Jak pies z kotem

Co za niedziela! Piękna, słoneczna i pełna niespodzianek... 

Chciałam Wam dziś pokazać dwa zwierzątka, teoretycznie antagonistyczne, a w praktyce często  to najlepsi przyjaciele - pies i kot. 

Pierwszego zrobiłam z resztek masy ciasto-plasto, którą Łucja dostała kiedyś od kuzynki. W zestawie było pięć kolorów oraz pudełeczko z zawieszkami, zapinkami do broszek i magnesami. Do tego instrukcja z figurkami, jakie można zrobić z tego genialnego tworzywa. Na prawdę polecam! Łucja miała na prawdę świetną zabawę. Ale jak każda rzecz tego rodzaju, taki i ciasto-plasto dość szybko twardnieje, nawet w zamkniętym pudełku. Trzeba było więc wykorzystać wszystko do końca. Z takiej właśnie końcówki powstał piesek, który razem z zawieszką i koralikami stworzył breloczek. 

Kotka uszyłam natomiast dla Małej Jubilatki. Urodzinki obchodziła w połowie stycznia. Jej Ciocia doniosła mi niedawno, że Katarzynka bardzo polubiła pluszaka i nawet z nim śpi! To miód na moje serce! Pisałam Wam nie raz, że największą radością dla mnie jest miłość, jaką obdarowane dziecko obdarza zrobioną przeze mnie przytulankę. Jeszcze raz sto lat Kasiu!

Miłego tygodnia życzę wszystkim! 

Łucja Waleczna

Dziś Łucja miała w przedszkolu bal przebierańców. O tym wydarzeniu mówiła już od początku stycznia. Chciała się przebrać za Elsę z Krainy lodu. Szczerze mówiąc już miałam zabierać się za poszukiwania materiałów na sukienkę, kiedy w przedszkolu pojawiła się firma wypożyczająca kostiumy. Elsa? Tak, były stroje, nawet chyba z 5, ale wszystkie już poszły. No to jak? Łucja miałaby być Elsą którąś z kolei - o nie! Zapytałam więc, za kogo innego chciałaby się przebrać. Padło na Meridę, ku mojej wielkiej uciesze. Łucja uwielbia tą bajkę (ja też), nawet nie tyle oglądać, co czytać w wersji takiej mini książeczki. Bardzo się ucieszyła na myśl, że zostanie akurat tą księżniczką. Powiedziała, że tak! Ona przebierze się za Meridę, a Jagoda za jej konia, Angusa! (myślałam, że padnę). Zaczęło się codzienne niemal wiercenie dziury w brzuchu o zieloną sukienkę. Na szczęście materiały miałam w domu. wykorzystałam nawet haft z fartucha, który służył mi w czasach odtwórstwa historycznego. Kiedy wreszcie się za sukienkę zabrałam, nie obyło się bez przygód. Tym razem to ja poczułam się, jak w bajce, ale nie Disney'a, a Tima Burtona. Skradziony rękaw? Brokuły w skuwce od przecinaka? Proszę bardzo! Tak to jest, jak się szyje nie po nocach, a w towarzystwie małego chochlika. Na koniec okazało się, że wiązanie z boku nie wystarczy i muszę wszyć zamek. Po iście ekwilibrystycznych wyczynach udało się! Bo musicie wiedzieć, że ja się nigdy nie uczyłam kroju i szycia. Tą sukienkę też szyłam bez wykroju. Skorzystałam z wiedzy, jaką posiadłam szyjąc moją "historyczną" sukienkę, o której kiedyś Wam już pisałam. 

Zwieńczeniem przemiany Łucji w Meridę były włosy zaplecione na noc w warkoczyki. Rano rozplotłyśmy i loki gotowe. Łucja cieszyła się niezmiernie i z dumą weszła z rana do swojej klasy. Ja też jestem dumna. I z siebie (skromność, to moje drugie imię) i z mojego Lucka. Łuk widoczny na zdjęciach oczywiście został w domu. Wolałam nie ryzykować zbytniego wczuwania się Łucji w rolę.

A za co Wy przebrałyście swoje pociechy? Stawiacie na handmade, czy gotowe kostiumy?

