Kurczaki i tajemnica kropeczek

Nawet się nie spodziewałam, że moje jajka spotkają się z tak miłym przyjęciem! Bardzo Wam dziękuję za te wszystkie komentarze. W związku z pojawiającym się w nich pytaniem spieszę z wyjaśnieniem – kropeczki wychodzą takie ładne, bo robię je… kurde, uwaga, bo zdradzam patent… robię je patyczkami do uszu :D Ot i cała filozofia. Nabieram odrobinę farby na wieczko i stamtąd dopiero biorę na patyczek, żeby nie było tej farby za dużo. Podejrzewam, że nie ja jedna tak robię. Mam nadzieję, że Wam się ten pomył przyda.

A co do tytułowych kurczaków, to brakuje im tylko psa, który by wciskał nosem ENTER... Ale moje nie są tak zabawne, jak u Grzegorza Halamy :) Choć dostałam wyraźne przykazanie – mają być wesołe! No to są. Żółciutkie i wesołe:

Myślicie, że wystarczająco się cieszą?

Skoro już przy drobiu jestem, to pokażę Wam jeszcze kurki, świeżutkie z minionego weekendu.

I jeszcze jeden zaplątany stroik z motywem ludowym. Jakby nie było, też kurak.

A na koniec znowu mało jajecznie – zakładka dla mojego Męża. Poprosił mnie o nią, bo zaczął czytać jakąś grubszą książkę.

Od razu wiedziałam, że za bazę posłuży stara metka od jeansów. Do tego wycinanki z gazet, sznurek i gotowe. Miało być surowo i męsko. Głównemu zainteresowanemu się podoba. Z resztą pewnie podobałoby mu się nawet jeśli zwinęłabym kawałek gazety i związała nitką… To taki kochany Stworek jest i nie liczy się dla niego „za ile”. No chyba, że chodzi o to, ile miłości wkładam w to, co robię. A staram się jak najwięcej, zwłaszcza jeśli robię coś dla niego.

Oh, normalnie kończę i idę mojemu Skarbowi obiadek gotować :D Pozdrawiam Was cieplutko!

Kropeczkowy zawrót głowy

Dziś miło mi przedstawić Wam rodzinkę wesołych króliczków. Na pierwszy ogień Tato-Królik.

Siedzi sobie w koszyku  i dogląda pozostałej gromadki.

Wszystkie goszczą na małych, 7-centymetrowych jajeczkach. Na tyle kilku pisanek wymalowałam palemki, ale na większości są kropeczki. Bardzo mi się ten motyw podoba. W ogóle mam ostatnio bzika na wszystko, co czerwone w kropki. Taki motyw ma dominować w kuchni po remoncie, do którego wciąż nie mogę się zabrać. Cały czas jednak, małymi kroczkami, przerabiam kuchenne różności, by na koniec pasowały do koncepcji. Tym razem trafiło na konewkę. Była żółta i choć to podobno najmodniejszy kolor tej wiosny, to ja miałam już go po prostu dość. No i maźnęłam na bordowo, przy okazji malowania koszyczka na stroik (o tym innym razem). Róże już były. Musiałam dodać oczywiście ukochane kropeczki.  Uff, chwila odpoczynku od jajek.

Co dziwne, w innym pomieszczeniu niż kuchnia podejrzewam, że kropkowy motyw bardzo by mnie drażnił... 

Mam nadzieję, że remont zrobimy jeszcze przed świętami...

Pozdrawiam poniedziałkowo i z całego serducha dziękuję za wszystkie Wasze komentarze :D

Powrót do korzeni

Zgodnie z tym, co zapowiadałam ostatnio, tym razem prezentuję jajka w szacie rustykalnej. Widzę po Waszych blogach, że to motyw cieszący się dużym powodzeniem. Może dlatego, że wiele z nas tęskni, za tym, co rodzime? Wydaje mi się, że po okresie zachwytu nad wszystkim, co zachodnie, powracamy do korzeni. Świadczą o tym nie tylko akcje na zasadzie „Dobre, bo polskie”, ale też renesans ludowych motywów właśnie. Uważam, że bogactwa naszej kultury i sztuki są tak ogromne, że powinniśmy z niej czerpać garściami. Ba! Całymi przyczepami! Na dowód jajeczka:

W następnym odcinku: króliki.

***

A tymczasem drugie w ostatnim czasie wyróżnienie, które dostałam od Iwonki. 

Wiecie, to naprawdę niesamowicie miłe :D …., dziękuję Ci z całego serducha!

