Konkursowa bombka

W poniedziałek dowiedziałam się o konkursie „Kaliska bombka 2014”.  Jest on corocznie organizowany przez Centrum Informacji Turystycznej. Dwa lata temu zgłosiłam swoją pracę. Tak było i tym razem. Czasu miałam bardzo mało, bo tylko 3 dni. Pomysł, nieco zmodyfikowany pod wpływem zawsze cudownych rad Męża, pojawił się, niczym żaróweczka nad głową Pomysłowego Dobromira. Tym bardziej, że już od dawna chciałam zrobić coś podobnego. Od razu pobiegłam po półprodukty i choć było ciężko, do pracy zabrałam się już we wtorek wieczorem. Temat wpisał się w bardzo ważną i hucznie obchodzoną w tym roku w naszym mieście rocznicę. Może nie wiecie, ale 100 lat temu, podczas I wojny światowej, Kalisz został zbużony. Sierpień 1914 roku był tragiczny dla najstarszego miasta w Polsce. Zniszczeniu uległo 95% zabudowy starego miasta. Liczba mieszkańców spadała z 70 do 5 tysięcy! Dlatego postanowiłam upamiętnić to wydarzenie w mojej pracy. Powstała bombka pod tytułem „Świąteczny Kalisz 1914-2014”. 

Na zdjęciach zamieszczonych w środku kuli widnieje z jednej strony panorama zniszczonego miasta z charakterystyczną katdrą Św. Mikołaja w tle, z drugiej – ta sama świątynia w czasach obecnych. Dodałam śnieg z pasty stukturalnej oraz drzewa pokryte białym puchem (wykorzystałam te same gałązki, co na rogi reniferów). Do tego obowiązkowe śnieżynki, lodowe sople (mało widoczne z zdjęciach) i wielka kokarda. Efekt? Pierwsze miejsce w kategorii „dorośli”. W nagrodę dostałam cały pakiet prezentów – parasol, koszulkę, ściereczkę do komputera oraz elegancki pendrive i płytę „Night in Calisia” (tegoroczna „laureatka” nagrody Grammy). Bombkę zawieszałyśmy na choince z Łucją i choć była niemożebnie niegrzeczna, to i tak cieszę się, że na ogłoszenie wyników poszłyśmy razem. Więcej o konkursie przeczytacie TU, a jeśli zainteresowała Was historia mojego miasta i jej tragiczny epizod, zapraszam do poczytania strony 1914kalisz.

Pozdrawiam i życzę Wam udanego wieczoru i miłej niedzieli.  W następnym tygodniu wracam z kolejnymi bombkami!

Co ze sznurka i papieru zrobić można

Od dawna mówiłam, że jak u nas nastaje lato, to ja najchętniej przeprowadziłabym się na daleką Północ, by zostać poganiaczem reniferów. Moje marzenie się spełnia! Mam już dwa renifery, a stadko powoli się powiększa.

Przeglądałam z miesiąc temu stronę internetową Ikei. Natrafiłam na podobne rogacze. Tamte miały inne rogi, jakieś takie warkoczyki, które nijak mi pasowały. Jako, że do najbliższego sklepu szwedzkiego kolosa mam ponad 100 km, a zwierzątka utkwiły mi w pamięci, postanowiłam sobie takie zrobić. Zaopatrzyłam się w zapas sznurka, rolki po papierze toaletowym oraz sztywny papier, a także w taśmę dwustronnie klejącą  i korki od wina (na pyszczki). Efekt jak powyżej. Te dwa zostaną u nas. Jeden ma nawet dzwoneczek, więc pewnie zostanie przewodnikiem stada. Co o rogów, to o tych gałęziach przytarganych przez Męża niemal w środku nocy już Wam pisałam… Generalnie w samozachwyt nie wpadam, ale mnie się podobają. Powstanie jeszcze co najmniej 6 dla najbliższych. Nie wiem, czy zdążę je Wam pokazać przed świętami, bo właśnie skończyłam robić fotki wszystkiego, co do wczoraj zrobiłam i wyszło mi materiału na jakieś 10 wpisów… Sama nie wiem, kiedy to powstało.