Nici, nitki, niteczki

Jakiś czas temu, a właściwie to całkiem dawno, zamarzyłam o pudełku na nici, kordonki i inne takie. Na giełdzie staroci upolowałam najzwyczajniejszy w świecie niciak. Na oko późny Gierek. Cena okazyjna, więc się nie zastanawiałam. A że były to czasy, kiedy odkrywałam tajniki dekupażu. a sypialnię, gdzie docelowo postawiłam ten mini mebelek, urządzoną miałam we fioletach, to i on przybrał barwę jagód. Wieka zaś ozdobiły serwetki. A potem... Potem wszystko się zmieniło. Pojawiła się Łucja, a wraz z nią skurczyła się nasza przestrzeń życiowa (ale serce dziwnie urosło). Skurczyła się jeszcze bardziej, kiedy naszej małej Iskierce oddaliśmy sypialnię. Zapomniana niciarka stanęła... w kuchni, schowana za krzesłem. Ostatnio, głównie pod wpływem i za sprawą wpisu na blogu All things pretty and simple o wyrzucaniu nieużywanych rzeczy, postanowiłam uszczuplić nasze obejście o ten, zdawałoby się, zbędny przedmiot. A że nie lubię tak po prostu wyrzucać, to postanowiłam wystawić go w lokalnym serwisie aukcyjnym. Zorientowałam się w cenach i już, już miałam robić zdjęcia, kiedy do głowy wpadł mi pomysł - dlaczego  by nie podrasować starego mebelka? Co prawda to dużo pracy, ale postanowiłam, że postaram się, by niciak dostał godne kolejne życie. W ruch poszedł papier ścierny. Potem dwie warstwy farby akrylowej wymieszanej z talkiem kosmetycznym (dawno temu, zanim pojawiły się cudowne farby kredowe, czytałam u jednej z Was o takim sposobie na malowanie mebli kuchennych i płytek). Powiem tak, krycie idealne. Musiałam troszkę rozrobić wodą, bo początkowo ciężko się nakładało, ale później było już z górki. Całość poprzecierałam delikatnie, mocniej na kantach, a następnie zawoskowałam. Elementem zwieńczającym zostały krawieckie akcesoria ze sklejki - manekin, maszyna do szycia oraz kilka guzików. Wyszło tak trochę shabby. 

A tu oczywiście PRZED metamorfozą. 

Patrzę teraz na niciak i wydaje mi się, że może mógłby zostać... Postanowiłam jednak, że się rozstajemy. Koniec i kropka. Czas, by cieszył kogoś innego. Moje zbiory nici i innych pierdółek już dawno przerosły możliwości kuferka. Po co ma stać pusty? To zupełnie jak z imbrykiem z baśni Andersena. Pisałam Wam już o niej przy okazji potłuczonych kubków. Poszukałam i znalazłam ten post sprzed ponad 4 lat (!!!), o TU. Samej mi się fajnie zrobiło, jak go przeczytałam. Miło tak powspominać. Tymczasem lecę już, a raczej powieki mi lecą. Trzymajcie kciuki, żebym jutro nie puściła chaty z dymem, bo będę Łucji smażyć pączki bez mleka i jajek. Pa!

Zabawa z kwiatami

Witaj hiacyncie, zwiastunie wiosny! 

Kto zgadnie, parafrazą czyich słów z jakiego filmu są te powyższe? Będzie niespodzianka :) Taka zabawa na początek lutego. 

Styczeń to dla mnie czas poświątecznego odpoczynku. Chowam bożonarodzeniowe ozdoby, pozwalam domowej przestrzeni odetchnąć od kolorów. Cieszę się zimową surowością w czterech ścianach. Powoli, tak jak w naturze, wychylają nieśmiało listki pierwsze roślinki. Wszystko zgodnie z wyznaczonym rytmem. Na początku roku kupiłam hiacynta. Zaczęły pojawiać się pączki, więc go solidnie podlałam. No i cały kwiatostan szlag trafił. Mówiłam Wam już wielokrotnie, że nie mam ręki do roślin. Obcięłam, postawiłam na oknie. Czekałam. Tymczasem zakupiłam następny. Wczoraj pięknie zakwitł. Roztacza w całym pokoju przecudny zapach!

