Różności z okazji 400 posta

Długo zastanawiałam się, co Wam dziś pokazać, ale w związku z tym, że to mój 400 post na blogu, będzie wszystko. Czyli rozmaitości. Sama nie wiem, od czego zacząć. Może najświeższe torby zrobione z użyciem pasteli do tkanin... 

Moja zdolna córka wygrała kredki, którymi można rysować na materiale w konkursie z okazji dnia dziecka organizowanym w jednym z naszych kin. Oprócz tego w paczce było jeszcze mnóstwo innych rzeczy, jak np. kosmetyki firmy Ziaja o zapachu coca-coli, zrobione specjalnie z myślą o dzieciach. Na prawdę są super (a zaznaczę, że Łucja ma azs). Ale wracam do tematu - pastele firmy Pentel to ziszczenie moich marzeń. Oczywiście pierwszą rzecz zrobiłam dla Łucji, ale jest jeszcze nie skończona. Pokażę ją innym razem. Dziś dla siebie zrobiłam natomiast dwie torby (mojej przyjaciółce Maricie dziękuję za wspaniały materiał do pracy w postaci lnianych toreb na zakupy - jak Ty zawsze wiesz, co mi akurat potrzebne!). 

Pierwsza jest banalnie prosta w wykonaniu. Naniosłam na nią napis, który niejednokrotnie śmieszył mnie w internecie: "Boże spraw, żebym kupiła tylko to, po co przyszłam". Od dawna chciałam taką mieć! Druga torba wymagała już trochę więcej pracy. Najpierw naniosłam wzór smoka (stylistyka oczywiście mocno nordycka) za pomocą kalki. Następnie poprawiłam wzór dołączonym do zestawu cienkopisem. Potem wypełniłam kontury kolorem. Zwieńczeniem pracy jest utrwalenie wzoru za pomocą żelazka. Pamiętać należy, by prasować go przez kartkę papieru. O trwałości jeszcze nie mogę się wypowiedzieć. Dam Wam znać po praniu.  

Kolejna rzecz, którą chciałam Wam pokazać, to wspaniałe naklejki, po których można pisać kredą. Dostałam zestaw od mojej kochanej Siostry. Służą mi one do oklejania pojemników na żywność. Prosty i efektowny recykling, Pisząc te słowa wpadłam też na pomysł, że możemy z Łucją opisać jej pojemniki z zabawkami. Przy okazji pouczymy się literek... 

W przedpokoju także zmiany. Już jakiś czas temu przemalowałam ściany z kakaowego na szary (odcień "islandzka zatoka" firmy Luxens). Gdybyście zastanawiali się nad dziwną fakturą ścian, to spieszę z wyjaśnieniem - poprzedni właściciele wykleili je korkiem. Nie chcieliśmy męczyć się z odrywaniem go. Poza tym tuż za ścianą jest winda, a korek wspaniale wygłusza hałasy. Zrezygnowałam z mojej galeryjki, która mocno mi się znudziła. Zamiast niej zaprojektowałam półkę. Na niej znalazły się rzeczy, które praktycznie zrobiłam sama - dwa świeczniki z nogi od starej lampy, obrazek ważki z nasion klonu, obrazek z pamiątkami z Norwegii, czy wreszcie wyrzeźbiony (choć to zbyt górnolotne słowo) w korze wizerunek leśnego dziadka. Do tego domek z napisem od Ani i stojak z wiewiórką, znowu od Karoli. 

Oprócz tego swoje miejsce znalazł wreszcie wieszak na klucze w kształcie... klucza. Mosiężny, ciężki, zakupiony za całego funta w czasie świątecznej wyprawy do Anglii. 

Ah, no i jeszcze upolowana za 10 zł na giełdzie staroci lampa nad drzwiami. Zamontował mi ją mój kochany Szwagier, Jacek. Szukam teraz czegoś w podobnym stylu, żeby zmienić kompletnie nie pasujący do reszty żyrandol. Czekam też na przypływ gotówki, żeby kupić farbę kredową. Planuję przemalować regały z książkami i drzwi. Na biało oczywiście. Że też zawsze jest coś ważniejszego do kupienia... 

