Wielkanocne kartki

Wreszcie! Kartki zrobione. Dwie lecą już jutro, reszta najpóźniej we wtorek. Mam nadzieję, że wszystkie dotrą na czas. Przy robieniu świątecznych karnetów na życzenia zawsze stawiam na skromność i prostotę. Po prostu robię ich dużo za jednym razem i nie chcę zarywać nocy. Do kartek z gniazdkiem zainspirował mnie projekt znaleziony w Internecie. Królika z Alicji w Krainie czarów uwielbiam od zawsze (tzn. od kiedy w pierwszej klasie podstawówki dostałam na zakończenie roku szkolnego książkę o szalonych przygodach dziewczynki). A kiedy zobaczyłam grafiki Johna Tanniela, to się w nich po prostu zakochałam. Do moich tegorocznych kartek wykorzystałam rysunek królika jego autorstwa. Już z resztą kiedyś robiłam zegarowe jajko z wykorzystaniem tej grafiki. Możecie je obejrzeć TU. 

Na koniec świąteczny stroik z hiacyntem zrobiony ze słoika po ogórkach. Powędrował do mojej szwagierki Marty. Kolorystycznie dopasowany jest do jej salonu. 

Tymczasem zmykam. Mąż właśnie kończy kąpać Łucję. Chyba już wiem, co przeczytamy dziś wieczorem na dobranoc! 

A miało znowu być o wiośnie...

Wiosna vs. zima 1:0

Wczoraj skorzystaliśmy z w miarę ładnej pogody i pojechaliśmy do lasu. Potrzebowałam ziemi i mchu do swojej nowej kompozycji z żonkilami. Przy okazji zrobiłam z suchej trawy Marzannę i wrzuciliśmy ją do rzeki, posmagaliśmy się trochę brzozowymi i dębowymi witkami, a na koniec zrobiłam jeszcze maleńki gaik, który stoi teraz na stole. Gdyby nie Łucja, to pewnie byśmy tego nie robili, ale od kiedy mamy dziecko poczułam się kimś w rodzaju Strażnika Tradycji. Wiem, że wiele rzeczy musimy dziecku przekazać, żeby czuło się gdzieś przynależne. Tożsamość narodowa i religijna kształtują nas niezmiennie na całe życie, kształtują nasz światopogląd. Są niezbędne, by człowiek zapuścił korzenie. Brzmię pewnie bardzo patetycznie, ale tak właśnie czuję. Chcę, by Łucja podróżowała po świecie, chcę dla niej wolności, niczym nieskrępowanej chęci poznawania świata i ludzi. Chcę jednak także, by zawsze wiedziała, gdzie chce wrócić, żeby wiedziała, gdzie jest jej Dom. I muszę Wam przyznać, że poczułam ogromną dumę, kiedy wczoraj, przy wypełnianiu jakiegoś tam albumu ze zwierzątkami, przeczytałam jej pytanie, jaki jest jej ulubiony kraj, a ona bez cienia wahania odparła, że Polska! 

Tymczasem tradycje pielęgnowane od pokoleń, takie jak właśnie topienie Marzanny, gaik, Śmigus-Dyngus i wiele innych, zastępowane są przez zachodnie, skomercjalizowane walentynki, czy Halloween... Nie mówię, że to źle, że mamy się zamknąć na cztery spusty, że to całe multi-kulti piętnowane przez niektórych polityków ma tylko pejoratywny wydźwięk. Absolutnie nie! Od wieków następuje wymiana doświadczeń między różnymi narodami i uważam, że to nie tylko wskazane, ale wręcz niezbędne do tego byśmy się cywilizacyjnie rozwijali. Tylko w tym wszystkim nie możemy zapomnieć, "skąd nasz ród", skąd pochodzimy. 

