Jesienne dekoracje

Prawie miesiąc jesieni za nami, a ja jeszcze nie wrzucałam żadnych fotek z domu?! Skandal! Nadrabiam więc dziś, choć miało być o czymś innym. Muszę wreszcie kupić baterie do aparatu, bo te  zdjęcia robione telefonem są kiepskiej jakości... 

Wianuszek na lustrze w przedpokoju zrobiłam z irgi poziomej przywiezionej z działeczki. Miotełka zrobiona jest tradycyjnie z gałązek brzozowych, ozdobiona także irgą oraz krwawnikiem, który został z poprzedniego wianka. Dyńki ze sweterka zrobiłam na wzór tych u Sandryki już jakiś czas temu. Oczywiście nie mogło zabraknąć też wrzosów. 

Z ciekawostek, zapraszam Was TUTAJ do przeczytania o znaczeniu miotły dla Słowian, jej symbolice i "magicznej" mocy usuwania z domu negatywnych energii. Najczęściej kojarzymy ten przedmiot z czarownicami, ale jego konotacje mogą być zgoła inne. Dla mnie to po prostu fajny element dekoracyjny. Z resztą  uwielbiam wracać do ludowości i starych przesądów. Nie żebym w nie wierzyła, ale zawsze miło poznawać także i takie aspekty naszego dziedzictwa i kultury. 

Dzień Nauczyciela i pyszny przepis

Nie wiem, jak zacząć. Z reguły blogi rękodzielniczo-wnętrzarskie mają charakter bardzo optymistyczny. Staram się trzymać wyznaczonego kursu w stronę słońca i z uśmiechem na twarzy, ale nie zawsze się da. W końcu wszyscy jesteśmy tylko ludźmi. I mnie, jak każdego normalnego ludzia dopadł jakiś wgnębiwtrysk (fani Harrego Pottera będą wiedzieć, o co chodzi). Tymczasem w zasięgu ręki nie mam ani kosteczki czekolady! Siedzimy z Łucją w domu. Ona złapała zapalenie oskrzeli, a i ja mam dziś okrutny spadek formy z bólem głowy w pakiecie... No, jak już się wyżaliłam, to od razu mi lepiej! Eh, psychoterapia blogowa działa cuda!

Przechodząc do właściwego tematu dzisiejszego wpisu chciałam zaprezentować kilka drobiazgów, które powstały z okazji Dnia Nauczyciela. Pierwsze, to oczywiście kartki z życzeniami dla Pań z grupy Łucji. Stempel z sówką nadawał się idealnie. Do tego odpowiednie życzenia i gotowe!

Wzorem ubiegłego roku namalowałam też na desce obrazek. Poprzednio była to biedronka. W tym roku Łucja i przedszkolaki z jej grupy awansowali na Motylki (jeszcze chwila i będą starszakami!). Powstały więc dwa urocze motyle, którym Łucja od razu nadała imiona: Paulinka i Kacper (po krótkiej analizie stwierdziłam, że faktycznie przypominają oni dzieci o tych imionach z jej grupy). Motylki są w stylu lalaloopsy, mają oczy z guzików. 

Jako ostatnie znów pokażę Wam kartki. Jakiś czas temu zadzwoniła do mnie sąsiadka i zapytała, jak ma zrobić kartki i czy bym jej nie pokazała. Wyjaśniła, że chodzi o dzień nauczyciela właśnie. Jej synek chodzi z Łucją do przedszkola, ale do najmłodszej grupy, Żabek. Paulina przyszła z gotowym pomysłem zaczerpniętym z sieci. Wyciągnęłam więc wszystkie materiały i sprzęty (co zajęło mi z 10 minut) i przystąpiłyśmy do działań. Koniec końców wyszło, że przy pomocy Pauliny zrobiłam dwie kartki. Dziewczyna dzielnie wycinała żabki i dorabiała udawane szwy na jednej z nich. Eh, gdybym ja takiego pomocnika miała na co dzień! Efekt jest taki:

Na koniec coś pysznego, co udało mi się ostatnio poczynić - tarta z dynią i serem pleśniowym. Przepis znalazłam TU. Pierwotnie miał być kozi ser, ale za nim nie przepadam. W sklepie nie znalazłam też mieszanki ziaren, więc wykorzystałam tylko słonecznik. No i kruche ciasto też zrobiłam sama, to jakoś tym sklepowym nie ufam. Wyszło na prawdę pysznie! Na pewno nie jeden raz jeszcze tej jesieni upiekę taką tartę. Może nawet na niedzielne imieniny teściowej... Tak, to jest pomysł! 

