Wiklinowe wianki wielkanocne, czyli green power

Dziś w dalszym ciągu wielkanocnie. Po zrobieniu koszyków, o tych pisałam TUTAJ, zostały mi niewykorzystane gałązki. Bardzo nie lubię marnotrawstwa, więc uwiłam z nich trzy wiklinowe wianki. Postanowiłam wykorzystać bardzo modny ostatnio motyw łapacza snów i w tym klimacie wykonałam świąteczne ozdoby. Wzięłam dziesiątki metrów różnych tasiemek, maleńkie jajeczka, a także takie trochę większe, zrobione na szydełku. Do zrobienia elementów z masy solnej zainspirowała  mnie Łucja, która razem z Michałem zrobiła kwiatki i figurki z ciastoliny. Do tego kilka guzików i świąteczne wianki gotowe! Okazało się, że w najbliższym czasie będę robiła na specjalne zamówienie łapacz snów, więc miałam niezły trening. 

A jak Wasze przygotowania do świąt? Bo ja - oprócz dekoracji - jestem w totalnym proszku jeszcze. Absolutnie nie czuję, że Wielkanoc już za tydzień... Tymczasem minionych kilka dni upłynęło nam pod znakiem pękniętej rury w łazience, co skończyło się wycięciem w ścianie dziury 1 x 0,5 m (ubezpieczyciel wyliczył koszt naprawy na cała 112 zł!). Na domiar złego w pracy szlag trafił mi plik uzupełniany przez osiem lat. Mimo najszczerszych chęci pomocy, nawet moi koledzy - informatycy rozkładają ręce. Tyle pracy poleciało w kosmos! Część na szczęście jest do odtworzenia na postawie dokumentów papierowych, ale niestety najważniejsze elementy nie... Wybaczcie więc, że mniej mnie tutaj ostatnio. Niedługo wrócę do Was z porcją świeżutkich jajek :) Do miłego! 

Koszyk - łódka z wikliny i stroiki wielkanocne

Na zielonej łące pasą się zające

Kiedy na święta dostałam książkę o różnych technikach rękodzielniczych i zobaczyłam w niej koszyk z wikliny, stwierdziłam,  że to doskonały pomysł, by spróbować zrobić coś, w czym mistrzem niemal był mój Tata. Kiedyś już, o TUTAJ, pokazywałam jego prace. Pamiętam, jaka Mama była nieraz zła, gdy w kuchni walało się mnóstwo gałązek, z których powstawały wspaniałe kobiałki. Marzyłam o tym, by umieć wyplatać i często przyglądałam się, z jaką precyzją Tata przekłada kolejne witki między prętami. Kiedy zobaczyłam koszyk w książce, nie było odwrotu. 

Pewnej cieplejszej niedzieli pojechaliśmy więc do mojego rodzinnego domu. Tuż obok wejścia stoi ogromna wierzba, którą lata temu przyniosłyśmy z Siostrą z bagien i  posadziłyśmy na podwórku. Co roku Tata obcinał ją tuż przy pniu i z pozyskanego materiału plótł kosze. A wierzba odrastała coraz większa i coraz piękniejsza. Ja potrzebowałam witek na jeden koszyk, więc nie ucięłam ich dużo. Zgodnie z instrukcją w książce zamoczyłam je w wannie na noc. Potem leżały sobie zawinięte w mokry ręcznik. Zrobiłam szablon z kartonu, poprzycinałam gałązki i w jeden wieczór powstał koszyk w kształcie łódeczki. Za kilka dni kolejny, mniejszy. Wiedziałam, że wykorzystam je przy moich wielkanocnych poczynaniach. 

Trochę przytarganego z lasu mchu w kolorze pięknej, głębokiej zieleni. Do tego maleńkie, styropianowe jajeczka, dwa króliczki, które dostałam od Ilony, trochę szarego lnu i sznurka, ciepły klej i stroik gotowy! Pamiętać należy, by koszyk wyłożyć folią i dopiero na nią położyć mech. Można wtedy go trochę zwilżać, by nie usechł zbyt szybko i nie osypywał się na stół. Mniejszy koszyczek posłużył jako stojak do jajek, lecz pewnie jeszcze zmieni zastosowanie. Przy okazji muszę Wam powiedzieć, że dawno żadna praca nie sprawiła mi takiej satysfakcji. Może akurat będę kontynuować wyplatanie i przekażę wiedzę i doświadczenie Łucji tak, by wikliniarstwo stało się naszą rodzinną tradycją? Eh, gdyby tak jeszcze mieć miejsce na te wszystkie gałęzie, korzenie, czy z czego tam jeszcze można pleść. Może pokuszę się o papierową wiklinę, dopóki drzewa nie będę gotowe na następne obcinanie...