Na koniec smaczek - urodzinowy prezent od Ani. Wiecie, że ona zawsze robi bajeczne prezenty! Tym razem dostałam od niej wspaniały plakat do kuchni (niech no ja się wezmę za jej remont!), Do tego urocze stempelki, śliczny notes do zapisywania inspiracji i pomysłów, drewniany wieszak i anielskie skrzydła, które czekają na przypływ weny (choć może je zostawię w stanie surowym). Był jeszcze plakat klaty jakiegoś przystojniaka, na który mój Mąż zareagował pytaniem: "Skąd ta Ania miała moje zdjęcie?"

Tak jakoś wyszło, że wspomniałam dziś o całej masie wspaniałych ludzi, bez których ten blog by nie istniał, a moja praca nie byłaby tak urozmaicona. W ogóle tego bloga nie było by bez Was, moich Czytelników. Dziękuję, że jesteście, nawet jak mnie nie ma. 400 postów... prawie 5 lat... Szmat czasu. Dziękuję! Mam nadzieję, że będzie kolejnych 100, 200 i więcej wpisów. Może uda mi się kogoś z Was zainspirować. Może uda mi się kogoś z Was oderwać na chwilę od rzeczywistości i swoją pracą sprawić, by na czyjejś twarzy zagościł uśmiech. Jeśli pojawi się choćby jeden, to będę wiedziała, że warto! Do zobaczenia następnym razem! 

Pamiątki z wakacji DIY

Norwegia ciągle gra mi w sercu. Co ja na to poradzę? Zakochałam się po prostu. Dziś chciałam Wam pokazać, jak na dłuższą chwilę zatrzymać wspomnienia i czym obdarować bliskich po powrocie z wakacji. Często chcemy coś kupić dla rodziców, czy przyjaciół. Ja nie daję się zwariować i wszechobecną chińszczyznę staram się bardzo omijać z daleka. Wolę nie kupić nic, niż jakieś badziewie. Od jakiegoś czasu z podróży przywozimy zazwyczaj tylko magnesy na lodówkę. W tym roku skusiłam się jeszcze na żeliwny wieszak z łosiem (no, ale jak tu się nie skusić?). W markecie nabyłam zaś washi tapes. One akurat były mi potrzebne do mocowania kwiatków w naszym dzienniku podróży. Ciężko jest nic nie kupować, kiedy podróżuje się z dzieckiem. My daliśmy się namówić na łosia-maskotkę, któremu Łucja od razu i z wielkim przekonaniem nadała imię Momet. Skąd jej się to wzięło?

Co innego pamiątki zrobić samemu. W Visthus praktycznie codziennie wybierałyśmy się z Łucją na plażę zbierać muszelki, kamienie, patyki... Przywieźliśmy tego całą torbę. Wśród skarbów ceramiczna nakrętka ze słupa wysokiego napięcia z datą 1920 i bardzo zardzewiałym uchwytem, wielki gwóźdź, czy nawet foremka do piasku z trollem! Ale przecież nie będę dawać tego tak luzem w prezencie! Oto szybkie DIY na fajną pamiątkę, niestety bez zdjęć krok po kroku.

Potrzebne będą:

• ramka (dość gruba i „głęboka”)
• kawałek materiału, najlepiej kontrastujący do koloru ramki) LUB farba akrylowa
• nożyczki
• taśma dwustronnie klejąca
• wszelkiej maści plażowa zbieranina (kamienie, patyki, muszelki etc.)
• gorący klej

Z ramki wyciągamy szkiełko. Na podkładkę przyklejamy za pomocą taśmy dwustronnej materiał, lub malujemy ją farbą akrylową. Składamy ramkę. Tworzymy kompozycję z zebranych „pamiątek”, po czym – kiedy już jesteśmy pewni układu – przyklejamy poszczególne elementy na gorący klej. Można na ramce dopisać nazwę miejscowości, w której się było. To wszystko. Trzeba jedynie pamiętać, żeby nasze skarby nie były zbyt ciężkie, szczególnie oczywiście kamienie, bo grawitacja zrobi swoje.