A i ten pierwszy chyba mu pozazdrościł i zaczął się rozwijać. Najlepsze jest to, że pierwszy kwiat był różowy, a ten zapowiada się na biały. 

Nadchodzi luty. W połowie tego miesiąca są Walentynki, święto zakochanych. Wtedy też niektóre ptaki łączą się w pary i zaczynają budować gniazda. To dla mnie oznacza początek wiosennego oczekiwania. Takie radosne, z motylami w brzuchu, kiedy na przykład słyszę wesoły świergot ptaszków, czy poczuję na twarzy ciepły powiew wiatru. Potem już nie jest tak samo, bo oczekiwanie zmienia się w niecierpliwość, kiedy rozwiną się liście, kiedy będzie wystarczająco ciepło, by zdjąć zimowe kurtki, odłożyć szaliki do szaf. Teraz jest właśnie najpiękniejszy czas na cieszenie się wiosną. W moim przypadku przejawia się to też w nowym hobby. Pozazdrościłam Łucji kolorowanek i kupiłam sobie własną. Pożyczyłam od niej kredki i bawię się wieczorami. 

Roślinne motywy. Kolorowanie i bazgranie kupiłam ostatnio w biedronce. Już od dawna zachwycał mnie Tajemniczy ogród, ale cena odstraszała. Tymczasem za moją zabawkę nie zapłaciłam nawet 10 zł. Sprawdziłam na własnej skórze, to na prawdę  świetny sposób na skołatane nerwy. 

Miłego popołudnia i następnego tygodnia Wam życzę!

Pan samochodzik...

...i przepis na długowieczność. Tak mogłabym nazwać dzisiejszą opowieść. Autko, o którym jest ten wpis należało do mojego Męża. Bawił się nim, jako chłopiec. Znalazłam je na strychu na wsi. Eh, te cudowne składnice skarbów maści wszelakiej! Jeszcze jesienią zabrałam zdezelowany wehikuł do domu i tak sobie stał i czekał na odpicowanie. Razu pewnego nawet Mąż zdrapał z niego naklejki. Aż w ubiegłym tygodniu dopadła mnie wena i go pomalowałam. W kolorach szaro-białych oczywiście. Siwe tło w kropeczki, to serwetka, którą dostałam jakiś czas temu od Ani. A nuż zdarzy nam się kiedy jaki syn. Nie trzeba będzie przemalowywać. Z przodu nakleiłam reflektory/oczy, które są zabawnym uzupełnieniem całości.

Łucja bardzo lubi się bawić tym autkiem, zwłaszcza wozić klocki. Te drewniane także są odziedziczone po tacie (oprócz ciuchci). Uwielbiam drewniane zabawki i gdyby były drewniane kucyki pony, to chętnie bym takie nabyła. Widoczny na jednym ze zdjęć helikopter kupiłam w ubiegłym roku w górach. Tam zabawki z drewna są zdecydowanie tańsze. Zmykam tymczasem cieszyć się ostatnim dniem opieki. Łucja jest już zdrowa! Pewnie Wasze życzenia pomogły (jak zawsze). Dziękuję i do miłego!

Anielica Annika z sercem na dłoni

Witam Was serdecznie w to deszczowe przedpołudnie. Ciągle siedzimy z Łucją w domu. Kaszel nie przechodzi, choć na szczęście już nie dostaje antybiotyków. Mam nadzieję, że przepisane przez naszą lekarkę inhalacje pomogą skutecznie pozbyć się tych uciążliwych dolegliwości. 

Tymczasem chciałam Wam dziś pokazać kolejnego anioła w mojej kolekcji. Całe szczęście tym razem to nie anioł malowany, a uszyty z wykroju Tildy. Jeszcze siedzi spokojnie w domu, ale w najbliższym czasie poleci za naszą zachodnią granicę do pewnej przesympatycznej Pani, która jest znajomą mojego Męża. Od dwóch lat pamięta zawsze o naszej Łucji w dniu urodzin i na święta. Chciałam się jej jakoś odwdzięczyć. Aniołek został nazwany Annika. Uszyłam ją praktycznie w całości z materiałów z odzysku. Nawet włosy są z wełny pozyskanej ze sprutego swetra. Jeno wstążeczka i gwiazdkowy guzik, a także wypełnienie w postaci mięciutkiej watolinki, są nowe. Mam nadzieję, że Jannet będzie się podobał nasz mały prezent na szczęście. 