Źródło: www.filmweb.pl

Tymczasem chciałam Was zapytać o wrażenia po obejrzeniu pewnego polskiego filmu. Chodzi o "Drogówkę". Film sprzed kilku już lat, ale ja miałam okazję obejrzeć go dopiero wczoraj. Zrobił na mnie duże wrażenie. Sposób reżyserii, ujęcia z kamer w telefonach, czy z monitoringu. Sceny wyrwane z kontekstu, intryga... Nie będę tu pisać o wrażeniach estetycznych, ale film na prawdę dobry i mocny. Kolejna, cholernie dobra rola Bartka Topy. A wy oglądaliście? Podobało się Wam?

Szczęśliwości

Po pierwsze chcę Wam dziś podziękować. Za komentarze, za miłe w nich słowa, przede wszystkim zaś za to, że jesteście! Witam też nowe Obserwatorki! Mam nadzieję, że zagościcie u mnie na dobre. Po drugie muszę się Wam dziś pochwalić kilkoma rzeczami, bo trochę się ich nazbierało.

Na pierwszy ogień idą serduszka od Anity. Jakież było moje zdziwienie, gdy pewnego dnia odczytałam maila, że zostawiłam na jej blogu pierwszy komentarz! Z tej okazji Anita przygotowała dla mnie upominki w postaci przesłodkich i pięknie pachnących różami i lawendą serduszek oraz cudnej szydełkowej broszki, którą – tak się złożyło – mam dziś przypiętą do swetra. Jedna zawieszka ozdobiona jest wizerunkiem pieska, jako że Anita kocha te stworzonka. Kochana, dziękuję Ci bardzo, bardzo!

Drugi prezent był złożony, bo ma dłuższą historię. Razu pewnego postanowiłam spontanicznie przemalować wiklinową szafkę (kupiona za studenckich czasów w Lidlu za stówkę). A jak już ją przemalowałam, to stwierdziłam, że przydałyby się ładne szyldziki z numerkami do ozdoby. No więc oczywiście pomyślałam o Qrce. Nie myśląc za długo napisałam do niej i zamówiłam com chciała. Qrka poinformowała mnie, że to super zbieg okoliczności, bo właśnie przygotowała dla Łucji prezencioszka, więc wyśle wszystko razem. Ja dostałam więc moje wymarzone szyldziki, a Łucja serduszko z imieniem, które zawisło już na łóżeczku oraz rewelacyjny woreczek z transferem i uroczą zawieszką. Qrko – tak po prostu – dziękujemy!

A to już moja szafka z qrkowymi szyldzikami (tak się spieszyłam z ich przywieszeniem, że nie zdążyłam zrobić zdjęć przed :D):

Na koniec pochwalę się Wam, że w Walentynkowym wyzwaniu u Małopolanek zajęłam drugie miejsce. Do konkursu zgłosiłam serduszko wykonane z różnej wielkości perełkowych koralików. Ta różna wielkość sprawiła, że jest ono bardzo trójwymiarowe i w ogóle prezentuje się bardzo ciekawie.

W nagrodę Ania zrobiła dla mnie piękny wisiorek z zamka. W ogóle Dziewuszka robi śliczne rzeczy, które możecie zobaczyć na jej blogu W strefie ciszy. Mam nadzieję, że zostanie mi wybaczone, że pożyczyłam od niej fotkę wisiorka… Już się nie mogę doczekać, aż to cudeńko obejrzę i będę mogła założyć! Aniu, dziękuję jak nie wiem co!

źródło: http://wstrefieciszy.blogspot.com/

Wiecie, tak normalnie, po ludzku, serce mi się raduje, że spotkałam się z tak wielką życzliwością z Waszej strony. To niesamowite dostawać tyle zarówno rzeczy materialnych, jak i tego, czego w żaden sposób nie da się wycenić – ciepła i serdeczności. Z tej okazji przygotowuję dla Was candy, które ogłoszę na początku marca. Będzie bardzo… brytyjsko!

Tymczasem żegnam się dziś z Wami gorąco i śnieżnie!

Bombki, ikony, koszyki.... czyli co tam panie u dworu słychać?