Uciekam chwilę się położyć, bo Łucja śpi (chora bidulka znowu), a mnie plecy siadły totalnie, tak że rano bez porządnej maści i tabletki przeciwbólowej ani rusz! Nie wiedziałam, że jeszcze przed 30-stką nie będę się mogła sama ubrać…

A swoją drogą, jak Łucja zobaczyła pierwszego renifera, krzyknęła „leleń!”

Buziaki ślę wirtualne!

Wszyscy mają święta...

... mam i ja! A raczej świąteczny nastrój na blogu. Długo mi to zajęło, ale wreszcie mogę pokazać pierwszy twór bożonarodzeniowy. Niektórzy z Was zaczynali jeszcze w październiku, ale cóż, ja w październiku rozkoszuję się opadającymi z drzew liśćmi, deszczem i mgłą i o świętach jeszcze nie myślę. Tymczasem do tego magicznego okresu zostały tylko dwa tygodnie! Czas najwyższy zacząć, bo może się okazać, że potem nie zdążę i jak u Was będą jajka, to ja jeszcze będę bombki roztrząsać... Zabieram się więc do prezentowania! 

Oto skromniutki stroik, jaki zrobiłam Łucji do żłobka. Bałwanek, choineczki i śnieg z gazy... Mnie się tam podoba, choć może jest mało efektowny. W każdym razie stoi już na parapecie w żłobkowej szatni. Muszę Wam powiedzieć, że atmosfera panuje tam bajkowa. Wszędzie pełno białych misiów, mikołajów i bałwanków, a w hallu stoi piękna choinka! Tymczasem w naszym bomu jeszcze może drzewka nie ubrałam, ale działa mała manufaktura - bombki, renifery, serduszka... Mam nadzieję, że ze wszystkim zdążę do świąt. Szykujcie się na większą częstotliwość wpisów! Uciekam dopieszczać bombkę na pewien konkurs. Trzymajcie się cieplutko!

Dwa lata minęły

Witam Was po przymusowej przerwie spowodowanej awarią komputera. Myślałam, że o tej porze, zwłaszcza w Mikołajki, będę się Wam chwaliła moimi świątecznymi ozdobami, ale musi być wszystko po kolei.

Łucja skończyła dwa latka dokładnie 4 dni temu. O 6.40 rano odśpiewaliśmy jej z Mężem „sto lat”. Nasz brzdąc był wniebowzięty! Popołudnie spędziłyśmy w sali zabaw. W żłobku dostała prezent i dzieci też jej śpiewały. Ale rodzinne przyjęcie odbyło się wcześniej, w niedzielę. Już od piątku biegałam, robiłam zakupy, kroiłam sałatki. Obyło się bez wpadek kulinarnych, co skwitować mogę jedynie – jak nigdy! Wszystko było bardzo dobre. Starałam się, żeby było też efektowne. Nawet Teściowa mnie pochwaliła (co również zasługuje na podsumowanie, jak powyżej). Bo musicie wiedzieć, że Mama należy do tych kobiet, które chwalą bardzo rzadko. Więc, albo ona się zmieniła, albo naprawdę było super! Obie opcje mnie bardzo cieszą. Ale już przechodzę do konkretów. Pierwszy był tort robiony przez koleżankę Asię. Miał być pociąg z dwójeczką na wagonie. Efekt przeszedł moje najśmielsze oczekiwania!

A to już moje dzieła – gruszkowo-winogronowy jeż, pieczone ziemniaczki faszerowane szpinakiem z borowikami w sosie serowym, sałatka „meksykański król imprezy”, brukselka w cieście naleśnikowym z sezamem, kurczak w panierce z migdałami  i wiele innych.

 Przyjęcie się udało, jubilatka była bardzo zadowolona i do ostatniej chwili biegała z kuzynką Jagódką jak oszalała. Generalnie to świętujemy cały tydzień. Wczoraj odwiedziła nas moja przyjaciółka, a jutro z prezenciochem przyjedzie Łucji chrzestna. W dodatku dziś Mikołajki. Normalnie istne szaleństwo! Mam nadzieję, że i Wam tydzień minął tak radośnie i rodzinnie. Buziaki Wam ślę i mikołajkowe życzenia!