Na liście "do uczycia" było jeszcze serduszko dla Holly, które poleciało do niej jako część spóźnionego prezentu gwiazdkowego. Przy jego wykonaniu użyłam jedną z drewnianych, domkowych przywieszek, jakie dostałam od Mamy. 

A jak już byłam w szyciowym transie, to powstał jeszcze pokrowiec na taboret. Teraz tekstylia w kuchni są ujednolicone - pokrowiec i zasłonka pasują do siebie idealnie. Na wiosnę muszę pomyśleć o nowym zestawie, bo co by o tym nie mówić, to jest jednak trochę zimowy. Póki co jednak jeszcze mamy resztki śniegu za oknem i oblodzone chodniki, więc wszystko się zgadza :)

Pozdrawiamy Was z Łucją cieplutko i życzymy dużo słoneczka!

Dzień Babci i Dziadka

Wszystkim Babciom i Dziadkom ślemy dziś najlepsze życzenia zdrowia, szczęścia, spełnienia marzeń, jak najwięcej wnucząt, cierpliwości, miłości i rozsądku (bo wiem, że czasami nadmiar szczęścia potrafi go czasem przesłonić), a nade wszystko, by uczucia, jakimi darzycie dzieci Waszych dzieci były odwzajemnione i docenione! 

A oto karteczki, jakie w tym roku dostaną Babcie i Dziadziusiowie nasi i naszej Łucji. 

 Do wykonania karteczek użyłam zestawu papierów i dodatków  The crafty goody bag - Sweet Paris firmy Trimcraft. To jeden z moich świątecznych prezentów od Mamy :)

O powrotach do korzeni

Z każdą sekundą przemija nasze życie. Nie, nie próbuję nikogo wprawić w dekadencki nastrój. Chcę dokonać rzeczy absolutnie odwrotnej! Nie podam Wam jednak przepisu na to, co robić, by lepiej nasz czas wykorzystać. Po prostu musimy robić to, co sprawia nam przyjemność, dzięki czemu możemy być szczęśliwi i dzielić się tym szczęściem z innymi. Nie bez powodu piszę, że najpierw to my sami musimy osiągnąć wewnętrzną równowagę, a dopiero potem postarać się to przenieść na osoby w naszym otoczeniu. To tak, jak nam mówią w samolocie – kiedy spadnie ciśnienie w kabinie, ze schowków wypadną maski tlenowe. W pierwszej kolejności mamy założyć taką maskę sobie, a dopiero potem dziecku. Trochę się to kłóci z naszym odczuciem, że pomocy najpierw wymaga dziecko, że my sobie poradzimy, a ono jest najważniejsze. Co jednak, jeśli nie zdążymy założyć dziecku maski, bo np. będzie przestraszone wiercić się i próbować uciekać. My w tym czasie stracimy przytomność, a za chwilę dziecko i nikt nam już nie pomoże. Ucierpimy oboje. Kiedy jednak najpierw zadbamy o siebie, będziemy w stanie pomóc i innym. Będziemy wtedy wystarczająco silni, by stać się opoką dla najbliższych. Podobnie jest z naszą wewnętrzną stabilnością. Nie osiągnie szczęścia ten, kto siedzi z założonymi rękoma, narzeka i nie robi nic, by nadeszły zmiany. Nie osiągnie nic ten, kto zadręcza się przeszłością zapominając, że żyjemy tu i teraz, że przyszłość zależy w dużej mierze od nas samych. Żyłam kiedyś w przekonaniu, że nie zasługuję na szczęście. Jeśli już do mnie przyszło, to bałam się, że i tak za chwilę je stracę. Po co się więc starać o z góry przegraną sprawę? Nie mogłam sobie wyrządzić większej krzywdy. Nie do końca wiem, kiedy i w jakich okolicznościach nastąpił przełom. To zapewne zasługa osób, które spotkałam na swojej drodze. Osób, które były wystarczająco silne, żeby pomóc – choćby i nieświadomie – mnie. Z pewnością pomogło mi też rękodzieło. Zaczęłam rozwijać swoje pasje, zaczęłam słuchać intuicji. Robiłam to instynktownie, bo czułam, że bez tego zginę, zatracę się. Dopiero ostatnio zrozumiałam proces dojrzewania, jaki we mnie zaszedł. Stało się to dzięki książce Clarissy Pinkoli Estes „Biegnąca z wilkami. Archetyp dzikiej kobiety w legendach i mitach”.

