Jak sobie pościelesz...

… tak się – podobno – wyśpisz. Tyle stare porzekadło. Inna rzecz, że ulubiona lalka Łucji długo nie miała swojego łóżeczka, więc nie było i gdzie pościelić. Od lipca na balkonie u Teściowej zalegał wyczarowany nie wiadomo skąd mebelek. Miałam się zająć jego przeróbką jeszcze w trakcie urlopu, ale jakoś tak zleciało, a potem nie było czasu, albo obie zapominałyśmy. W końcu, kiedy Łucja zachorowała w grudniu, Mama pomyślała, że nadeszła ta wiekopomna chwila. Któregoś dnia wparowała z łóżeczkiem mówiąc, że sobie pomyślała, że skoro teraz mam czas, to zajmę się szlifowaniem i malowaniem. Na początku nie byłam zachwycona, bo chyba niewiele jest osób, które lubią być postawione przed faktem dokonanym. Po chwili już jednak nastąpiła pełna mobilizacja i powstał pomysł na reaktywację. Oczywiście wszystko potoczyło się tak szybko, że nie zrobiłam zdjęć „przed”. Otóż przód i tył były różowe, nóżki też, a szczebelki miały bliżej nieokreślony odcień błękitu. Na dodatek załamywał się środek. Dlatego od spodu podbiłam dwie listewki, na których teraz opiera się materac. Szczebelki i nóżki przemalowałam na biało, dodałam białe kropeczki oraz dekupażową różyczkę w miejscu łuszczącej się naklejki. Nie byłabym sobą, gdybym nie dodała kropki nad i. W pół godziny dosłownie powstała pościel ze starego prześnieradełka i jeszcze starszej tasiemki, którą widywałam jako dziecko w babcinej szufladzie (a później się z nią oczywiście zakolegowałam). Podusia i kołderka zostały wypchane watoliną, którą zazwyczaj używam do wypełniania maskotek. Trzyczęściowa pościel sprawia, że lala na pewno ma wygodnie i dobrze się wysypia.

Myślałam, że pościel powstała ekspresowo. Myliłam się… Moja Łucja wyciągnęła dziś z jednego ze swych przepastnych pudeł z zabawkami konewkę. Biegała po domu i szukała kwiatków, które mogłaby podlać. Kiedy słowo „kiatki” przebrało postać łkania, a potem rozpaczy, postanowiłam działać. W ciągu chyba 5 minut wyciągnęłam doniczkę, mech, włochate druciki oraz liście i papierowe kwiatki, które dostałam ostatnio od mojej Mamy. Do tego tylko taśma dwustronnie klejąca i już po chwili Łucja mogła się bawić w małego ogrodnika. 

Inna sprawa, że kwiatki podlała, rzuciła konewkę i poleciała wyciągać kolejne zabawki. Ale ja jestem z siebie dumna, bo wyczarowałam dla mojego aniołka roślinkę, na którą nie jest uczulona.

Miłego popołudnia przepełnionego taką właśnie codzienną magią Wam życzę! 

Z braku śniegu

Na początek prze-mega-ogromniaście dziękuję Wam za wszystkie życzenia noworoczne! Że niby już 2015? Nie nadążam! Tymczasem od ponad dwóch tygodni mamy także zimę, ale także ją trudno zauważyć. To bowiem kolejna zima bez śniegu. Przynajmniej u mnie i przynajmniej na razie. Jako, że białego puchu nie ma, postanowiłam wyczarować coś śniegowego. Serwetkę z pięknym motywem zimowym kupiłam już ładnych kilka lat temu, ale nie miałam okazji wykorzystać. No dobra, nie miałam pomysłu. Ale kiedy na początku grudnia kupiłam pastę strukturalną i myślałam nad prezentami dla najbliższych, przypomniałam sobie o zimowym serduszku. 

Deska oraz magnesy powstały w mgnieniu oka (plus czas na schnięcie pasty, kleju i lakieru). Pomysł na magnesy na lodówkę chciałam wykorzystać już dawno.Widziałam kiedyś u Zuzy podobne (o TUTAJ) i wiedziałam, że kiedyś je zrobię. Komplecik poleciał do Ani na święta, także dwa pozostałe posłałam w świat. Mam nadzieję, że kiedyś jeszcze wykorzystam ten piękny motyw.

Jako, że w tej pracy występują śnieżynki i śnieg, postanowiłam zgłosić ją na wyzwanie u Zuzy Decu Style. Życzcie mi powodzenia. 

Troszkę się przez te święta rozleniwiłam w kontekście blogowym (bo tak normalnie, to odwaliliśmy z Mężem kawał dobrej roboty, ale o tym potem). Mam nadzieję, że teraz już spokojnie wrócę do zamieszczania wpisów przynajmniej z dwa razy w tygodniu. Nie mogłabym sobie odmówić tej niewątpliwej przyjemności, jaką są spotkania z Wami!