Standardowo można wrzucić wszystko do koszyka/podstawki/talerza. Kiedyś zrobiłam też tak, że w słoiku zamknęłam piasek i kilka muszelek, a wieczko okręciłam sznurkiem. Można wykleić muszelkami ramkę, w której postawimy nasze wakacyjne zdjęcie. Pomysłów jest całe mnóstwo! Zawsze to coś fajniejszego, niż kolejna plastikowa pierdoła. Ciekawa jestem, co Wy przywozicie z wakacji oprócz pięknych wspomnień. 

Jeszcze o prezentach

Na początek bardzo serdecznie dziękuję Wam za wszystkie świąteczne życzenia dla mnie i dla mojej Rodziny złożone zarówno tu, na blogu, jak i przysłane na maila. Wyściskałabym Was wszystkich ogromnie! Dziękuję!
Święta minęły niezwykle szybko. Jak zawsze. Kiedyś ktoś mi powiedział, że nie ma sensu przejmować się rzeczami, na które nie mamy wpływu i od kiedy stosuję tą zasadę w życiu, jestem szczęśliwsza. Dlatego dziś nie będzie o przemijaniu, nawet w kontekście mijającego roku. Będzie za to o prezentach. A dostałam piękne rzeczy – a to portfel, a to komplet kubków, a to kolejne przydasie od Mamy (jeszcze cudowniejsze!), a na koniec jeszcze, od Siostry, mega super fantastyczne poduszki z łosiami, które zdobią naszą nową kanapę! „Samochwała w kącie stała..” No, ale jak już się chwalę, bo w końcu o tym dokładnie jest ten wpis, to muszę Wam pokazać rzeczy, które przywędrowały do mnie z drugiego końca Polski od Ani z bloga mój dom – moja przystań. Zawsze dostaję od niej (od Ciebie, Kochana) fantastyczne rzeczy, ale teraz to już był prawdziwy kosmos! Cieszyłam się jak dziecko rozpakowując misternie zawiniętą paczkę.

Najpierw moim oczom ukazała się… kolejna paczka, a raczej właściwe jej opakowanie. W środku były cudowności. Pozwólcie, że wymienię mniej więcej po kolei – biała puszka z gwiazdką (obecnie stoi w niej płyn do naczyń), album do scrapbookingu, w którym już wymyśliłam – będą zdjęcia Łucji z jej przyjaciółmi, naklejki ze sławetnym „keep calm” w dwóch rozmiarach, świąteczne nalepki na prezenty, mnóstwo zawieszek z masy solnej – duże dzwonki (wiszą w kuchni), koniki na biegunach (wiszą na choince), „medaliony” z napisem „made with love” (jeden już wykorzystany, ale o tym będzie innym razem), drewniane serduszko (na choince), szydełkowe gwiazdki (jedna w pracy, druga na choince), komplet podkładek pod kubki (już w użyciu – sprawdzone i godne polecenia), cudowny napis wyhaftowany i osadzony w ramce (stoi razem ze zdjęciami Łucji), megaśne drewniane klocki z napisami, które Ania niedawno pokazywała na swoim blogu, a ponadto słodycze, kawka, notes, tasiemka i świąteczna karteczka z życzeniami. O czymś zapomniałam? Heh, wykorzystałam nawet wizerunki wilka i jelonka, którymi Ania ozdobiła opakowania prezentów (wiszą na lodówce). Aniu, dziękuję Ci z całego serca. Wszystko jest fantastyczne i trafione w mój gust. Wszystko znalazło swoje miejsce w naszym małym mieszkanku i wszystko pasuje. Jak już znikną świąteczne ozdoby, wiele z tych rzeczy zostanie i będą dużo ładniej wyeksponowane. Naprawdę cieszyłam się jak dziecko i cieszę nadal, kiedy na to wszystko patrzę.

Pozostając w prezentowym klimacie – pokazywałam Wam niedawno śliczną skrzyneczkę, którą dostałam od Ilony. Postanowiłam, że wykorzystam ją do przechowywania wszelkiej maści tasiemek.