Jako dziecko uwielbiałam pierwszy dzień wiosny, kiedy całą szkołą szliśmy nad rzekę przez dwie wsie, jeden z nauczycieli podpalał przygotowaną przez nas kukłę i rzucał w lodowate nurty Pokrzywnicy. Potem było wspólne ognisko i turlanie się z wielkiej górki na łące (zapewne ku uciesze naszych mam, które później spierały w wysłużonych franiach plamy z trawy). Nie wiem, czy robi się tak do dziś. W mieście tego nie widzę. Kiedyś było w tym wszystkim więcej magii. A może chodzi o to, że po prostu jako dzieci widzieliśmy i czuliśmy więcej, bardziej... W końcu każde święta były dla nas wyjątkowe. Dziś wiele z nas widzi tylko sprzątanie, zakupy i stanie przy garach. Uważam, że wczorajsza wycieczka po ziemię i mech sprawiła także, że choć na moment staliśmy się na powrót dziećmi, przynajmniej ja. Od wielu lat pielęgnuję w sobie tego dzieciaka, którym kiedyś byłam, który nawet w dziwnie ułożonych gałęziach widział przejście do innego, baśniowego świata. Teraz, kiedy mam Łucję, myślę, że chwilami mi łatwiej. Ona też ma niesamowitą wyobraźnię, szuka potworów pod łóżkiem, a mały chodniczek na podłodze może być dla niej zarówno latającym dywanem, jak i łodzią na wzburzonym morzu. Ostatnio zobaczyła ułożone w X gałązki na placu zabaw i stwierdziła: "mamo, tam na pewno jest skarb! wykopmy go! Arrrr!". A ja cieszę się w takich chwilach razem z nią, nie ganię za wymyślanie, wręcz staram się rozwijać jej pomysły. 

Zakończę mój przydługi wywód, który miał być przecież o wiośnie, kolejną patetyczną myślą: pielęgnujmy dziecko w sobie, bo kiedyś to właśnie ono może nas uratować. Przez codziennością, przed nudą, przed inkwizycją dorosłości. Amen :D

Wiosna za progiem

Czy Wy też już odliczacie godziny do wiosny? Marzec nie daje dam zapomnieć o swym ulubionym powiedzeniu i pogoda na prawdę jest różna. Nauczyłam się nie dzielić skóry na niedźwiedziu i nie cieszyć z rzeczy, co do których nie mam pewności. Kiedy jednak kilka dni temu wychodziłam rano do pracy nie mogłam się nie uśmiechnąć. W nocy padał deszcz, było kilka stopni na plusie, a przez chmury zawzięcie przebijały promienie słońca. Gdzieś w krzakach wesoło śpiewały ptaki. W powietrzu unosił się zapach mokrej, budzącej się do życia ziemi. Nawet jeśli czekają nas jeszcze przymrozki, czy nawet śnieg, to będą to ostatnie podrygi zimy. Także w naszym domu zazieleniło się trochę. Jeszcze nieśmiało, ale dziś po południu będę wyciągać wielkanocne ozdoby. 

Tymczasem zrobiłam już pierwsze świąteczne jajeczka. Szydełkowe już motałam, ale tym razem dodałam do nich delikatny kwiatowy haft. Stoją sobie te dziergane pisanki w towarzystwie stokrotki, którą dostałyśmy w pracy na Dzień Kobiet. Wszystko natomiast zebrałam w koszyczku, który uplotłam kilka tygodni temu z brzozowych witek. Koszyczki, które wyplatałam rok temu z wikliny możecie zobaczyć TU. Wybaczcie jakość zdjęć...

A skoro już wspomniałam o Dniu Kobiet, to pokażę Wam jeszcze, co przygotowałam dla naszych dziewczynek i Pań w przedszkolu. Wiadomo, pieniądze klasowe są zawsze sporym ograniczeniem, bo okazji w ciągu roku jest dużo. Ponownie wybrałam się więc do hurtowni i kupiłam białe serduszka, wstążkę i małe kolorowe motylki (tak też nazywa się grupa Łucji). Wystarczyła godzinka i miałam gotowe prezenty, które wszystkim dziewczynkom skojarzyły się z uwielbianymi różdżkami. Wyszło 2 razy taniej, niż jakbym kupiła coś bardzo podobnego, a gotowego. Dla Pań przygotowałam bukiety z żonkili. 