Tymczasem wyróżnienie ode mnie wędruje do właścicielek blogów:

Wrzosowisko

Zjawa ciągła światła białego

Kapryśne inspiracje
Kuźnia Upominków

Pozdrawiam i miłego weekendu życzę!

Jajeczek ciąg dalszy

Narobiłam ostatnio tyle jajek, że postanowiłam pogrupować je w bloki tematyczne. Dziś prezentuję Wam akurat te, które nie pasowały mi do reszty.

To jajko o wysokości 15 cm mogłabym nazwać „gąski, gąski do domu!”. Wyszedł zupełny spontan. Miało być do postawienia, a więc obrazek nie mógł się zaczynać zbyt nisko. Jeden serwetkowy wzór zmarnowałam, bo się tak jakoś krzywo przykleił i było dużo zagniotków. Wycięłam więc następny, tym razem usunęłam część nieba. No i wyszło, jak wyszło. Dodałam jeszcze drobne kwiatki, żeby nie było zbyt pusto. Myślę, że jest ok.

To jajko na specjalne zamówienie teściowej. Wybrała wzór i kolor. Jest więc typowo Jadziowo. Od siebie dodałam kontur do palemek. Tło podmalowałam po naklejeniu wzoru. Oj, poćwiczyłam cierpliwość... (jak to zwykle w przypadku teściowej).

Kwiatkowe, w sumie mało świąteczne... Ale jak tylko usłyszałam „wzór dowolny”, to po prostu musiałam to wykorzystać i odpocząć od kurczaczków i zajączków.

A tu już wynik podrasowania jaja tulipanowego. Poprzednio wyglądało trochę... pusto. Po konsultacjach z koleżanką, która je chciała, doszłam do wniosku, że takie wypełnienie przestrzeni nie zakłóci kompozycji. Generalnie, jak dla mnie, in plus.

No, to w zasadzie wszystkie na dziś. Następnym razem będą motywy ludowe.

Chciałabym bardzo serdecznie powitać nowych  obserwatorów i bardzo Wam podziękować za tak miłe komentarze. 

Pozdrawiam cieplutko i do zobaczenia!

Pawie, czyli co jadała szlachta

Dziś w cyklu „retro gospodyni” przepis na pawia. Ja generalnie jedząc tego dostojnego ptaka miałabym na myśli pawia innego rodzaju, ale co tam. W końcu, jak można było jeść przepiórcze języczki w galarecie, to dlaczegóż by nie pawia? Tak zupełnie przy okazji.  

Pawica ma mięso białe i delikatne, jak indyczka. Po zabiciu powinny wisieć przez kilka dni jak indyczki. Gdy skruszały, nadziewa się je i piecze w piecyku na maśle, ciągle je polewając masłem. Można je naszpikować drobno pokrajaną w paski młodą słoninką.

„Uniwersalna książka kucharska” (wyd. Kurpisz S.A., Poznań 2003), s. 95.

A oto, co nasz „Poradnik kucharski” proponuje na obiad 6 marca:

Sandacz smażony. Rosół z kluseczkami. Sztuka mięsa z sosem kaparowym. Kremik ponczowy. Rosół z kaszką. Sztuka mięsa. Potrawka z cielęciny z kartoflami.

Tamże, s. 279.

Tyle o kulinariach. Jutro powracam z jajeczkami.

Mój pierwszy raz...

… z dwuskładnikowym medium. Musiałam na to poświęcić osobnego posta, mimo że medium użyłam na jajku i mogłam napisać o tym już wczoraj... Generalnie rewelacja! Efekt podoba mi się dużo bardziej, niż przy cracle jednoskładnikowym. Jest łatwiej i bardziej efektownie, moim zdaniem. Oczywiście obie metody mają swoje dobre i złe strony, ale w zasadzie tak jest ze wszystkim.

Z wielu względów moje jajko uznałam za wyjątkowe. Ale tylko do czasu. Przeglądając Wasze blogi dziś po południu natknęłam się u Marty w Deco Pasji na bardzo podobne. W sensie serwetkowy wzór jest dokładnie ten sam… No ja wiedziałam, że się tego nie da uniknąć, ale że w ten sam dzień? Jakiś dziki zbieg okoliczności (Marta, pozdrawiam cieplutko!)

Tymczasem wracam do mojego jajka. W spękania wtarłam patynę. Po wylakierowaniu całości samą kameę pokryłam wielokrotnie lakierem do paznokci, żeby błyszczała się bardziej, niż reszta. Obrysowałam ją też ciemno złotą konturówką. Z tyłu dodałam napis „wesołego Alleluja”. 

Szczerze mówiąc efekt końcowy bardzo mi się podoba. Mam nadzieję, że w Waszych oczach również znajdzie uznanie.