Zaproszenia

Znowu w biegu, znowu wieczorem… Przede mną wykańczanie bombek, prasowanie, a to wszystko w doborowym towarzystwie Bilbo Bagginsa. W tak intensywnym dla mnie czasie zapraszam Was na celebrację największego święta w roku – urodzin Łucji. Impreza w niedzielę o 16.03. Dla tych, co będą  z nami świętować i biesiadować przy stole, przygotowałam zaproszenia (jeszcze nigdy nie wykonałam tylu jednakowych rzeczy :D):

Dobrej nocy i miłego weekendu, Kochani!

Na dobry… środek tygodnia

Pyszne rogaliki z nadzieniem z gruszki. A potem zapowiedź moich świątecznych poczynań. Zabieram się do pracy stopniowo. Efekty już wkrótce! Mua!Mua! Dobrej nocy!

O hafcie inaczej

Dziś nie będzie o rękodziele. Przynajmniej nie o moim. A w sumie to o samym dziele, bez „ręko-”. Wczoraj miałam bowiem przyjemność uczestniczyć w cyklicznej imprezie organizowanej w naszym mieście – Kaliszobraniu. Na szczęście zgodziła się ze mną pójść moja koleżanka z pracy, Ola, za co jestem jej ogromnie wdzięczna. Ona jest bowiem weteranką takich spotkań, a ja, no cóż, jestem totalnym żółtodziobem…

 Tematyka imprezy bardzo mnie zainteresowała z powodów, o których kiedyś Wam może opowiem (póki co - TOP SECRET). Program przewidywał odwiedziny w Kaliskiej Fabryce Firanek i Koronek Haft. Jest to jedna z największych firm w Europie specjalizująca się w wyrobach hafciarskich i dziewiarskich. Nie będę Wam opowiadać o historii firmy, choć ta jest bardzo bogata i sięga wiele dziesięcioleci wstecz. Chciałam za to pokazać kilka zdjęć. Nie są one zachwycające, bo robiłam je telefonem, ale urok swój mają, jak całe tamto fantastyczne miejsce. Zapraszam na subiektywną wycieczkę.

Poza tym, czy wiedzieliście, że jedna, około 300-metrowa bela firany tkana jest w ciągu około 24 godzin? Niczym pająk, maszyna splata ze sobą ponad 5100 nitek z niebywałą wręcz prędkością i precyzją. Byłam oczarowana! Mam nadzieję, że i Was zaciekawiłam, choć troszeczkę.

Kocia kartka

„Ciemno już (…) noc nadchodzi długa”… Mój kochany Mąż pobiegł specjalnie dla mnie po patyki, choć pada i jest zimno. O przeznaczeniu tychże gałązek będzie następnym razem. Tymczasem ja zamieszczam krótki wpis o równie krótkiej historii. Koleżanka z pracy poprosiła mnie o kartkę na 16-ste (eh, sweet sixteen!) urodziny swojej chrześnicy. Zapytałam, co dziewczyna lubi i jaka jest. Koleżanka odpowiedziała, że koty i że jest równie szalona, co ona sama. Szaleństo + kot = niezrównoważony zwierzak = Kot Simona! Wybór był dla mnie po prostu oczywisty. Tym bardziej, że głęboko w sekretarzyku tkwiła wydrukowana naprasowanka z tym przecudnym urwisem. Termin realizacji – na wczoraj. No dobra, na jutro. Było więc na jutro. Ale koleżanka, jako że jest zakręcona jak słoik ogórków, pomyliła się. Dziewczynka miała – jak już wspomniałam –  16, a nie 17 urodziny, jak początkowo twierdziła. No i na szybko, improwizując, musiałam poprawić wpadkę. Jak wyszło? No zupełnie tak, jakby taki był zamiar. Kończę już i pokazuję Wam zdjęcia. Miało przecież być krótko. Dobrej nocy!

W listopadowym klimacie

Znowu listopad (a może jeszcze) i ponownie wełna w roli głównej. Dziś jednak coś, co zamotałam sama – naszyjnik z cieniowanej wełny (orwałam kiedyś cały motek w sh za niecałe 2 złote). Podobne ozdoby już raz robiłam.