Nie będę tu pisała streszczenia tej książki, bo to bestseller i w sieci znajdziecie mnóstwo opinii na jej temat. Poza tym każdy znajduje tam coś innego, coś czego akurat potrzebuje. To książka nie odnosząca się do światopoglądu i religii. Niezależnie od szerokości geograficznej, pod którą się urodziliśmy i która determinuje naszą wiarę i kulturę, nasza kobiecość, która w książce nie jest absolutnie utożsamiana z seksualnością, jest taka sama. Jako kobiety mamy takie same dylematy, przechodzimy w życiu przez podobne etapy. Chciałam Wam powiedzieć, co ta książka dała mnie. Czytałam ją bardzo długo. Nie dla tego, że jest obszerna, choć to także. Przede wszystkim chciałam rozmieć, co czytam. To nie kolejna powieść, którą się „łyka” w jeden wieczór. To trzeba smakować i przetrawić. Autorka zbierała opowieści z różnych stron świata i ukazała nam je w zupełnie nowym świetle. Okazało się, że na przykład baśnie braci Grimm nie są wcale bajkami dla dzieci, a lekcją dla młodych kobiet. Wiele z dawnych ludowych historii zostało zniekształconych, czy to poprzez naleciałości kulturowe, czy przez zmieniający się świat, postęp nauki, czy wreszcie przez religię. To właśnie ta ostatnia, chrześcijaństwo, miała największy wpływ na zmiany, które spowodowały, że wiele legend rozumiemy dziś zupełnie inaczej. Bądź posłuszna, bój się Baby Jagi, nie wchodź do lasu, nie wolno ci chcieć więcej ponadto, co łaskawie otrzymasz od mężczyzn, od których jesteś zależna. Wbrew temu, co przed chwilą napisałam, nie jest to książka szczególnie feministyczna. Nie każe kobiecie porzucać wszystkiego i iść samotnie, wchodzić na traktory, czy zakuwać się w zbroję. Wręcz przeciwnie. Pokazuje, jak w związku wypracować ten szczególny rodzaj partnerstwa, który pozwoli być wolnym. Autorka pokazuje nam też, na przykładzie wielu opowieści, jakie są etapy dojrzewania dzikiej kobiety wewnątrz nas. Pokazuje nam, że nie pieniądze, praca, nałogi, czy pogoń za namiastką miłości są ważne. Najważniejszym jest poznanie siebie, swoich pasji i ich realizacja. Normy, jakie nam wpajano od dzieciństwa, ba! od pokoleń, tworzą na naszych umysłach, sercach i dłoniach więzy, których często nie widzimy. Pierwszym etapem jest je dostrzec, następnie zerwać. Nie będzie łatwo, wręcz przeciwnie. Ale każda próba, jakiej podda nas życie, pozwoli nam być lepszymi ludźmi. Nie jest ważne, czy chcemy malować, rzeźbić, pisać wiersze, gotować, tańczyć, śpiewać, zajmować się dziećmi, czy też może radość i ukojenie znajdujemy w modlitwie. Chodzi o to, by nie bać się być sobą, nawet jeśli ktoś nam mówi, że nie umiemy czegoś robić, że coś nam nie wychodzi, to zastanówmy się, czy ta krytyka jest bezpodstawna, czy jednak powinniśmy coś zmienić. Doskonalmy warsztat i technikę, nie starajmy się być perfekcyjnymi. Wyzbądźmy się fałszywej skromności na rzecz pewności siebie i poczucia własnej wartości. Nie wychodzi nam szydełkowanie? Może odnajdziemy się w projektowaniu ogrodów? Wiem, że łatwo się mówi. Ale wiecie co? Jeszcze kilka lat temu, 3-4, bałabym się napisać, co myślę, bałabym się, że może komuś nie spodoba się mój styl, moje poglądy. Że przecież i tak nikt nie usłyszy mojego głosu. A dziś robię to, co lubię. Tworzę i widzę, że nawet jeśli nie wszystko mi wychodzi (patrz: malowanie aniołów :D), nie wszystko jest ładne, czy praktyczne, to jest sens. Mam z tego satysfakcję, czuję radość. Piszę tu... i tam. Znajduję nowe rzeczy, których chcę spróbować. Jedną z nich było lepienie z gliny. 