I to tyle na dziś. Następnym razem w dalszym ciągu odpoczywamy od ślubnej gorączki. Będzie o prezencie urodzinowym dla małej kucharki. 

"Chciałbym pić z ciebie, brzozo"

Tytuł dzisiejszego posta to cytat z książki, o której Wam niedawno pisałam, "Saga Sigrun" Elżbiety Cherezińskiej. Są to słowa, które jeden z bohaterów wpisuje na korze brzozy i podaje w tajemnicy Sigrun. Dla Wikingów to słowa mocno dwuznaczne. W mitologii skandynawskiej brzoza to atrybut bogini małżeństwa i rodziny, Frigg. Na korze tego drzewa często spisywano różne treści, w tym magiczne zaklęcia runiczne. 

Szwecja, fot. Mr. Bluszcz

Brzoza nazywana jest matką lasu, najżyczliwszym  z drzew o silnych właściwościach magicznych, odpędzających złe duchy. W dawnych czasach sadzono brzozy przy grobach jako ochronę. Do dziś wierzenia w magiczną moc brzozy znajdują oddźwięk w przynoszeniu witek tego drzewa do domu w święto Bożego Ciała.  

Od dawna bardzo lubię brzozę za jej surowe piękno, niebanalny wygląd. Już jako dzieciak najbardziej lubiłam rysować właśnie ją. Poza tym jej kora bardzo łatwo daje się formować, a w internecie roi się od zdjęć świeczników i innych ozdób wykonanych właśnie z brzozowej kory. Kiedy więc byłam ostatnio w lesie i znalazłam powalone drzewo, nie mogłam nie zabrać jego części do domu. Długo leżały i czekały na wenę. Ta nadeszła, kiedy przerabiałam szufladkę na różnej maści butelki do kuchni. Na takowe szufladki napatrzałam się ostatnio na Waszych blogach. Kiedyś już jedną przerabiałam (efekty można zobaczyć TU), teraz przyszedł czas na następną. Bezpośrednią inspiracją były dla mnie szufladki Sandryki. Swoją delikatnie oczyściłam i pomalowałam na biało. Na koniec dodałam pasek brzozowej kory, gałkę oraz nóżki. Na te ostatnie wykorzystałam... zużyte drewniane kulki na mole. 

Do kompletu zrobiłam stojak na noże. Ten ozdobiłam natomiast drewnianym plastrem, który ongiś dostałam od Ani. Generalnie, to mój kuchenny kącik urządziłyście mi Wy. Od Ani właśnie mam jeszcze podwójny wieszak, serduszko z konikiem i niewidoczne na zdjęciach inne wspaniałości. Od Iwonki mam wieszak, na którym wisi koszyk. Z Zapachu Piwonii mam szarą kurkę. Zestaw nakrapianych emaliowanych naczyń wygrałam kiedyś w zabawie na blogu two tee to room two two... (chciałam wkleić link, ale nie mogę znaleźć już bloga Sylwii...) 

Co do widocznych na zdjęciach sweterkowcyh dyniek, to planowałam je uszyć już w ubiegłym roku. Kiedy więc zobaczyłam je... no tak, znowu u Sandryki, która tych dyń narobiła dziesiątki, jeśli nie setki, to była to dla mnie najlepsza mobilizacja. Wystarczyła niecała godzinka i już mam swoje własne. Swoją drogą Sandryka kilka dni później ogłosiła candy, w którym można wygrać podobne. Ja nie jestem zachłanna, ale jeśli Wy jeszcze się nie zapisałyście, to macie czas do końca października. Tymczasem ja nie mogę się zdecydować, gdzie postawić swoje. Obecnie porobiłam jesienne dekoracje z ich udziałem. 

Nie planowałam tak się rozpisywać... Ale przecież jak już napisałam, to nie będę kasować! Na koniec dodam, że wkleiłam wreszcie zdjęcie dywanu, który dostała od nas Jagódka, do zobaczenia TUTAJ, a konkretnie TU. 

Miłej i równie słonecznej, co dzień dzisiejszy, niedzieli Wam i sobie życzę! 