Hihi, a to już kolejne jajeczka czekające na zdobienia.

Wbrew pozorom starcza mi jeszcze czasu na sprzątanie, gotowanie i drobne przyjemności (np. teraz właśnie oglądamy sobie z Mężem mecz – Polska! Polska! Polska!). W gruncie rzeczy to samo malowanie sprawia mi ogromną frajdę, jest niejako wpisane w rytm dnia, więc jakoś tak naturalnie się ze wszystkim zgrało. Podejrzewam, że po świętach nie będę wiedziała, co z rękoma robić…

Operacja tuning i inne jaja

Oj, chwilkę mnie nie było… Pewnie to wina maratonu filmowego w ciągu ostatnich kilku dni. Jakiś czas temu byliśmy z Mężem w kinie na Dziewczynie z tatuażem. Uważam, że film jest rewelacyjny, podobnie jak Rooney Mara i Daniel Craig. Na prawdę czuć chemię między nimi, tą wzajmną fascynację wynikającą z różnic, które ich dzielą (środowisko, wiek etc.).  W każdym bądź razie film spodobał nam się na tyle, że zamarzyło nam się obejrzeć wersję szwedzką. No i tak od piątku do późnej nocy oglądaliśmy wszystkie odcinki (6 x 1,5 godz.). Było warto! Nic więcej nie napiszę, żeby nie wymknął mi się żaden spoiler. Muszę tylko zaznaczyć, że zakochałam się w szwedzkim języku :P Ale wracam do tematu – Millenium porwało nas na tyle, że na blogowanie brakło mi najzwyczajniej w świecie czasu. Jajka jednak cierpliwie i systematycznie malowałam.

Na pierwszy ogień poszły dwa wytworki, które już Wam pokazywałam, ale po bardzo udanym zakupie konturówek postanowiłam poddać je tuningowi. Pod nóż poszły jajka ludowe i konwaliowe.

A to już nowości, tym razem na zamówienie, więc kolorki i wzory dopasowane do wymagań koleżanek z pracy. Najpierw single:

A teraz stroikowe zestawy:

Nie rozpisuję się dziś więcej. Jakoś tak nie wiem, jak miałabym komentować moje jajeczne poczynania. Lepiej Wy komentujcie :D

DEMENTI - w związku z komentarzami chciałam przeprosić, jeśli niektóre z Was wprowadziłam w błąd używając słowa "malowałam". Jajka są oczywiście zdobione techniką decoupage'u, a nie ręcznie malowane. Chociaż malowałam tło i wykończenie z tyłu i podmalowywałam np. trawkę przy kurkach, a potem lakierowałam. Dla mnie to wszystko jest malowanie, ale żeby takie kwiatki i kurczaczki... Dzięki Dziewczyny za wiarę we mnie, ale taka zdolna, to ja niestety nie jestem :D 

Zaległości i wyróżnienie, czyli w przerwie między jajami

Żeby totalnie nie zwariować od natłoku jajecznych zamówień oraz w oczekiwaniu na ich realizację, dziś kilka rzeczy zupełnie nie związanych z wiosną (już czuć ją w powietrzu!) i świętami. Z dość dużym opóźnieniem chciałam Wam pokazać kolejny album na pamiątkowe zdjęcia ze ślubu mojego szwagra, o który poprosiła mnie teściowa. Tym razem miało być skromnie, w kolorach biało-czarnych. Wiecie, moje scrapowe poczynania nie są najwyższych lotów. Rzekłabym nawet, że raczej tych na bardzo niskim pułapie, ba! jeśli miałabym się w tej kwestii porównać do jakiegoś ptaka, to byłabym pewnie kurą lub może nawet kiwi... Ale co tam, pokazuję (choć troszkę się wstydzę):

Kolejne projekty na zamówienie teściowej, to dwie ramki. Na jednej miał być efekt marmuru na szkle. Ale żeby pomalować, trzeba było najpierw oczyścić, tudzież oskrobać, z poprzedniej farby. Masakra! Do tego dźwięk noża na szkle, wyobraźcie sobie... brrr! Z rozpuszczalnikiem wolałam nie kombinować, bo jeszcze by mi się wszystko rozmazało i było by po ramce.

Raz kiedyś zrobiłam butelkę a'la marmur i wyszło dość ciekawie. Ale szczęście sprzyja tylko początkującym... Za drugim razem mocno mi nie wyszło i musiałam zdobić lewą stronę (skrobać już nie miałam siły). Wyszło praktycznie nie marmurowo, ale efekt teściowej się spodobał – to najważniejsze. Zaśniedziałą ramkę tylko oczyściłam.