Interesuje mnie sztuka pierwszych ludzi. Czyż nie są fascynujące malunki naskalne w jaskini Lascaux, czy Altamira, rzeźba niedźwiedzia na Ślęży? Ja postanowiłam ulepić sobie z gliny moją własną neolityczną Wenus. Za wzór posłużyła mi Wenus z Willendorfu. Moja wersja jest jednak nieco smuklejsza. Nie interesuje mnie, czy to figurka kultowa, ozdoba, czy prehistoryczna wersja czasopisma dla dorosłych. Dla mnie jest to dzieło wykonane przez naszych przodków i pojmuję je tylko w kategoriach estetycznych.  

Wenus z Willendorfu.
źródło: wikipedia.org

W ferworze natchnienia ulepiłam też wzorowaną na znalezisku archeologicznym słowiańską boginię Mokosz.

Jako materiał posłużyła mi zakupiona w sklepie glina rzeźbiarska, ale marzy mi się stworzyć coś z takiej gliny, wiecie, prosto z pola. Ja wiem, że może ma gorsze właściwości i gorzej się z nią pracuje, ale chodzi nie tylko o osiągnięty efekt, ale także o proces produkcji. Taka archeologia eksperymentalna. Kiedyś już (na pierwszym roku studiów) lepiłam kota na wzór egipskiej kociej mumii z gliny wykopanej jakieś pół kilometra od mojego rodzinnego domu. Dopiero jakiś czas potem dowiedziałam się, że w tamtym miejscu, na przełomie er znajdowała się osada. To pole uprawne, więc przy pracach ziemnych światło dzienne ujrzała cała masa drobnej ceramiki. Udało mi się znaleźć dno oraz ucho od kubka. A jak sobie pomyślę, że z tego naczynia pił ktoś 2 tysiące lat temu, to aż mam ciarki na plecach. Zapytacie skąd mam pewność, że te skorupy, nie większe niż 5x5 cm pochodzą z tamtego okresu? Nie zostały przeprowadzone żadne badania archeologiczne, ale osad takich wzdłuż rzek było w naszej okolicy bardzo dużo. Nie da się odkryć wszystkich. W datowaniu pomocnym okazać się może chociażby sposób zdobienia, np. ryte paznokciem półksiężyce. Pomyślicie, że to cudowne i wspaniałe, że miałam szczęście. Ale tak naprawdę każdego dnia chodzimy po ziemi, która kryje najprawdziwsze skarby. Na pewno zdarzyło się Wam na spacerze znaleźć kawałki ceramiki wyglądającej jak stara doniczka, czy dziwnie wygładzony kamień, który mógł być osełką.

Kończąc już moje przydługie wywody chciałam Wam polecić „Biegnącą z wilkami”. Tym, które szukają, pozwoli odnaleźć. Tym, które znalazły, pozwoli zrozumieć. A tym, które rozumieją, pozwoli upewnić się, że idą właściwą drogą. Bądźmy kobietami świadomymi siebie, dobrymi partnerkami, matkami, przyjaciółkami. Bądźmy sobą i bądźmy szczęśliwe. To nie jest łatwe, ale jest do zrobienia. A zacząć możemy mając zarówno 20, jak i 50 lat. Powodzenia!

I już zupełnie jako post scriptum chciałam Wam pokazać piękne krajobrazy zza naszych okien. Zaraz idziemy z Łucją na krótki spacerek, zgodnie z zaleceniami pani doktor.