Ten powstał w dość komicznych okolicznościach. Pewnie każda z Was kiedyś miała taki wieczór (pewnie i ranek), kiedy połowa szafy wylądowała na podłodze, bo „nie mam się w co ubrać!”. Mnie zdarzają się takie momenty kilka razy w miesiącu, choć ostatnio chyba rzadziej. W trakcie jednej takiej szafiarskiej apokalipsy stwierdziłam, że pewne ciuchy byłyby w porządku, ale nie mam do nich odpowiednich dodatków. W desperacji wpadłam na pomysł zrobienia czegoś na szybko. Zaczęłam przed 9 wieczorem i zdążyłam! Doszyłam jeszcze dwa guziki dla lepszego efektu. Pewnie bardziej pasowałby jakiś szydełkowy kwiatek, ale ja i kwiatki, to dwa zupełnie różne bieguny. Przynajmniej te kwiatki, które ewentualnie miałabym nosić na sobie (choć przyznam się bez bicia, że skusiłam się ostatnio na bardzo kwieciste getry w Pepco, co zakrawa na akt niemal autodestrukcyjny z mojej strony). Możecie mi nie wierzyć, ale mnie tam od razu cieplej, jak zakładam ten naszyjnik. Swoją drogą koleżanka w pracy zapytała się, co to za obroża, więc jej powiedziałam, że to Mąż mi założył i jak się oddalam od domu na więcej, niż 5 km, to obroża razi mnie prądem.

A na koniec cudowny listopadowy widok zza mojego okna. Nic, tylko pyszna herbatka, jakieś dobre ciacho i biegająco wkoło Łucja…

Zmiany

Skończyła się. Niezależnie od tego, co widać za oknem, od temperatury i słonecznych promieni przebijających się przez ciągle trzymające się gałęzi liście. Złota polska jesień odeszła wraz z nadejściem mglistych, wilgotnych poranków, wraz z gnanymi przez zachodni wiatr zapachami jabłek, ognisk i szykującej się do zimy natury...
Byliśmy ostatnio u przyjaciół pod Poznaniem. Po obiedzie spakowaliśmy się do auta i pojechaliśmy do lasu. Cisza, spokój, biegająca Łucja i szalejący Kapsel (w języku Lucka „Psapsel”, pies Cioci „Edi” i Wujka „Buby”), raz po raz odzywające się ptaki. I znowu ten rozsadzający nozdrza zapach, zupełnie nie do określenia. Tak pachnie las tylko jesienią. Listopadową jesienią. I to nieodparte wrażenie, że zaraz za linią drzew znajduje się inny świat, nieokiełznany i mroczny, gdzie rządzą inne prawa, a czas płynie inaczej. Zupełnie jakby alejka sosen i świerków prowadziła w inny wymiar.

Także w domu panuje inna atmosfera. Inaczej pachnie zgaszona świeczka, inaczej cynamonowe bułeczki i mandarynki. Może po prostu wyostrza mi się zmysł węchu... Jako, że remonty jeszcze przed nami postanowiłam zmienić, to co mogę małym nakładem kosztów i czasu. Na pierwszy ogień poszła lampka. Po pierwsze zawsze podobały mi się sweterkowo-warkoczowe motywy. Po drugie szkło, z którego wykonany był abażur, stało się niebezpieczne dla Łucji. A może to Łucja stała się zagrożeniem dla lampy..? Jakkolwiek by nie było, szklane płytki wyjęłam, a na metalowy szkielet naciągnęłam rękaw starego swetra. Do kompletu zrobiłam pokrowiec na świeczkę i wkomponowałam ją w stroik na stole. Jeszcze tylko poduszka zrobiona z tego samego swetra dość dawno temu i listopadowy look gotowy. Wiem, że wszystko to dość monochromatyczne, ale wierzcie mi, zabawki Łucji rekompensują brak kolorów w salonie. Wszystko musi być stonowane i spokojne, bo inaczej dostałabym bzika od feerii barw.

Mam nadzieję, że nikogo nie wprawiłam w depresyjny nastrój. Mój także – wbrew pozorom – taki nie jest. Może melancholijny, ale z pewnością nie depresyjny. O żadnej innej porze roku nie czuję się bowiem tak żywa i tak przepełniona energią, jak właśnie jesienią! Czego i Wam życzę!