Spóźnialska

Pełno wszędzie podsumowań i planów. Szczerze Wam powiem, że pomimo tego, że sylwestrowa impreza odbyła się w naszym domu, to jakoś nie zauważyłam nadejścia Nowego Roku. Albo zauważyłam, ale nie do końca zarejestrowałam. Nie chcę robić rachunku sumienia, ani patrzeć w przeszłość. Miniony rok był po wieloma względami wyjątkowy, ale też pełen sprzeczności i paradoksów. Gdyby nie jedno jedyne wydarzenie mogłabym go zaliczyć chyba do najlepszych w życiu. Bo czy inaczej mogłabym nazwać rok, w którym – po prawie 30 latach życia – stwierdziłam, że jestem na właściwym miejscu? Na ten obecny nie robię dużo planów. Może poza podróżą życia i zrobieniem Łucji kompleksowych badań. Może poza byciem jeszcze lepszą żoną i matką. Nie chcę zrzucać tych 5 kilogramów (choć może by się przydało), nie chcę się zmieniać, a tylko samodoskonalić, doświadczać, uczyć się – ewoluować. Pewnie szczęściem nie powinno się chwalić, bo cudze szczęście budzi zazdrość, ale jeśli 10 osób zgrzytnie zębami z zawiścią, a choćby jedna się zmotywuje do zmiany podejścia do życia, to warto. Bo szczęście nie przychodzi samo. To wypadkowa spotkania odpowiednich osób (tak, tak, Misiu, to o Tobie) i ciężkiej pracy. Przede wszystkim pracy nad sobą, ustalenia priorytetów, dążenia do realizacji marzeń. I tego Wam życzę – oby w tym roku wszystkie szklanki były do połowy pełne!

Jeszcze o prezentach

Na początek bardzo serdecznie dziękuję Wam za wszystkie świąteczne życzenia dla mnie i dla mojej Rodziny złożone zarówno tu, na blogu, jak i przysłane na maila. Wyściskałabym Was wszystkich ogromnie! Dziękuję!
Święta minęły niezwykle szybko. Jak zawsze. Kiedyś ktoś mi powiedział, że nie ma sensu przejmować się rzeczami, na które nie mamy wpływu i od kiedy stosuję tą zasadę w życiu, jestem szczęśliwsza. Dlatego dziś nie będzie o przemijaniu, nawet w kontekście mijającego roku. Będzie za to o prezentach. A dostałam piękne rzeczy – a to portfel, a to komplet kubków, a to kolejne przydasie od Mamy (jeszcze cudowniejsze!), a na koniec jeszcze, od Siostry, mega super fantastyczne poduszki z łosiami, które zdobią naszą nową kanapę! „Samochwała w kącie stała..” No, ale jak już się chwalę, bo w końcu o tym dokładnie jest ten wpis, to muszę Wam pokazać rzeczy, które przywędrowały do mnie z drugiego końca Polski od Ani z bloga mój dom – moja przystań. Zawsze dostaję od niej (od Ciebie, Kochana) fantastyczne rzeczy, ale teraz to już był prawdziwy kosmos! Cieszyłam się jak dziecko rozpakowując misternie zawiniętą paczkę.

Najpierw moim oczom ukazała się… kolejna paczka, a raczej właściwe jej opakowanie. W środku były cudowności. Pozwólcie, że wymienię mniej więcej po kolei – biała puszka z gwiazdką (obecnie stoi w niej płyn do naczyń), album do scrapbookingu, w którym już wymyśliłam – będą zdjęcia Łucji z jej przyjaciółmi, naklejki ze sławetnym „keep calm” w dwóch rozmiarach, świąteczne nalepki na prezenty, mnóstwo zawieszek z masy solnej – duże dzwonki (wiszą w kuchni), koniki na biegunach (wiszą na choince), „medaliony” z napisem „made with love” (jeden już wykorzystany, ale o tym będzie innym razem), drewniane serduszko (na choince), szydełkowe gwiazdki (jedna w pracy, druga na choince), komplet podkładek pod kubki (już w użyciu – sprawdzone i godne polecenia), cudowny napis wyhaftowany i osadzony w ramce (stoi razem ze zdjęciami Łucji), megaśne drewniane klocki z napisami, które Ania niedawno pokazywała na swoim blogu, a ponadto słodycze, kawka, notes, tasiemka i świąteczna karteczka z życzeniami. O czymś zapomniałam? Heh, wykorzystałam nawet wizerunki wilka i jelonka, którymi Ania ozdobiła opakowania prezentów (wiszą na lodówce). Aniu, dziękuję Ci z całego serca. Wszystko jest fantastyczne i trafione w mój gust. Wszystko znalazło swoje miejsce w naszym małym mieszkanku i wszystko pasuje. Jak już znikną świąteczne ozdoby, wiele z tych rzeczy zostanie i będą dużo ładniej wyeksponowane. Naprawdę cieszyłam się jak dziecko i cieszę nadal, kiedy na to wszystko patrzę.

Pozostając w prezentowym klimacie – pokazywałam Wam niedawno śliczną skrzyneczkę, którą dostałam od Ilony. Postanowiłam, że wykorzystam ją do przechowywania wszelkiej maści tasiemek.