Na koniec chciałam Wam polecić bardzo fajny pomysł na prezent. Łucja dostała od swojej Chrzestnej na urodzinki książeczkę, której jest bohaterką. Zamówienie składa się przez stronę internetową przesyłając zdjęcie dziecka i podając imię. Jest kilka wzorów do wyboru, także dla rodzeństwa. Tak mi się ten pomysł spodobał, że kiedy ostatnio szliśmy na urodziny do kuzyna Łucji, zamówiłam bajeczkę dla niego. Także moja chrześniaczka dostanie podobną opowiastkę. Wydaje mi się, że w czasach, kiedy pokoje naszych dzieci przepełnione są zabawkami, nie ważne, czy tymi dizajnerskimi, drewnianymi, czy plastikowymi, taka książeczka będzie ciekawą alternatywą. To niesamowita pamiątka na całe życie!

I tak już zupełnie na pożegnanie jeszcze jeden niezaprzeczalny dowód z ogródka babci Jadzi na to, że to już!

Zielone DIY w łazience

Marzec przywitałam leżąc w łóżku. Kilka dni temu dopadła mnie angina i zmogła tak, że nie miałam sił się ruszyć. Już jest lepiej, ale antybiotyk był koniecznością. Kilka razy myślałam, że już jest dobrze i okazywało się, że po dwóch, trzech godzinach musiałam kłaść się z powrotem, wykończona normalnymi, codziennymi czynnościami. A podobno swojego diabli nie biorą... 

Tymczasem wiosna za pasem. U mnie też się zazieleniło. Pozwoliłam sobie na dwa hiacynty, a w kuchni Łucja wysiała bazylię i sumiennie ją podlewa. Pojawiły się już maleńkie kiełki. 

To jednak jedyne żywe roślinki, na jakie mogliśmy sobie pozwolić ze względu na alergię Łucji. Swoją drogą ostatnio wreszcie zrobiliśmy jej testy skórne. Na 62 alergeny nie jest uczulona jedynie na 17... Jedyna pociecha jest taka, że podobno z tego wyrośnie.

Mimo wszystko już jakiś czas temu postanowiłam ożywić łazienkę. Bardzo podobało mi się korytko z trawą w Ikei, ale będąc w sklepie mieliśmy ważniejsze wydatki. Kiedy więc wybrałam się po różności do hurtowni, mój wzrok spoczął na białych, kwadratowych doniczkach. Moja półeczka w łazience ma duże ograniczenia, więc nie mogłam zdecydować się na podłużną donicę. Do tego kupiłam kępki sztucznej, wysokiej trawy. Użyłam zalegającą w domu gąbkę florystyczną i zielone sukno kupione niegdyś w sh. Całość położyłam na przywiezionym z Norwegii płaskim kamieniu.

Doniczki przyjemnie rozjaśniły granatowe płytki w łazience. Coś mi się wydaje, że muszę poczekać na jakieś weekendowy wyjazd męża i przemalować na jasno kafelki przetestowaną już w kuchni farbą... 

Na koniec zapraszam Was do zaniedbanej zakładki "Zdrowie XXI". Pozostając w łazienkowym klimacie polecam Wam dwa naturalne kosmetyki, które na stałe się u nas zadomowiły. 

Osobisty kawałek lasu i kilka kartek okolicznościowych

Witojcie dobre ludziska w ten wesoły, ackolwiek chłodny wiecór! 