Druga ramka na całe szczęście była drewniana. Miała być postarzona i przetarta. Od siebie w twórczym natchnieniu dodałam jeszcze klatkę i ptaszki (oczywiście od Graphic Fairy):

To niestety nie było mój dzień na odnawianie... Przy montażu pękła mi szybka... Czasami już tak jest, że jak się człowiek bardzo stara (to helo-oł! teściowa w końcu prosiła), to nic nie wychodzi tak, jak trzeba...

A teraz, na poprawę nastroju, zakup sprzed miesiąca - blaszany dzbanek w ukochane kropki. Do kuchni, która ciągle czeka na remoncik (na obrzeżach świadomości już mi błądzi kolejny pomysł, tym razem na lifting łazienki). 

Już zupełnie w dobrym nastroju muszę się pochwalić moim pierwszym wyróżnieniem! Dostałem je od Witchqueen (bardzo, bardzo Ci dziękuję, jest mi ogromnie miło!!!). 

No i teraz mam za zadanie opisać siebie w siedmiu zdaniach… No w gruncie rzeczy, to nie wiem, jak zacząć…

Jestem pełną pomysłów, marzeń i chęci do życia osóbką, która nie boi się wyzwań.  Mam w sobie ogromne pokłady miłości, którą obdarzam moich najbliższych i w ogóle wszystkich wokół, bo bardzo szybko przyzwyczajam się do ludzi, a jak już się przyzwyczaję (tudzież pokocham), to po prostu nie ma mocnych (niestety nie wszyscy potrafią to zrozumieć, albo – co gorsza – mogą zrozumieć to opatrznie). Staram się być po prostu dobrym człowiekiem, nie wadzić nikomu, nikogo nie nienawidzić, tolerować odmienności (nie zawsze mi to wychodzi) i za nic w świecie nie oceniać. Bardzo lubię dobre kino i nade wszystko kocham książki, ale nie z rodzaju romansów, raczej coś zawiłego, psychologicznie pokręconego, np. o seryjnych mordercach, albo kryminały, ostatnio też fantasy. Mam mnóstwo zainteresowań,  od prezentowanych na tym blogu, poprzez historię (wojskowości w szczególności), ezoterykę, grafomanię (choć dawno już nic nie napisałam), aż do zagadek matematycznych i logicznych, słowem – kobieta renesansu. Czasami zastanawiam się, czy aby ktoś się tam gdzieś nie pomylił i nie wysłał mnie za daleko w przyszłość, w sensie takim, że równie dobrze mogłabym się urodzić jakieś 130 lat temu, np. w Anglii. W gruncie rzeczy uważam, że jestem okropnie pokręcona, z różnych względów, w każdym razie, czasami do głowy mi takie rzeczy przychodzą, że jakbym była psychiatrą, to bym się zamknęła w pokoju bez klamek…

Uff! Ciężko siebie samego opisywać… Nie uważacie, że zupełnie lepiej idzie nam mówienie o innych, niż o sobie?

Co do wyróżnień, to w sumie nie dziwię się, dlaczego niektóre z Was dziękują za takie przyjemności. Ciężko jest wybrać kogoś, kiedy ma się tak ogromny wybór… Ale że zabawa jest zabawą, to ja wyróżnię:

Mój dom moja ostoja

Guriana

The Mouse Mouse

Zmierzch Luny

Home znaczy DOM

Malowany kokon

Drewniana szpulka

Dziewczyny, wklejcie do siebie banerek i napiszcie coś o sobie w 7 zdaniach.

Cholera, a miało być dzisiaj krótko...

Kogel-mogel, jajecznica

Dinozaur, morderca, artysta... W komentarzach do ostatniego posta znalazłam dużo określeń mojej osoby i – szczerze – wszystkie poczytuję sobie za komplementy! Bardzo serdecznie Wam dziękuję za miłe słowa. Po raz kolejny muszę stwierdzić to, co oczywiste – Wasze ciepłe komentarze są niezwykle budujące! Na tyle budujące, że w porywach natchnienie ozdobiłam wreszcie trochę jajków. Już zaczynałam się bać, że wielkanocne zakupy styropianowo-koszyczkowo-serwetkowe   zrobiłam na wyrost... A oto i moje jajeczka:

Część jajek trafiła do stroików. Na razie zrobiłam dwa:

Jak więc widzicie, do mojego mieszkanka zawitała wiosna. Także w postaci kwiatka, który stoi sobie na moim sekretarzyku i pięknie mi pachni, kiedy maluję jajeczka. Ogromny kwiatostan musiałam podeprzeć, bo się bidul ugiął pod własnym ciężarem. Tu jeszcze zanim zakwitł:

Na dziś to wszystko. Niedługo kolejna porcja jajecznych zdjęć (mam nadzieję), dwa projekty realizowane na prośbę teściowej oraz kilka zaległości.

