Raczkowanie w dawnym rękodziele

Dziś troszkę na przekór ostatnim wpisom. Nie będzie ani wiosny, ani jajek. Będzie za to kilka rzeczy, które robiłam już od jakiegoś czasu. Ci z Was, którzy już mnie troszeczkę poznali z pewnością wiedzą o moim zamiłowaniu do wszystkiego, co etno, co słowiańskie, wikińskie, czy celtyckie, generalnie wczesnośredniowieczne. Ogromnie interesuje mnie antropologia kultury, życie codzienne nie tylko we wczesnym średniowieczu, ale i w czasach przedchrześcijańskich, wierzenia różnych ludów. Nie chcę się wdawać w szczegóły, by Was nie zanudzić. W każdym razie lubię czasami podjąć próbę odtworzenia czegoś, poznać proces tworzenia. Oczywiście szyjąc np. pochwę na nóż nie zabiję najpierw zwierzęcia, nie wyprawię jego skóry i nie przystąpię na końcu do wykroju i szycia. Kiedy tkam krajkę, nie napadnę na żadną owcę, by ją oskubać z runa i uprząść nić, z której powstanie przepaska. Choć nie zaprzeczam, że byłoby to niezwykle emocjonujące doświadczenie. Swoją drogą zdarzyło mi się robić przędzę z wyczesanego już runa. Na szczęście skór nie wyprawiałam. Ale teraz już pokażę Wam, co udało mi się zrobić. 

Zacznę od krajek. W pięknych, zamierzchłych zdaje się czasach, kiedy bawiłam się odtwórstwem historycznym i jeździłam po różnych imprezach rekonstruktorskich, z zazdrością obserwowałam u słowiańskich i wikińskich dziewczyn piękne, kolorowe krajki - taśmy o przeróżnych wzorach tkane na tabliczkach lub bardku. Nigdy nie miałam dość samozaparcia i wiary we własne umiejętności, by choćby podjąć próbę stworzenia czegoś takiego. Życie jest jednak stanowczo zbyt krótkie na takie wątpliwości, więc w ubiegłym roku przeczesałam Internet w poszukiwaniu toturiali. Poprosiłam też Męża, by zrobił mi tabliczki. Już wkrótce na mojej półce pojawiło się kilkanaście kwadratów z czterema dziurami. No i klops. Znowu zwątpiłam, czy dam radę. Dopiero w tym roku, w styczniu, postanowiłam, że raz kozie śmierć. Znowu sięgnęłam po instrukcje i z wielkim trudem (bo chyba jednak jestem na to za głupia), zrobiłam dwie krajki. Najgorsza część, to nanizanie wszystkich nitek w odpowiedniej kolejności. Potem idzie już zdecydowanie łatwiej. Trzeba tylko pamiętać, w którą stronę mamy obracać tabliczki i ile razy. Dla ułatwienia obkleiłam boki tabliczek kolorowymi washi-tapes (z pewnością wynalazek średniowieczny). Oczywiście to dopiero początek mojej przygody z krajkami. Przecież nie od razu Rzym zbudowano. Praktyka czyni mistrza i takie tam...

Także w ubiegłym roku zainteresowałam się zielarstwem. Miałam już idealny nóż, który służył mi do ścinania roślin. Ale nie miałam nic, w czym mogłabym go bezpiecznie nosić. W końcu należę do osób, które potrafią się przewrócić o własne nogi, a w połączeniu z odkrytym ostrzem nie wróżyło to nic dobrego... Z kawałków skóry, które zostały nam po naszej celtyckiej przygodzie wykroiłam i uszyłam pochwę na nóż. W życiu bym tego nie pokazała mojemu Koledze, którego miałam okazję obserwować przy pracy. Jego wyroby ze skóry noszą dziś rekonstruktorzy w całej Europie. Coś tam zapamiętałam, np. to, że trzeba woskować nić, którą się szyje. Powstało moje osobiste etui, jakbyśmy je dziś nazwali. 