Ale mi się humor poprawił! A najlepsze jest to, że to tak zupełnie bez powodu. Nic się nie wydarzyło, ale jakoś tak mi cieplej na sercu. Może to przez to, że w biegu między zajęciami poprzytulałam się z Łucją i z Mężem... Oczywiście nie bez znaczenia był fakt, że po powrocie z pracy mogłam się zdrzemnąć. Poza tym ostatnio czas jakby zwolnił, a życie nabrało nowego tempa i wartości. Miłość? Jesień? Sama nie wiem! Może tak na mnie podziałały wizyty w lesie. Ostatnio nie mieliśmy czasu/sposobności/zdrowia/pogody, by gdzieś za miasto wyskoczyć. Aż tu nagle, w poprzednim tygodniu udało nam się to zrobić kilkukrotnie. Efektem jednego z tych wypadów było stworzenie mikro-lasu. Zapragnęłam bowiem mieć kawałeczek natury w domu. Wykorzystałam do tego małe akwarium (w którym kiedyś z Siostrą trzymałyśmy mysz - co za czasy! - a potem zagościły tam kamienie o ciekawych kształtach i kolorach, które znajdowałam na okolicznych polach). Teraz szklany pojemnik zyskał nowe życie. Wzięłam z lasu odrobinę ziemi, dwa kawałki różnych gatunków mchu. Na polu przed lasem znalazłam maleńką sosenkę. Do tego dwa kawałki kory, szyszki i trzy styropianowe grzybki (no 100% natura, nie ma co!). Mój mikro-las gotowy! 

Pokażę Wam także kilka okolicznościowych kartek, które zrobiłam jeszcze w sierpniu. W kartce na roczek Hani miał być wykorzystany motyw dżungli, motyli, autka oraz chrupek kukurydzianych - no absolutnie nie wiedziałam, jak przedstawić te ostatnie, więc obyło się bez nich. 

To na dzisiaj tyle, następnym razem będzie bardziej książkowo. Miłego i słonecznego weekendu Wam życzę!

Kwiaty - sztuczne, czy naturalne?

Kiedyś wydawało mi się, że absolutnie nie ma problemu, bo oczywiście, że prawdziwe. Sztuczne kwiaty kojarzyły mi się z tandetą, kiczem i - ewentualnie - kompozycjami na groby.  Ale, jak to w życiu często bywa, przewartościowałam moje poglądy. W większości za sprawą Łucji. Po pierwsze jednak kwiatki w moim mieszkaniu żyją bardzo krótko. Nawet nie o to chodzi, że nie mam ręki do kwiatów, o czym niejednokrotnie Wam pisałam. Jak ja zapominałam, to podlewał mój Mąż. W poprzednim mieszkaniu udało mi się wyhodować imponujący bluszcz, a wcześniej, razem z Siostrą, zajmowałyśmy się przydomowym ogródkiem. Szkoda, że nie mam zdjęć z tamtego okresu, bo było się czym chwalić. Ale w naszym obecnym mieszkaniu aura zdecydowanie roślinom nie sprzyja. A to usychają, a to lęgną się w ziemi jakieś straszne robale, a to zjada je jakieś choróbsko. Tak więc od dawna mam jedynie na oknie w kuchni dwa fiołki alpejskie i jako tako się trzymają. Czasem jakieś zioła... Jeśli więc spodziewaliście się jakichś złotych rad dotyczących pielęgnacji roślin, to odsyłam do innych stron, czy blogów. Kwiatów ciętych nie lubię za bardzo. Uważam, że ich miejsce jest na łące i w ogrodzie, więc sama nie kupuję. Lubię dostać mały bukiecik od Męża na urodziny, czy dzień kobiet, ale to wyjątkowe sytuacje. Która z nas z resztą nie lubi dostawać kwiatów? Tak było i miesiąc temu, kiedy z okazji naszego święta dostałyśmy z Łucją po pięknej wiązance. Nie oparłam się też pokusie zakupienia kilku hiacyntów, czy żonkili - w końcu tak pięknie ożywiają przestrzeń po zimie. Ale niestety prędko przypomniałam sobie, że w latach poprzednich kończyło się to lejącym się katarem Lucka. Jak szybko je poustawiałam, tak szybko je sprzątałam. Smutno jednak w domu bez roślin. Ja, jako miłośniczka natury kocham wprost zieleninę. Z pomocą przyszły dyskonty, w których ostatnio zaroiło się od sztucznych kwiatów. Ale co to są za kwiaty! Zupełnie niepodobne do pokutującej w mojej wyobraźni tandety! Te szafirki z Lidla to jeszcze z bliska można rozszyfrować, ale na aloes z Biedronki nabrałam się totalnie. Sztuczność można dopiero wymacać. Kupiłam więc i stoją sobie dekorując nasze cztery kąty. Bardzo bym chciała mieć dom pełen roślin, ale niestety warunki nie sprzyjają. Jeśli wiec mogę cieszyć oko sprytnym i wiernym substytutem, to będę to robić. Nawet już zapowiedziałam Mężowi, by nie kupował mi kwiatów na urodziny. Nie warto, bo serce mi się kroi na widok umazanej smarkami buźki Lucka, choćbym ją wycierała co 5 minut. Swoją drogą dorwała ostatnio coś do jedzenia i teraz ma na rączkach rany aż do krwi... Właśnie dlatego uważam dziś, że sztuczne niekoniecznie znaczy złe (choć chodzi mi jedynie o kwiaty :D).