Pozdrawiam cieplutko!

Tik, tik, tik!....

…to dźwięk twojego uciekającego życia.

Może niezbyt optymistycznie zaczęłam, ale to znowu wina Dextera. Kolejna część jego przygód już za mną, ale to zdanie, tak charakterystyczne dla piątego sezonu, kołacze mi po głowie, niczym nie dająca spokoju  melodia  zasłyszana w radiu. Poza tym post będzie o zegarkach. Przy okazji pudełka na marzenia mówiłam Wam o mojej fascynacji mechanizmami zegarowymi, tymi wszystkimi sprężynami i trybikami.

Tak się zdarzyło, że do tego przeczytałam jeszcze dwie książki Cassandry Clark – Mechaniczny anioł i Mechaniczny książę. No i moja fascynacja pochłonęła mnie bez reszty. Nie żeby było to  jakieś wybitne dzieło literackie, o nie. To po prostu fantasy dla nastolatków. Ale co począć. Musiałam nakarmić tego dzieciaka, który we mnie siedzi. A klimat książek wciąga niesamowicie – Londyn, końcówka lat 70-tych XIX w. Atmosfera niczym w Lidze niezwykłych dżentelmenów. Dwóch przystojnych chłopaków po przejściach i dziewczyna z przeszłością. Do tego tajne bractwo Nefilim. Czego więcej trzeba, by zarwać trzy nocki z rzędu? Ale ja przecież nie o książkach miałam pisać, tylko o zegarkach.

To dwa budziki, które mój Teść przywiózł mi od Wujka ze wsi. Stare, zakurzone, nieużywane, czyli dla mnie w sam raz. Zabrałam się do nich ochoczo, potraktowałam śrubokręcikiem i nożykiem i po kilku minutach do moich słoiczków (zapełnionych już po części tarczami i trybikami z zegarków rozmontowanych wcześniej) trafiły rewelacyjne, tak drogie memu sercu trybiki.

Ale po cóż byłyby mi te trybiki, gdyby nie moja dzika żądza stworzenia z nich czegoś? Zrobiłam ci ja zatem dwa wisiorki. Podstawą pierwszego jest cały, uzewnętrzniony mechanizm zegarka na rękę. Dorobiłam „łapki” ze srebrnego drucika (miały przytrzymywać szybkę, ale ta złośnica w trakcie montażu pękła). Trybiki zatopiłam w bezbarwnym lakierze, dodałam dwa listki na łańcuszku i gotowe.

Drugi wisiorek został stworzony na bazie innego, który dostałam ostatnio od Mamy. Był to kamień z metalowym serduszkiem. Po śladach kleju widać było, że coś ewidentnie jeszcze na nim było, ale zostało zagubione bezpowrotnie i – ku wielkiej uciesze mojej Mamy – sprawiło, że całość została przeceniona. Jak tylko go zobaczyłam, wiedziałam, jak go przerobię. No więc dokleiłam malutką tarczę zegarową i kilka trybików. A oto efekt:

Żeby nie było, że tylko ja mam kuku na muniu, jeśli chodzi o zegarki, to w domu mam jeszcze jednego zegarkofila. Dorwał się raz do moich skarbów w postaci pokaźnej ilości odnalezionych na strychu i w piwnicy zegarków na rękę. No i oczywiście z wielkim oburzeniem zaiwanił mi dwa, twierdząc, że to automaty, że  jak ja mogłam chcieć to rozwalić?! No i się okazało, że jeden z nich jest raczej bezużyteczny, ale drugi, hoho, drugi to rarytas wśród zegarków! Jest to stary Wakmann, prawdopodobnie z lat 30-tych lub 40-tych ubiegłego wieku. Kiedy wczoraj poszliśmy odebrać go z przeglądu u zegarmistrza i pokazał nam go w środku, to – wierzcie mi – tętno miałam chyba na poziomie 200. 

No i leży sobie zegarek w szufladzie Męża, tyka sobie cichutko i czeka, aż znajdziemy jakieś bardziej szczegółowe informacje na jego temat.

Chorzy jesteśmy z Mężem, no nie? Ja album, on zegarek… I tylko Pan Zegarmistrz stwierdził, że jesteśmy jak dinozaury, bo teraz młodzi ludzie raczej się takimi rzeczami już nie interesują…

Miłej niedzieli i udanego tygodnia Wam życzę!