Na koniec chciałam Wam pokazać coś z innej beczki. Łapacz snów wpisuje się odrobinę w charakter dzisiejszego posta, więc co tam. Daleko mu jednak do indiańskich talizmanów. Powstała tu jego, że tak powiem, komercyjna, popkulturowa wersja, jakich pełno ostatnio wszędzie. To prezent dla dobrej Koleżanki, więc kolor dobrałam tak, by ozdoba pasowała do jej pokoju. 

I to już chyba wszystko na dziś. Piszę tego posta już od godziny. Mogłam wstawić zdjęcia i kilka słów o tym, co jest czym. Ciężko mi bowiem pisać akurat o tym aspekcie moich zainteresowań. Po prostu to dużo bardziej... osobiste, niż np. szydełkowanie. Mam nadzieję, że choć odrobinę Was zainteresowałam czymś nowym i że zrozumiecie chaos wypowiedzi. Miłego weekendu Wam życzę! 

Achillea millefolium

Chodząc na spacery, do sklepu, czy pracy na pewno widzicie trawniki usiane białymi, drobnymi kwiatkami, zebranymi w piękne kwiatostany. Prosta, ascetyczna niemal forma tej rośliny jest sprzeczna w porównaniu z jej zastosowaniem. Mowa o krwawniku pospolitym. To zioło, często uznawane za chwast, działa przeciwbakteryjnie, żółciotwórczo, przeciwzapalnie, bakteriostatycznie. Stosowany jest jest na brak apetytu, wzdęcia, niestrawność, zewnętrznie w stanach zapalnych skóry i błon śluzowych lub jako środek przyspieszający gojenie się ran. Szczegółowo o tej wspaniałej roślinie możecie poczytać TU. Jeśli wierzyć w jego znaczenie magiczne,  wpływa także ochronnie, wspomaga świadomość, chroni dom i otoczenie. Jeśli Was ten aspekt zaciekawił, to zajrzyjcie TUTAJ. Ja do tego podchodzę sceptycznie, ale bardzo mnie interesuje inny wymiar ziołolecznictwa. Głównie ze względów poznawczych, że tak powiem antropologiczno-kulturowych. 

Codziennie jesteśmy z Łucją na dworze, a plac zabaw tuż obok naszego bloku jest po prostu przykryty kocem z krwawnika. Dwa dni temu zabrałyśmy więc na spacer koc, koszyk oraz nożyczki. To była wspaniała, wspólna zabawa - zbieranie kwiatków. Po powrocie do domu zrobiłam z drutu okrąg - bazę do wianka. Następnie powiązałam kwiatki w maleńkie bukieciki i przymocowałam je sznurkiem do podstawy. Dodałam lnianą kokardę. Nie jestem wirtuozem plecenia wianków, więc dzieło wyszło trochę koślawe i o niezbyt regularnej formie, ale i tak jestem zadowolona. Wisi sobie teraz przy lustrze w przedpokoju. 

Tymczasem jutro skoro świt wyjeżdżamy na długo oczekiwany urlop. Mam nadzieję, że wypoczniemy w Bieszczadach. Oczywiście Łucja jest przekonana, że spotkamy wilka i niedźwiedzia. Ja liczę jedynie na dobrą pogodę i spokój. Do domu wrócimy w następną niedzielę, więc oczekujcie obszernej fotorelacji. 

Lato z dobrodziejstwem inwentarza

No i przyszło. Już puka do drzwi upałami, już wbija szpilę natrętnym komarem. Lato. Najlepsze w tej porze roku jest to, że zaraz po niej przychodzi jesień. Dostrzegam też jednak pozytywne strony, jak przede wszystkim mnogość wszystkiego - owoców, ziół... Podejrzewam, że zarówno moja, jak i wielu z Was nieobecność blogowa, wywołana jest przetwarzaniem skarbów natury i robieniem zapasów na zimę. 