Zielono mi!

Czytałyście Samotność w sieci Wiśniewskiego? Ja tak, bardzo dawno temu. Z tej książki, w której fabułę nie będę się dziś zagłębiać (dość powiedzieć, że na swoje czasy była to książka bardzo nowatorska), wzięła się moja fascynacja zielonym kolorem. Ciemna, butelkowa zieleń przez długi czas rządziła zarówno w mojej szafie, jak i w otoczeniu. Lubiłam ten kolor tak bardzo, że pewnego dnia przesadziłam. Właśnie remontowaliśmy wypożyczony domek, malowaliśmy salon. Matko, to było ponad siedem lat temu! No, ale do rzeczy. Przesadziłam z barwnikiem do farby i wyszedł bardzo ciemny kolor. Oczywiście zamierzony - przez pierwsze kilka tygodni byłam zachwycona! A potem przyszła zima, popsuło się ogrzewanie i w tym zielonym pokoju zaczęłam czuć się jak w pieczarze. Powiedziałam wtedy sobie - dość zielonego! 

Ale stara miłość nie rdzewieje. Od jakiegoś czasu powracała do mnie we wspomnieniach, pojedynczych ciuchach. Zwracałam na nią co raz większą uwagę w Waszych blogowych stylizacjach. Powróciła z całą mocą, kiedy szyłam dla Łucji sukienkę Meridy. Tak pojawił się pomysł na poduszkę. Do jej wykończenia posłużył mi szary konik dala - naprasowanka. Miałam dwie - jedną wykorzystałam rok temu przy robieniu dekoracji do pokoju Łucji. Drugi czekał w szafie na natchnienie. Doczekał się. Koniki pochodzą ze sklepu Nie tylko na. 

Potem, na blogu All things pretty and simple przeczytałam wpis o robieniu tablic, tzw. moodboard. Wiedziałam, że na pewno nauczę się je robić. Magda tak fantastycznie wszystko wytłumaczyła, że wystarczyło mi pół godzinki, by stworzyć moją własną, zieloną tablicę. Kolarz stworzyłam dodając do mebli, jakie mam w domu kilka drobiazgów w ulubionym kolorze oraz takich, które chciałabym mieć (np. lampa).  Wyszło tak:

A potem poszło już z górki. Pomalowałam puszkę po ananasie i zrobiłam z niej osłonkę na doniczkę dla pięknych, wiosennych żonkili. 

W second handzie wyszukałam bieżnik na stół. Nie znalazłam narzuty. Do głowy wpadł mi szatański pomysł. Wyciągnęłam z szafy stary koc, upolowany także w sh, kiedyś biały, dziś straszący brudną szarością. Na olx zamówiłam barwniki do tkanin. Pamiętam je z czasów dzieciństwa. Nie wiem, czy to ta sama firma i czy też miały motylka na opakowaniu, ale sposób użycia jest cały czas ten sam - rozpuszczony barwnik wlewamy do garnka, materiał gotujemy w tym roztworze przez godzinę w międzyczasie dodając sól kuchenną. Użyłam największego kociołka, jaki miałam w domu, ale okazał się on zbyt mały na moją starą narzutę. Nie mogłam za bardzo mieszać materiału podczas barwienia. Kolor przyjął więc niezbyt równo. Ale nie ma tego złego - wyszedł ciekawy, marmurkowy efekt, więc i tak jestem zadowolona. 

