Raczkowanie w dawnym rękodziele

Dziś troszkę na przekór ostatnim wpisom. Nie będzie ani wiosny, ani jajek. Będzie za to kilka rzeczy, które robiłam już od jakiegoś czasu. Ci z Was, którzy już mnie troszeczkę poznali z pewnością wiedzą o moim zamiłowaniu do wszystkiego, co etno, co słowiańskie, wikińskie, czy celtyckie, generalnie wczesnośredniowieczne. Ogromnie interesuje mnie antropologia kultury, życie codzienne nie tylko we wczesnym średniowieczu, ale i w czasach przedchrześcijańskich, wierzenia różnych ludów. Nie chcę się wdawać w szczegóły, by Was nie zanudzić. W każdym razie lubię czasami podjąć próbę odtworzenia czegoś, poznać proces tworzenia. Oczywiście szyjąc np. pochwę na nóż nie zabiję najpierw zwierzęcia, nie wyprawię jego skóry i nie przystąpię na końcu do wykroju i szycia. Kiedy tkam krajkę, nie napadnę na żadną owcę, by ją oskubać z runa i uprząść nić, z której powstanie przepaska. Choć nie zaprzeczam, że byłoby to niezwykle emocjonujące doświadczenie. Swoją drogą zdarzyło mi się robić przędzę z wyczesanego już runa. Na szczęście skór nie wyprawiałam. Ale teraz już pokażę Wam, co udało mi się zrobić. 

Zacznę od krajek. W pięknych, zamierzchłych zdaje się czasach, kiedy bawiłam się odtwórstwem historycznym i jeździłam po różnych imprezach rekonstruktorskich, z zazdrością obserwowałam u słowiańskich i wikińskich dziewczyn piękne, kolorowe krajki - taśmy o przeróżnych wzorach tkane na tabliczkach lub bardku. Nigdy nie miałam dość samozaparcia i wiary we własne umiejętności, by choćby podjąć próbę stworzenia czegoś takiego. Życie jest jednak stanowczo zbyt krótkie na takie wątpliwości, więc w ubiegłym roku przeczesałam Internet w poszukiwaniu toturiali. Poprosiłam też Męża, by zrobił mi tabliczki. Już wkrótce na mojej półce pojawiło się kilkanaście kwadratów z czterema dziurami. No i klops. Znowu zwątpiłam, czy dam radę. Dopiero w tym roku, w styczniu, postanowiłam, że raz kozie śmierć. Znowu sięgnęłam po instrukcje i z wielkim trudem (bo chyba jednak jestem na to za głupia), zrobiłam dwie krajki. Najgorsza część, to nanizanie wszystkich nitek w odpowiedniej kolejności. Potem idzie już zdecydowanie łatwiej. Trzeba tylko pamiętać, w którą stronę mamy obracać tabliczki i ile razy. Dla ułatwienia obkleiłam boki tabliczek kolorowymi washi-tapes (z pewnością wynalazek średniowieczny). Oczywiście to dopiero początek mojej przygody z krajkami. Przecież nie od razu Rzym zbudowano. Praktyka czyni mistrza i takie tam...

Także w ubiegłym roku zainteresowałam się zielarstwem. Miałam już idealny nóż, który służył mi do ścinania roślin. Ale nie miałam nic, w czym mogłabym go bezpiecznie nosić. W końcu należę do osób, które potrafią się przewrócić o własne nogi, a w połączeniu z odkrytym ostrzem nie wróżyło to nic dobrego... Z kawałków skóry, które zostały nam po naszej celtyckiej przygodzie wykroiłam i uszyłam pochwę na nóż. W życiu bym tego nie pokazała mojemu Koledze, którego miałam okazję obserwować przy pracy. Jego wyroby ze skóry noszą dziś rekonstruktorzy w całej Europie. Coś tam zapamiętałam, np. to, że trzeba woskować nić, którą się szyje. Powstało moje osobiste etui, jakbyśmy je dziś nazwali. 