Małe przyjemności

Mamy jesień. Dużo się dzieje. Nie zawsze są to dobre rzeczy. Choćbym nie wiem, jak bardzo lubiła deszcz i mgłę, czasami po prostu organizm jest zmęczony. W takich sytuacjach umiejętność cieszenia się pozornie małymi rzeczami jest na wagę złota. To taka zasada jesiennego survivalu. Dlatego, kiedy zdarza się w moim życiu coś dobrego, to pielęgnuję to, zachowuję w pamięci. Tak jak na przykład widok tęczy na zachmurzonym niebie kilka tygodni temu, kiedy wracałyśmy z Łucją do domu. Albo niespodzianka w postaci awizo w skrzynce tydzień temu. Poszłam, odebrałam i ku mojemu wielkiemu zaskoczeniu stwierdziłam, że jest to paczka od Wioli z bloga world by Holly. Kiedyś wysłałam jej album wiktoriański, a teraz ona odwdzięczyła mi się pięknym kubkiem w skandynawskim stylu. Całkiem niedawno myślałam sobie, że przydałby mi się nowy kubek do pracy. No i proszę! Mam!

Niestety podczas drogi stłukło się ucho. Pobiegłam więc po super klej i w ekspresowym tempie poskładałam wszystko w całość. Trochę przecieka, ale ma ten kubek swoją historię, swoją rysę. Z takiego naczynia herbata smakuje jeszcze lepiej! A najlepiej smakuje wieczorem, w domu, z plasterkiem pomarańczy. Holly, dziękuję Ci z całego serca! Nawet nie wiesz, jaką mi radość sprawiłaś!  

Kubek do pracy jednak też sobie kupiłam. Nie mogłam przejść obojętnie obok reklamy biedronki, w której zobaczyłam piękny kubeczek w warkocze. W dodatku szary! Cóż mogłam zrobić? Kolejna mała przyjemność na liście. 

W innym dyskoncie znalazłam komplet szydełek, o którym od dawna marzyłam. Z niecierpliwością przeglądałam kolejne gazetki lidla w poszukiwaniu tychże, bo kiedyś już były, ale nie zdążyłam ich kupić. Wiadomo, jak to w lidlu. I wreszcie znalazłam! Już mnie łapki swędzą, żeby coś zamotać, ale na razie jeszcze kilka rzeczy muszę zrobić z listy priorytetów.

Ostatnią moją zdobyczą jest czerwony materiał w gwiazdki. Upolowałam go w sh za grosze. Będzie może zasłoneczka w kuchni, a może jakieś ozdoby świąteczne… W końcu minęła już połowa października i czas zabrać się za bożonarodzeniowe przygotowania. 

Tymczasem nie przeciągam już rozpływania się nad tym, co mi w ostatnim czasie sprawia przyjemność. Uciekam na wieś z moimi kochanymi pierdzikami szukać promieni słońca, może grzybów jakichś… Szczęścia generalnie. I Wam życzę, abyście w ten weekend odpoczęli, wyszli na spacer i poszukali w lesie lub choćby w krzakach pod balkonem jakiegoś jesiennego chochlika. 

Przyszła

Przyszła, wraz z szelestem spadających liści, z zapachem jabłek i świeżo zaoranej ziemi, wraz z chłodem zamglonych poranków, ze smakiem wina, pieczonej dyni i w blasku świec. Jesień moja ukochana, sprawczyni twórczego zamętu w mojej głowie. Witaj!

Na dobry początek jesieni zapraszam do zakładki Zdrowie XXI, gdzie znajdziecie kilka fajnych przepisów na kaszę jaglaną.

Przedsmak jesieni, lis i misie

Wrzesień! Nareszcie! Kocham! 

Niejednokrotnie już pisałam Wam o tym, jak bardzo i za co uwielbiam jesień i jej przedsmak już od początku września. W tym roku cieszę się szczególnie, bo po prostu lato mnie zmęczyło. Pewnie nie tylko mnie. 

Dwa dni temu wybraliśmy się z Mężem i Łucją na spacer. Wszechogarniające, pierwotne zapachy ziemi obudziły we mnie chęć tworzenia. Jeszcze tamtego wieczoru wyciągnęłam swoje graty i stworzyłam kartkę. Może trafi do kogoś znajomego, jeszcze nie wiem. Skromna, z wykorzystaniem liścia, który wypadł mi ostatnio spomiędzy kart książki, ususzony lata temu. 

A teraz już o fantastycznej niespodziance, kolejnej, jaka mnie spotkała we wtorek. Otóż dostałam od Tychny cudowny, fantastyczny prezent - folkowego liska i zakładkę z misiem w kolorach biało-szaro-różowym. 