Do tego herbata - zielona - a jakże! Znalazło się miejsce i dla rogalika (oczywiście bez-mleczny i bez-jajeczny). Tu akurat wygląda jak krewetka, ale znacie moje talenty do pieczenia... Ważne, że  to rogalik ("mamusiu, ale to jest taki specjalny rogalik? na prawdę? mogę do zjeść?" - radość Łucji bezcenna!).

Zieleń prześladuje mnie nawet w snach - ciemne, stare lasy pełne ogromnych drzew, przebijające przez gałęzie promienie słońca. Wracam tam, niczym do domu. 

Jak sobie pościelesz...

… tak się – podobno – wyśpisz. Tyle stare porzekadło. Inna rzecz, że ulubiona lalka Łucji długo nie miała swojego łóżeczka, więc nie było i gdzie pościelić. Od lipca na balkonie u Teściowej zalegał wyczarowany nie wiadomo skąd mebelek. Miałam się zająć jego przeróbką jeszcze w trakcie urlopu, ale jakoś tak zleciało, a potem nie było czasu, albo obie zapominałyśmy. W końcu, kiedy Łucja zachorowała w grudniu, Mama pomyślała, że nadeszła ta wiekopomna chwila. Któregoś dnia wparowała z łóżeczkiem mówiąc, że sobie pomyślała, że skoro teraz mam czas, to zajmę się szlifowaniem i malowaniem. Na początku nie byłam zachwycona, bo chyba niewiele jest osób, które lubią być postawione przed faktem dokonanym. Po chwili już jednak nastąpiła pełna mobilizacja i powstał pomysł na reaktywację. Oczywiście wszystko potoczyło się tak szybko, że nie zrobiłam zdjęć „przed”. Otóż przód i tył były różowe, nóżki też, a szczebelki miały bliżej nieokreślony odcień błękitu. Na dodatek załamywał się środek. Dlatego od spodu podbiłam dwie listewki, na których teraz opiera się materac. Szczebelki i nóżki przemalowałam na biało, dodałam białe kropeczki oraz dekupażową różyczkę w miejscu łuszczącej się naklejki. Nie byłabym sobą, gdybym nie dodała kropki nad i. W pół godziny dosłownie powstała pościel ze starego prześnieradełka i jeszcze starszej tasiemki, którą widywałam jako dziecko w babcinej szufladzie (a później się z nią oczywiście zakolegowałam). Podusia i kołderka zostały wypchane watoliną, którą zazwyczaj używam do wypełniania maskotek. Trzyczęściowa pościel sprawia, że lala na pewno ma wygodnie i dobrze się wysypia.

Myślałam, że pościel powstała ekspresowo. Myliłam się… Moja Łucja wyciągnęła dziś z jednego ze swych przepastnych pudeł z zabawkami konewkę. Biegała po domu i szukała kwiatków, które mogłaby podlać. Kiedy słowo „kiatki” przebrało postać łkania, a potem rozpaczy, postanowiłam działać. W ciągu chyba 5 minut wyciągnęłam doniczkę, mech, włochate druciki oraz liście i papierowe kwiatki, które dostałam ostatnio od mojej Mamy. Do tego tylko taśma dwustronnie klejąca i już po chwili Łucja mogła się bawić w małego ogrodnika. 

Inna sprawa, że kwiatki podlała, rzuciła konewkę i poleciała wyciągać kolejne zabawki. Ale ja jestem z siebie dumna, bo wyczarowałam dla mojego aniołka roślinkę, na którą nie jest uczulona.

Miłego popołudnia przepełnionego taką właśnie codzienną magią Wam życzę!