Na koniec chciałam Wam pokazać coś z innej beczki. Łapacz snów wpisuje się odrobinę w charakter dzisiejszego posta, więc co tam. Daleko mu jednak do indiańskich talizmanów. Powstała tu jego, że tak powiem, komercyjna, popkulturowa wersja, jakich pełno ostatnio wszędzie. To prezent dla dobrej Koleżanki, więc kolor dobrałam tak, by ozdoba pasowała do jej pokoju. 

I to już chyba wszystko na dziś. Piszę tego posta już od godziny. Mogłam wstawić zdjęcia i kilka słów o tym, co jest czym. Ciężko mi bowiem pisać akurat o tym aspekcie moich zainteresowań. Po prostu to dużo bardziej... osobiste, niż np. szydełkowanie. Mam nadzieję, że choć odrobinę Was zainteresowałam czymś nowym i że zrozumiecie chaos wypowiedzi. Miłego weekendu Wam życzę! 

Łapacz snów i książka godna polecenia

Spodobało mi się robienie łapaczy snów. Mojemu Mężowi też. Dlatego poprosił mnie, bym zrobiła jeden dla jego koleżanki z pracy. Długo się za niego zabierałam, ale podczas wypadu do Parku Miejskiego nazbierałyśmy z Łucją dużo piór. Była to niezaprzeczalna motywacja. Do tego serwetka, kółko od tamborka, koraliki i trochę tasiemek. Łapacz snów gotowy. Podoba mi się, bo znowu jest inny. Co Wy na to?

Muszę się Wam przyznać, że na ostatnie kilka dni przepadłam! Czytałam książkę - Co nas nie zabije Lagercrantza. Jest to kontynuacja kultowej sagi Millenium Stiega Larssona. Miałam wiele obaw związanych z tą lekturą. Nie byłam pewna, czy nowy autor udźwignie odpowiedzialność. Czy zdoła odtworzyć ten niesamowity klimat. Kiedy czytałam Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet i kolejne części, bardzo przywiązałam się do bohaterów. Nie zdarza mi się często aż tak "wsiąknąć" w historię. Tym razem poczułam niesamowitą więź, zarówno z Lisbeth Salander, jak i Mikaelem Blomkvistem. Ich dziwna relacja - miłość, przyjaźń, lojalność, namiętność... - sama nie wiem, które słowo najlepiej opisuje łączącą ich więź - jest hipnotyzująca dla czytelnika. Kiedy sagę odłożyłam na półkę, poczułam się, jakbym straciła przyjaciół (wtedy jeszcze nie wiedziałam, jak to jest na prawdę...). Kiedy opublikowano książkę Lagercranza miałam obawy, że moi przyjaciele nie są już tymi samymi ludźmi. Że w pogoni za pieniądzem zmienili się, a ich zachowanie kształtuje podaż i popyt czytelniczego rynku. Bardzo się jednak myliłam. Kiedy zaczęłam czytać, historia wkręciła mnie bez reszty! Dopiero gdzieś w połowie zdałam sobie sprawę, że hej! to jednak nie Larsson napisał. A ja praktycznie nie czułam różnicy w stylu. Dla autora to niekoniecznie dobrze - dla opowieści jak najbardziej. Z czasem jednak można wyłapać niuanse. W pewnym momencie miałam wrażenie, że ktoś tu mocno naciąga rzeczywistość, ale ogólnie wyszło na duży plus. Muszę Wam się przyznać, że świat informatyki, tej zaawansowanej, świat wirtualny, świat czarnego internetu, do którego mają dostęp jedynie wtajemniczeni, bardzo mnie pociąga. Nie treścią, a formą i zaawansowaniem. Jest mroczny, pełen zaszyfrowanych informacji, liczb pierwszych i krzywych eliptycznych. To niesamowite, jak ogromne możliwości mają nie tylko komputery, ale ludzie, którzy nimi strują! Czy możliwe jest, by kiedyś było odwrotnie? Oczywiste też w kontekście książki jest pytanie, jak bardzo jesteśmy inwigilowaniu przez władzę, jaki rzeczywiście zasięg ta władza posiada i czy żyjemy w świecie demokratycznym, czy może to jakiś chory totalitaryzm w masce demokracji i z laptopem w ręku. I wreszcie jeszcze świat dzieci chorych - autystycznych i z zespołem Aspergera. Nie miałam nigdy do czynienia z takimi dziećmi osobiście, a trudno w tym przypadku czerpać wiedzę jedynie z książek i od razu uważać się za znawcę. Myślę jednak, że wiele rodziców takich dzieci postrzega je za ciężar, myślą, że to za karę. Takie dzieci wymagają niesamowitej uwagi i poświęceń. Ale świat tych dzieci jest tak inny od naszego! Tak pełen sprzeczności - piękny i przerażający zarazem! Nie umiem się ustosunkować do tego. Wymagałoby to ogromnej pracy i wiedzy, ale wydaje mi się, że praca z dziećmi autystycznymi, z sawantami (odsyłam do Wikipedii), to coś, co można porównać z wyprawą w kosmos, w inne czasoprzestrzenie. Dlatego książka tak mnie zafascynowała. Mimo tego, że wiele z pojęć (cholera, niemal wszystkie!) były dla mnie średnio lub wcale zrozumiałe, jak choćby to, że mnożenie liczb pierwszych jest w miarę łatwe, ale odwrócenie tego procesu już niekoniecznie, to jestem niesamowicie poruszona tym, że mogłam kawałek tej matematycznej magii zobaczyć i poznać. W dodatku moi starzy znajomi - Lisbeth i Mikael, także nie zawiedli. Na koniec wisienka na torcie wyglądająca na bardo smaczną, lecz z jej skosztowaniem należy poczekać do kolejnej części. Lub - w najgorszym przypadku - wyobrazić sobie jedynie jej smak. Dla takich zakończeń, jak to, warto było czytać Co nas nie zabije. Choć uważam, że Larsson napisałby je zupełnie inaczej... 