Kiedyś uszyłam dla jej Córci Peppę, ale już zapomniałam o tym. Ale ona pamiętała i chciała się odwdzięczyć. Przestudiowała mojego bloga, by jak najlepiej trafić w mój gust. I jakoś mnie to tak poruszyło. To takie wspaniałe! Pamięć i chęć sprawienia radości. Ale spotyka mnie ostatnio tyle dobrego, że naszła mnie refleksja. Czym ja sobie zasłużyłam na takie prezenty? Tyle ich dostaję, najczęściej niespodziewane... Tychna, dziękuję Ci ogromnie! Mam nadzieję, że będziemy się jeszcze spotykać, nie tylko w blogosferze. Zapamiętam Cię na zawsze jako tą, która udzieliła mi pierwszej rady w mojej pierwszej pracy :) Pamiętasz? Na prawdę sprawiłaś mi wiele radości folkowym liskiem i misiakiem. Pięknie wyszywasz! Dziękuję!

Wszystki życzę udanego weekendu! 

Zmiany

Skończyła się. Niezależnie od tego, co widać za oknem, od temperatury i słonecznych promieni przebijających się przez ciągle trzymające się gałęzi liście. Złota polska jesień odeszła wraz z nadejściem mglistych, wilgotnych poranków, wraz z gnanymi przez zachodni wiatr zapachami jabłek, ognisk i szykującej się do zimy natury...
Byliśmy ostatnio u przyjaciół pod Poznaniem. Po obiedzie spakowaliśmy się do auta i pojechaliśmy do lasu. Cisza, spokój, biegająca Łucja i szalejący Kapsel (w języku Lucka „Psapsel”, pies Cioci „Edi” i Wujka „Buby”), raz po raz odzywające się ptaki. I znowu ten rozsadzający nozdrza zapach, zupełnie nie do określenia. Tak pachnie las tylko jesienią. Listopadową jesienią. I to nieodparte wrażenie, że zaraz za linią drzew znajduje się inny świat, nieokiełznany i mroczny, gdzie rządzą inne prawa, a czas płynie inaczej. Zupełnie jakby alejka sosen i świerków prowadziła w inny wymiar.

Także w domu panuje inna atmosfera. Inaczej pachnie zgaszona świeczka, inaczej cynamonowe bułeczki i mandarynki. Może po prostu wyostrza mi się zmysł węchu... Jako, że remonty jeszcze przed nami postanowiłam zmienić, to co mogę małym nakładem kosztów i czasu. Na pierwszy ogień poszła lampka. Po pierwsze zawsze podobały mi się sweterkowo-warkoczowe motywy. Po drugie szkło, z którego wykonany był abażur, stało się niebezpieczne dla Łucji. A może to Łucja stała się zagrożeniem dla lampy..? Jakkolwiek by nie było, szklane płytki wyjęłam, a na metalowy szkielet naciągnęłam rękaw starego swetra. Do kompletu zrobiłam pokrowiec na świeczkę i wkomponowałam ją w stroik na stole. Jeszcze tylko poduszka zrobiona z tego samego swetra dość dawno temu i listopadowy look gotowy. Wiem, że wszystko to dość monochromatyczne, ale wierzcie mi, zabawki Łucji rekompensują brak kolorów w salonie. Wszystko musi być stonowane i spokojne, bo inaczej dostałabym bzika od feerii barw.

Mam nadzieję, że nikogo nie wprawiłam w depresyjny nastrój. Mój także – wbrew pozorom – taki nie jest. Może melancholijny, ale z pewnością nie depresyjny. O żadnej innej porze roku nie czuję się bowiem tak żywa i tak przepełniona energią, jak właśnie jesienią! Czego i Wam życzę!

Jesień u Bluszczów

Dziś będzie bez chwalenia się moim talentem prozatorskim. Będą zdjęcia. Dużo zdjęć. Bo słowami nie da się wyrazić, jak bardzo się cieszę, że nadchodzi jesień. Z tej okazji poczyniłam kilka skromnych dekoracji w domu. W zasadzie zrobiło się wrzosowo – w kuchni na oknie stoją już od miesiąca (donice ze sklepu fajnedonice.pl). 

Na stole w salonie umieściłam bukiet przytargany z lasu.

Po ostatnim spacerze na kuchennym oknie zawitał też sznur prawdziwków. Znaleźliśmy je na skarpie przy drodze, wśród dębów.

 

A na koniec, ze skarbów przytarganych z lasu i okolic mojego mieszkania poczyniłam koszyczek z ludzikiem, który zdobi nasz przedpokój oraz wianek dla Łucji do żłobka. Moja Córcia jest teraz w grupie „Motylki”, więc nie mogło zabraknąć odpowiedniej karteczki z informacją. 

Na koniec przypominam jeszcze o moim jesiennym candy (odsyłacz w pasku bocznym).

Trzymajcie się cieplutko! Ja tam jutro przed pracą zawędruję do parku zobaczyć, czy mgła będzie i czy słońce będzie przeświecać przez gałęzie drzew tworząc baśniowy klimat…