Bardzo Wam dziękuję za miłe słowa i życzenia zdrowia pod poprzednim postem. Czuję się już dużo lepiej. Moje mieszkanko przeżywa więc bomb(k)owy nalot. Desant trwa! Tym bardziej, że posypały się zamówienia. Będą więc bombki duże i małe, w kwiatki i motylki, renifery i Mikołaje, jedna nawet z radiowozem... Już się nie mogę doczekać, żeby Wam pokazać efekt finalny! Te poniżej, to taki mały przedsmak. Kilka z nich już ma nowych właścicieli.

W koszyku czekają następne, większe:

Ostatnio wrzuciłam migawkę z prac nad ikonami... Tadam! Oto one (ikony zeskanowałam, bo fotki wychodziły okropne, pełne odblasków lub rozmazane; efekt może też nie najlepszy, ale zawsze jakiś):

Ciągle eksperymentuję. Tym razem wydruk naniosłam za pomocą transferu, skutkiem czego wyglądają one bardziej „naturalnie”. Efekt osobiście bardzo mi się podoba, ale wiem, że następnym razem będę musiała popracować nad tłem, bezpośrednio pod grafiką. Muszę teraz tylko jechać na wieś i rozwalić starą szopę, coby jakieś fajne deski mieć na zapas. Mmm, szykuje się mała demolka :D Akurat w moim rodzinnym domu stoi (ledwo) szopa i to taka do rozbiórki. Jak my tego nie zrobimy, to bidula padnie przy pierwszej wichurze. A tak będę miała desek po uszy!

Chciałabym Wam jeszcze pokazać koszyki, które wyplatał mój Tata. Sama mam ich trzy, ale powstało ich całe mnóstwo. Tata plótł głównie z wierzby, ale zdarzało mu się też używać takich materiałów, jak chociażby korzeń. Koszyki powstawały małe i duże, całe i „połówki” do powieszenia na ścianę. W okolicach nie ma chyba dzieciaczka, który by nie dostał swojego koszyczka. Ja, w końcu też dzieciaczek, mam jedno takie maleństwo. Trzymam w nim różne rzeczy, czasami robię dekoracje, a czasami po prostu cierpliwie czeka on na moje pomysły. Duży koszyk służy czasem jako podręczny pojemnik na wełnę, czy teraz na bombki w trakcie malowania. „Połówka” natomiast stoi sobie na rurce w kuchni. Najczęściej trzymam w nim cebulę i czosnek.

Sama też chciałabym się umieć wyplatać. Byłoby fajnie... Szkoda, że Tata nie zdążył mnie nauczyć... Jak widać, manualne zdolności odziedziczyłam po nim. Bo Tata robił nie tylko koszyki, ale zdarzało mu się coś wyrzeźbić w korze, czy stworzyć ozdobę do ogrodu, np. takiego koziołka, który cieszył się ogromnym zainteresowaniem żywych kóz, które kiedyś mieliśmy:

Tymczasem, z samego rana przyłapałam w sypialni wschodzące ponad bloki słońce. Prawda, że piękne?

Teraz niestety już się schowało i jest szaro i buro. Dlatego podążam w kierunku kuchni, zrobię gorąca czekoladę i zabieram się do pracy.

Przyjemnego weekendu życzę!

Decu na wiklnie (i nie tylko)

Razu pewnego dostałam zamówienie na komplet do łazienki. Kobitka była zdecydowana – kosz na śmieci i dwa pojedyncze wieszaki na ręczniki. Tonacja brązowo-różowa z akcentami écru. Ile ja się naszukałam małego, niedrogiego koszyka... Kiedy znalazłam odpowiedni okazało się, że nie ma przykrycia, więc zaangażowałam w projekt mojego M. Zarówno on, jak i wyrzynarka (bożonarodzeniowy prezent ode mnie – wiedziałam, co robię) spisali się na medal. Nie mogłam się też powstrzymać i musiałam dorobić jeszcze szczotkę do mycia pleców. Na szczęście Pani A. była bardzo zadowolona. Ja też, bo decu na wiklinie nie robiłam nigdy wcześniej, a przecież zawsze fajnie nauczyć się czegoś nowego :)
Przy okazji nie mogłam się powstrzymać i dorobiłam do pokrywy kosza różaną zawieszkę. Taki mały gratisik.

Tymczasem, w związku z kolejną prośbą, szukam dużych kwadratowych słoików ze srebrną nakrętką... Macie może namiary na jakieś? Szukałam już w sklepach typu "wszystko po 5 zł", ale bida totalna. Jutro jadę sprawdzić cynk od teściowej, zgodnie z którym w jednym hipermarkecie ktoś coś widział. Ale czy wystarczająco duże? Czymcie kciukasy :)