Niestandardowy łapacz snów i inne prezenty dla Ani

Tradycją już od kilku lat jest to, że na 17 kwietnia wysyłamy sobie z Anią z bloga mój dom - moja przystań prezenty na urodziny. Przypadają one bowiem w tym samym dniu. Nie raz łapiemy się z Anią, że podobają się nam te same rzeczy, czy mamy podobne poglądy na wiele tematów. Kiedy jednak miałam wybrać dla niej prezent, nie wiedziałam, dopadły mnie wątpliwości. Jak wiecie, Ania właśnie urządza wymarzony dom. Chciałam, żeby rzecz ode mnie wpasowała się w wystrój i spełniała oczekiwania. Najprościej było po prostu zapytać, czy jest coś, o czym Ania marzy. To był strzał w 10! Okazało się, że Ania bardzo by chciała łapacz snów. Biały w połączeniu z szarościami. Od razu wiedziałam, że zrobię go z wiklinowego kółka. Do tego szare, białe i beżowe koronki i tasiemki. a w środek upolowana po dwóch tygodniach poszukiwań serwetka. No i ważna rzecz - wszyty w środek kamień. Gdzieś kiedyś wyczytałam, że powinien tam być. No to jest. 

Oczywiście musiałam też zrobić coś od siebie. Wiem (ale to nie żadna niespodzianka), że w domu Ani królować będzie biel. Dlatego zrobiłam dla niej także deseczkę z kogutem, a raczej z drobiowym schematem mięsnym. 

Tradycyjnie zrobiłam także kartę z życzeniami. Tym razem w zieleniach i ze stempelkowym napisem.

A na koniec jutowy woreczek z doszytą tasiemką i drewnianym serduszkiem. Wiem już, że będzie w nim lawenda. 

Ania napisała mi dziś, że wszystko jej się podoba. Ja wiem, że mogłam zrobić coś inaczej, coś lepiej. Ale tak to już jest z prezentami dla wyjątkowych osób - zawsze chcemy, żeby były jak najpiękniejsze i idealne... 

Tymczasem w następnym poście będę się chwalić, co ja dostałam. A wiedzcie, że to same cudowności!