sandryka kilka dni później ogłosiła candy, w którym można wygrać podobne. Ja nie jestem zachłanna, ale jeśli Wy jeszcze się nie zapisałyście, to macie czas do końca października. Tymczasem ja nie mogę się zdecydować, gdzie postawić swoje. Obecnie porobiłam jesienne dekoracje z ich udziałem. 

Nie planowałam tak się rozpisywać... Ale przecież jak już napisałam, to nie będę kasować! Na koniec dodam, że wkleiłam wreszcie zdjęcie dywanu, który dostała od nas Jagódka, do zobaczenia TUTAJ, a konkretnie TU. 

Miłej i równie słonecznej, co dzień dzisiejszy, niedzieli Wam i sobie życzę! 

Na dobre sny

Od jakiegoś czasu oglądam na Waszych blogach łapacze snów. Bardzo mi się ta ozdoba podobała już w dzieciństwie, kiedy widziałam ją w książkach o Indianach. Postanowiłam zrobić sobie taki z wełnianej serwetki. Wisi to sobie w przedpokoju, ale średnio się nadaje na pokazanie tutaj. Za to dla Łucji postarałam się już o ładniejszy. Samo koło zrobione jest z gałązek wierzby, środek ze sznurka, a całości dopełniają drewniane koraliki i piórka zebrane na osiedlu i w parku. W centrum, zgodnie z zaleceniami Czirokezów, wszyłam szklany paciorek, który pełni dodatkową ochronę. 

Zadanie takiego łapacza jest jedno - przesiewać sny, zatrzymywać te złe. Spływają one po piórach wraz z nadchodzącym świtem. Amulety te wieszano nie tylko nad łóżkiem, ale i przy drzwiach, czy w oknach. Ten należący do Łucji umieściłam obok okna. Oczywiście to tylko ozdoba, ale wygląda ślicznie i daje nadzieję na to, że moja córeczka będzie śniła tylko o misiach, pieskach, przytulaskach i ciasteczkach. Marzy mi się tatuaż na plecach właśnie z motywem łapacza snów. Może kolejny będzie właśnie taki... A propos snu, to wybaczcie, że się nie będę rozpisywać, ale mięciutka pościel już kusi i wzywa. Przesyłam wszystkim moc uścisków! 

Powroty i niespodzianki

W naszym blogowym świecie jest tak, że najpierw poznajemy się wirtualnie. Widzimy po tematyce wpisów, po zdjęciach, że nadajemy na podobnych falach. Odwiedzamy się wzajemnie. Czasami poprzestajemy na komentowaniu postów, niekiedy zaczynamy do siebie pisać maile. Zdarza się, że odnajdujemy prawdziwe przyjaźnie, choć tak na prawdę nie widziałyśmy się na oczy. Jeśli bardzo, bardzo chcemy i dążymy do tego, to spotykamy się w realnym świecie. A co jeśli jest odwrotnie? Jeśli najpierw spotykamy kogoś, z kim nam się świetnie rozmawia, a potem dowiadujemy się, że ta osoba prowadzi bloga o tematyce pokrewnej z naszą? To właśnie przytrafiło mi się w minionym tygodniu. Jak Wam pisałam, pojechałyśmy z Łucją do szpitala w Istebnej na diagnostykę (coś tam zdiagnozowali, ale nie będę się tu przecież Wam rozpisywać o tym). Wiedzcie, że placówka ta jest świetna, a opieka jeszcze lepsza. Jestem bardzo zadowolona! A i Łucja pewnie też. 

Już pierwszego dnia na świetlicy poznałam trzy dziewczyny i gromadkę wspaniałych, przesłodkich dzieciaczków (Mareczek, Zosia i Pioruś, Wanesa i Dominik... nawet nie sądziłam, że będę tak za nimi i ich mamami tęsknić!). Zaczęłyśmy razem chodzić na stołówkę, na spacery i plac zabaw. Okazało się, że mamy o czym rozmawiać (nie tylko o dzieciach). A jak już do dzieci przyszło, to mamy podobne poglądy na wychowanie. Dość szybko zgadałyśmy się z Agą, że prowadzimy blogi. Wiele z Was pewnie ją zna, bo widziałam, że odwiedzamy te same strony. Poza tym tworzy ona genialne lalki i inne szyjątka, które bardzo, bardzo ciężko pominąć w blogowych wędrówkach. Szczerze mówiąc nie mam pojęcia, jak do tej pory mi się udawało nie natrafić na jej wirtualny grajdołek - handmadebymama.blogspot.com. Zajrzyjcie do niej koniecznie i na bloga i na profil na fb! Polecam całym serduchem! 