Zaciekawiły mnie opisy syropu z kwiatów czarnego bzu. Pojechaliśmy na wieś, zebrałam kilkadziesiąt baldachów i mam swój własny, przepyszny syrop. Nie chciałam zbierać zbyt dużo kwiatów, musiałam zostawić ich trochę, by za kilka tygodni móc zebrać owoce (to już receptura sprawdzona - na sok). Muszę przyznać, że syrop smak ma bardzo specyficzny, ale niesamowity! Super orzeźwia! Pochwalę się Wam także, że miesiąc temu zrobiłam syrop z pędów sosny. W miniony weekend zrobiłam też kilkanaście słoików truskawek, a wcześniej jeszcze trochę zmiksowałam i zamroziłam. A jako, że interesuje mnie zielarstwo, to szperam sobie w internecie, wyszukuję zastosowanie różnych roślin i spisuję w zeszyciku. Zebrałam już liście poziomek, a dziś, dosłownie trzy godziny temu złożyłam daninę krwi komarom w zamian za liście jeżyny i naręcze pokrzyw. Do tego kwiaty chabra bławatka. Wszystko już się suszy. Znalazłam też ciekawy artykuł o zastosowaniu ziół jako kadzideł. Wydrukowałam sobie ten tekst, ładnie zbindowałam i posklejałam pierwszą stronę. Posłużyły mi do tego: papier z motywem desek (mało widoczny), gaza, wydruk ze starego zielnika z kwiatem czarnego bzu, mały drewniany domek oraz biało-żółty sznurek. Ale nie jest to sznurek zwykły. Dostałam na urodziny prezent, który był nim obwiązany. Pamiętacie urocze notatniki od Holly? To właśnie one były ozdobione tym sznurkiem. Zostawiłam go z myślą o czymś wyjątkowym, no i wreszcie wykorzystałam. 

Od Holly dostałam coś jeszcze. Na początku czerwca uczestniczyłam w szkoleniu w Szczecinie. Zgadałyśmy się z Holly wcześniej i umówiłyśmy na spotkanie. Jeśli odwiedzacie jej bloga, to wiecie, że w pięknych słowach opisała te kilka wspólnie spędzonych godzin. Muszę Wam powiedzieć, że to wspaniała kobieta, dokładnie taka sama, jak na blogu, jak w mailach. Często jest tak, że jednak w internecie nie wszyscy pozostajemy sobą. Ba! Większość zakłada maski. A ja trafiłam na szczerą do bólu osobę. Wiolu! Dziękuję Ci za ten czas, za rozmowę, za spacer po mieście i pyszne śliwkowe piwo! Dziękuję też za poduszkę z współrzędnymi Twojego pięknego miasta! Wiesz dobrze, ile to dla mnie znaczy! Dziękuję! Poducha super się sprawdza! 

A jak już w temacie prezentów jesteśmy, to pochwalę się Wam jeszcze tym, co podarował mi Mąż na imieniny. Kiedy robiłyśmy z Siostrą zaproszenia na jej ślub mimochodem rzuciłam, że fajnie by było mieć gilotynę. Bo nie trzeba odmierzać, wycinać. Wiecie, wygoda! No i już nie muszę się martwić - mam swoją własną, śliczną, bardzo użyteczną gilotynę! Spokojnie, nikogo o głowę skracać nie będę! 

A w tle na zdjęciach coś, o czym dawno marzyłam - liść paproci. Niestety nie szukałam go w noc Kupały i nie mam w zanadrzu kwiatu, ale za to w rogatym kąciku cudnie się zazieleniło. No tak, to cholerne lato i okrutny lipiec za pasem... 

I tym optymistycznym akcentem żegnam się dziś z Wami. Idę smarować ukąszenia komarów i poparzone pokrzywami nogi. Przez najbliższy tydzień długie spodnie murowane...