Choć to prześliczna rzecz, nie chciałam, żeby stała za szybą i się kurzyła. To dla mnie bardzo ważne, żeby jej używać, bo przypomina mi o czymś bardzo pięknym i zarazem rzadkim – o bezinteresowności i czystej dobroci serca. Dlatego właśnie lubię otaczać się prezentami od Was. Możecie nie wierzyć, ale chyba w każdym pomieszczeniu jest coś, co dostałam od Blogowych Dziewczyn, jak to mówimy w domu. To wspaniałe. Wszystkim Wam dziękuję raz jeszcze i ślę moc buziaków!

Skrzat i skarby

W bajkach skarby mają swoich strażników i opiekunów. Dlatego moje niedzielne zdobycze z giełdy staroci postanowiłam pokazać Wam w towarzystwie zrobionego przeze mnie krasnoludka. Jego „wnętrze” to dwie styropianowe bombki. Ubranka ma ze starych swetrów, a rączki i nóżki ze skarpetek, które swoją drogą posłużyły też do uszycia woreczków (skarpetki w sensie). Widziałam podobne stworzonka na Waszych blogach i chciałam mieć takiego w swoim domu na święta.

A skrzat ma nie lada zadanie – pilnuje upolowanych kilka dni temu skarbów. Pierwsza była metalowa kula z gwiazdkami. Jest po prostu piękna! Koszt: 4 zł. Kolejne do mojej torby zawędrowały trzy ozdoby choinkowe – choinka właśnie, gwiazka (znowu) i serduszko. Wszystkie są ceramiczne i ciężkie, okolone drucianą konstrukcją. Koszt: 5zł (za wszystkie!). No padłam tam niemalże. Jak tu było ich nie wziąć?

Uciekam smażyć schaby, a potem na pocztę, co by paczuszki dotarły do celu przed świętami.

Dziewiczy Duduś Wesołek

Witam Was dzisiaj bardzo wiosennie!

Tym, którzy nie lubią chwalipięctwa od razu mówię, że post będzie bardzo egocentryczny. Znowu muszę się pochwalić czymś, co dostałam od najwierniejszych (zaraz po moim Mężu) fanów mojego rękodzieła. Oto obiekt moich niewypowiedzianych marzeń i westchnień - maszyna do szycia!

Dostałam ją tydzień temu i przez pierwszych kilka dni obchodziłam ją naokoło, oswajałam się z nią, budowałam nasze wzajemne relacje. Aż wreszcie, w sobotę, nasza znajomość nabrała cech fizycznych. Po tym, jak za pomocą instrukcji obsługi uporałam się z bębenkiem, nawlekaniem nici i ich owijaniem na tych wszystkich dzyndzelkach, zabrałam się za przeszycie kawałka szmatki. Poszło sprawnie i przyjemnie. Zgodnie z zaleceniami mojego Szyciowego Idola - Mamy, wyczułam pedał :) Okazało się, że owo wyczucie ma coś wspólnego ze sprzęgłem samochodowym. Bardzo szybko stwierdziłam, że co ja będę szmatki szyła, jak mogę od razu zabrać się za maskotkę. Od dawna planowałam uszyć Dudusia Wesołka. Z przepastnych internetowych zasobach znalazłam formę na świnię wcale nie dudusiową, ale z braku laku i kit dobry. No i powstał sobie Duduś, trochę anorektyczny w porównaniu z oryginałem.

A że diabeł tkwi w szczegółach, to uszyłam prosiaczkowi całkiem podobne do pierwowzoru ciuszki. No i jest sobie Duduś Wesołek - piersza uszyta przeze mnie na maszynie rzecz.

  

W kolejce na uszycie oczekuje teraz świnka Peppa. Znając zainteresowanie tą bajkową postacią i gupę odbiorczą w wieku 1-5 wśród rodziny i znajomych, różowych świnek powstanie co najmniej kilka. Hmmm, tak patrząc na peppowy model rodziny, to brakuje nam jeszcze małego Georga... Ciekawi mnie, kiedy Łucja upomni się o braciszka.