Tymczasem ja też zabieram się za tworzenie. W planach mam kilka kartek, misia, dekupażową butelkę. No i zaległe prace do pokazania. Upał mija więc będę pojawiać się częściej. Do zobaczenia!

Domki dla skrzatów

Będąc w Norwegii widziałam wiele magicznych miejsc, o czym już Wam pisałam. Nie chcę przynudzać, więc nie będę tu powtarzać tych wszystkich ochów i achów. Opowiem Wam jednak o małych domkach, które raz po raz spotykaliśmy na ścieżkach wokoło Visthus. Różnokolorowe, niektóre w towarzystwie figurek ludzi i zwierząt. Piękne, ale po co? Czy tylko do ozdoby? Oczywiście ja z moją bujną wyobraźnią stworzyłam teorię – to domki dla nisse, skandynawskich skrzatów. Pewnie opiekują się tymi ścieżkami. Nie byłabym jednak sobą, gdybym nie dociekała prawdy. 

Najpierw sprawdziłam widniejące na budyneczkach nazwy: fisk, to ryba, matkroken, to nazwa sieci marketów, skjare, to nalewka. Na myśl od razu przyszły mi osady służebne w średniowiecznej Polsce. Ich mieszkańcy, najczęściej wyspecjalizowani w jednej dziedzinie, byli zobowiązani do świadczenia określonego rodzaju usług wobec władcy. Stąd wzięły się nazwy owych osad, np. Złotniki, Szczytniki, Piekary. Czy można było doszukiwać się tu pewnej analogii? Kogo by tu zapytać o znaczenie domków? Zauważyłam już, że tubylcy są bardzo otwarci w stosunku do turystów, ale sami niechętnie mówią o sobie. Postawiłam na właścicielkę ośrodka. Pretekst był, bo akurat zepsuła się pralka (no dobra, nie umiałam jej obsłużyć). Mówię więc Hilde, że byliśmy na spacerze, widzieliśmy te wspaniałe domki i jestem nimi oczarowana, ale po co one tam wiszą, a ona na to: for fun!. Mówię jej, że nie wierzę, że tylko dla zabawy. Ona na to, już poważnie, że te domki wyznaczają szlaki, którymi można chodzić. Nie zapytałam już, czy kolory domków mają znaczenie, jak u nas trójpasiaste symbole, bo Hilde wróciła do swoich zajęć. Odniosłam wrażenie (ja i moje teorie spiskowe!), że nie chce się rozwodzić nad tym tematem. Czyli jednak dla skrzatów!

A to już moja wariacja na temat domków. Te staną na półce w przedpokoju, jak już sobie taką wymarzoną półkę zrobię.

Miłego weekendu Wam życzę!

O hafcie inaczej

Dziś nie będzie o rękodziele. Przynajmniej nie o moim. A w sumie to o samym dziele, bez „ręko-”. Wczoraj miałam bowiem przyjemność uczestniczyć w cyklicznej imprezie organizowanej w naszym mieście – Kaliszobraniu. Na szczęście zgodziła się ze mną pójść moja koleżanka z pracy, Ola, za co jestem jej ogromnie wdzięczna. Ona jest bowiem weteranką takich spotkań, a ja, no cóż, jestem totalnym żółtodziobem…

 Tematyka imprezy bardzo mnie zainteresowała z powodów, o których kiedyś Wam może opowiem (póki co - TOP SECRET). Program przewidywał odwiedziny w Kaliskiej Fabryce Firanek i Koronek Haft. Jest to jedna z największych firm w Europie specjalizująca się w wyrobach hafciarskich i dziewiarskich. Nie będę Wam opowiadać o historii firmy, choć ta jest bardzo bogata i sięga wiele dziesięcioleci wstecz. Chciałam za to pokazać kilka zdjęć. Nie są one zachwycające, bo robiłam je telefonem, ale urok swój mają, jak całe tamto fantastyczne miejsce. Zapraszam na subiektywną wycieczkę.

Poza tym, czy wiedzieliście, że jedna, około 300-metrowa bela firany tkana jest w ciągu około 24 godzin? Niczym pająk, maszyna splata ze sobą ponad 5100 nitek z niebywałą wręcz prędkością i precyzją. Byłam oczarowana! Mam nadzieję, że i Was zaciekawiłam, choć troszeczkę.