Choć to prześliczna rzecz, nie chciałam, żeby stała za szybą i się kurzyła. To dla mnie bardzo ważne, żeby jej używać, bo przypomina mi o czymś bardzo pięknym i zarazem rzadkim – o bezinteresowności i czystej dobroci serca. Dlatego właśnie lubię otaczać się prezentami od Was. Możecie nie wierzyć, ale chyba w każdym pomieszczeniu jest coś, co dostałam od Blogowych Dziewczyn, jak to mówimy w domu. To wspaniałe. Wszystkim Wam dziękuję raz jeszcze i ślę moc buziaków!

Świątecznie

Kochani!

W ten świąteczny czas ślę Wam moc najpiękniejszych życzeń oraz zapraszam do naszego domku. Rozkoszujcie się ciepłem i miłością wypełniającymi każdy kąt. Zapomnijcie na chwilę o troskach i problemach. Bo przecież "nie ma ploblemu", jak mawia moja cudowna (choć znowu bardzo chora) Łucja. 

God Jul!

P.S. Zdjęcia już trochę nieaktualne, bo po całym mieszkaniu rozsiane są prezenty od Ani, ale o tych cudach będzie już po Świętach.

Ostatnie bombki i pierwsze prezenty

Zapowiadam, że będzie dużo zdjęć. Może więc nie będę dziś przynudzała opowieściami. Ale jak tak piszę, to zawsze mi wychodzi długaśny post. Niech więc będzie normalnie, po mojemu.

Bombeczki zrobiłam już dość dawno. Miałam pokazać je osobno, ale czasu do świąt mało. Przed wigilią będzie tylko wpis świąteczny i koniec. Na kilka dni znikam wirtualnie, by cieszyć się rodziną i jedzeniem (choć to umiarkowanie – buhaha!). Co to było? Ah tak! Bombeczki – jedne z konikiem na biegunach (to było moje marzenie), a drugie z reniferami (znowu). No i na deser jedna z napisami. Nie wyszła tak, jak chciałam, ale trudno, jest.

Osobno muszę zaprezentować bombki, które zrobiła Łucja. Tu jest jedna, druga jest identyczna, ale wiszą już na choince i nie chciałam ich ściągać. Już tłumaczę proces twórczy – naszykowałam farby, nabiłam bombkę na wykałaczkę i trzymałam, jednocześnie podając Łucji pędzelki. Ta paćkała sobie, jak leci. Na koniec posypała brokatem. Ja dodałam zawieszki i gwiazdki. Jestem z niej mega dumna! Piękniejszych bombek nigdy nie miałam!

Ale dość o bombkach, choć może i są bombowe. Mikołaj zawitał bowiem do mnie już w piątek i w sobotę. Na początek dostałam paczkę od Mamy oraz Siostry i jej Mężczyzny (bo facet brzmi pospolicie, a to całkiem wyjątkowy jegomość). Oprócz zapakowanych paczek, które zastrzeżone zostały hasłem „nie otwierać przed wigilią, choćby nawet korciło, jak nie wiem co!”, dostaliśmy wiele innych rzeczy. Do tych, które mnie ucieszyły chyba najbardziej zaliczają się cudeńka do wyrobu kartek i innych takich. Czego tam nie było! Dziurkacze, papiery, ozdobne klamerki, zawieszki, kwiatki i kokardki, a nawet taśma dwustronnie klejąca. Normalnie oszalałam, choć dopiero dziś, robiąc zdjęcia, zaczęłam się tym wszystkim naprawdę cieszyć. Wcześniej byłam zbyt zmęczona po prostu. Ale już, już! Oto i one:

W sobotę natomiast kurier przyniósł mi paczkę od Ilony. Kiedyś uszyłam dla niej kilka serduszek i od tamtej pory, można powiedzieć, że zaprzyjaźniłyśmy się mailowo. Ilona to bardzo ciepła osoba. Zrobiła mi mega wielką niespodziankę, bo choć wiedziałam, że dostanę od niej paczkę, to nawet się nie spodziewałam, że będą tam takie śliczności!

Skrzyneczka, słoik i butelka, klamerki świąteczne (za zdjęciach są dwie, bo reszta już wykorzystana do dekoracji), aniołki (jeden się zbił w trakcie podróży, ale go skleiłam, oba zdobią już sypialnię), no i jeszcze szklane serduszka. Wiszą już na choince i pięknie odbijają światło! Ilonka, dziękowałam Ci w mailu i dziękuję tutaj! To wspaniały prezent i jakże trafiony! A piórka, którymi wszystko było obsypane, to wspaniały pomysł. Łucja miała radochę zbierając je po całej kuchni.

Kończę już i budzę Łucję, bo łobuz nie będzie mi chciał znowu spać wieczorem. Miłego popołudnia i do zobaczenia we wtorek! Tymczasem ja chyba pójdę pobiegać (albo chociaż na spacer), bo słoneczko kusi niemiłosiernie!