Na koniec jeszcze jedna rzecz, którą koniecznie muszę się Wam pochwalić - moje koty zajęły 38 miejsce w wyzwaniu Kot Art uzyskawszy 38 głosów (cóż za zbieg okoliczności z tymi numerkami!). Konkurencja była ogromna, a uczestników 131, więc tym bardziej cieszę się z dobrego miejsca. Przede wszystkim była to dla mnie cudowna zabawa i oooogromnie Wam wszystkim dziękuję za oddane głosy. Serce mi rośnie, jak sobie myślę, że moja praca się komuś podoba i że Wy byliście tak życzliwi, by oddać swój głos na kogoś, kogo w zasadzie znacie tylko wirualnie. Podwójne podziękowania należą się Brujicie, która mnie o tym wyzwaniu poinformowała - dziękuję Ci Kochana nawet i po stokroć!

Tymczasem pozdrawiam Was gorąco i serdecznie!

Gwiazdka ze sporym wyprzedzeniem i pewien zielony ogr…

Dziś będę uprawiać chwalipięctwo. Mianowicie będę się chwalić prezentami, które dostaliśmy w ostatnim czasie. Na pierwszy ogień idzie przepiękny haft – metryczka, który Łucja dostała od mojej Siostry. Karola zrobiła jeszcze podobną dla Jagódki, ale niestety nie obfociłam… Haft krzyżykowy ciągle pozostaje dla mnie nieosiągalnym, dlatego z radością podziwiam dzieła mojej Siostry i wiem, że w kwestii rękodzieła się uzupełniamy :D

Następnie pochwalę się fajną doniczką ze sklepu fajnedonice.pl. Miało być bez prezentów i z dobrego serca, ale oczywiście Mąż Koleżanki nie wytrzymał i musiał mi jedną podarować. Pisałam Wam o mojej awersji do kwiatów. Jest od tego mały wyjątek – fiołek od mojej Siostry. Rośnie i kwitnie nieprzerwanie (czy to możliwe w ogóle?). Doniczka podpasowała fiołkowi akuratnie, a i hasło na niej jest w zgodzie z roślinką.

Przyszła kolej na bardzo obfite podarki.  I już możecie się domyśleć, że to od mojej Mamy. Prezentowane przedmioty to tylko niewielka, acz chlubna reprezentacja 40-kilowej paczki.

Któż lepiej, jak Mama wie, co mi w duszy gra? Wszystko pasuje do mnie idealnie – lawenda, łyżeczki (chyba jeszcze nie pochwaliłam się Wam moją kolekcją…), kropkowy dzbanuszek (brakuje mi już miejsca w kuchni!), czy srebrna szkatuła (zakupiona pewnie na wyprzedaży samochodowej). Mamo, wiem, że tu zaglądasz, więc dziękuję Ci bardzo, bardzo!

A na koniec chwalę się ogrem z tytułu posta – wczoraj pierwszy raz upiekłam shrecka. Skorzystałam z TEGO przepisu. Nie raz pisałam Wam o tym, że ja + pieczenie ciast = katastrofa. Tym razem bez kuchennej apokalipsy się obyło, ale wyłapałam doła po tym jak wyciągnęłam biszkopt z piekarnika. Okazało się, że nie urósł ani o minimetr! Reszta jednak wyszła bez zarzutu i ciasto wygląda, jak z obrazka.

Swoją drogą, macie jakiś niezawodny przepis na biszkopt? Ja robiłam to ciasto setki razy, ale byłam wtedy dzieckiem i mieszałam tylko składniki, które dodawała Mama. Znam zatem technikę, ale nie pamiętam składników…

Na koniec chciałam podziękować za wszystkie prezenciochy! Każda rzecz z osobna i wszystkie razem sprawiły mnie i moim najbliższym ogromną radość :D A teraz już kończę i zmykam szyć choinki (tym to już pochwalę się w następnym poście).

Miłego tygodnia Wam życzę i do zobaczenia!